9 Mart 2025 Pazar

Pizika Neco

 Bi çavên xewar dibêm:

-Elo
-Kuro tu çima li têlefona xwe mêze nakî?
-Hê qijikê gûyê xwe nexwariye te xêr e?
-Ax ji derdê vî hişê we yê bi tirkî.
- Ha temam. Hê mirişkê pozê xwe li sila gû nexistiye. Dilê te rehet bû mêro?
-Kuro ew çi nivîs e te nivîsî ye?
-Kîjan nivîs?


Hewal û Heval

 Qasî tirkiya Pervîn Buldanê ya li ser yadnameya mezelê Mam Celal Talabanî hatiye nivîsîn îro ji xwe dilgiran im. Bi wê dilgiraniyê ji mal derdikevim. Kûçe û kolan bêdeng in. Xişte xişta  ji bin solan dipengize min û kuçeyan aciz dikin. Ji bo hevdîtînê berî didim kafeya ku ez û Neco emê li hev rûnin. Muzîka ji hoperloyên kafeyê bilind dibe jî nabe hogir. Şûşeya çaya xwe bi acizî tev didim. Xwe bi xwe dibêm: 


Kêra Kalanî



Pelên daran dikin zer bibin, pişta me li dara sedsalî ya darçinarê ye. Lodeke ji qalikên gûzan li ber dara me pişt daye cî li xwe xweş kiriye. Mijeke tenik daristana ku di bînahiya me de raxistî dorpêç kiriye. Heşt gûzan ji çenteyê xwe dertîne. Sê gûzan dirêjî min dike, sê heba jî datîne ser kevirê kêleka xwe. Ewila ewil her du gûzê mayî dişikîne. Piştî êmîn dibe kakil ji qalikan xilas bûne. Bi kêf li Hirço (kûçikê li kêlaka wî rûniştiye) vedigere. Destê xwe li serî digerîne. Wexta kefa destê xwe li ber Hirço vedike, Hirço di derbek de kakilan li ser ziman digerîne. Ez li gûzê xwe, ew li para xwe vedigere. Dema dixwazim ez jî bi kakilê gûzek tehma devkê Hirço xweş bikim, dibêje:

- Na ji du gûzan zêde bixwe bi vîjikê dikeve...







Piştî em xuriniya xwe bi kakilên gûzan dişikînin, pakêta cixarê ji çenteyê li kêleka xwe derdixe. Cixareya qûnsor di nava lêvên xwe de bi cî dike. Wexta titûna di nav tiliyên min de dibîne, destê xwe tevî qûnsorek di nîvê rê de dibe bêrika xwe. Hesteyê di nav tiliyan de çend çîkan ji xwe berdide. Lebat bi mirûzê wî yê tirş dikeve. Dibêm:
- Te go çi?

Dengê xwe qasî bibihîzim bilind dike û dibê:
- Qet.

Bi bişirîn dibêm:
- Kuro kes li dora me tune. Bê minet bayê li ber te ketiye berde.
- Ez di çilka xwînê nim! Îja dilê te rehet bû?



Bi tîqetîq dikenim. Bi çavên beloq li min mêze dike. Berê cixareya wî, dûre ya xwe pêdixim. Bi çend gotinên kurt sedemê tîqîna xwe jê re dibêjim. Mû ji rûyê wî naleqe. Qederek bêdeng temaşe dikim li dûyê ku ji nav lêv û firnikên me dikişe û tevlî mija tenik dibe. Wekî ku pişta xwe bi darê bide xurîn çend caran lebat pêdikeve. Şewqeyê li serî dikişîne nava çavê xwe. Bi dirêjkirina lingan re di ber xwe de dimizice...
Bi agirê cixareya di dest de agir bi qûnsoreke din dixe. Gurma dawî li qûnsora li ber xilasbûnê dixe. Qûnsorê di nav axê de ditefîne. Lingê dirêjkirî dikişîne ber xwe çarmêkî rûdine. Şewqe ji nav çavên xwe radike. Xwêdana li eniyê xwe pa dike. Çavên melûl berî didin nav mijê. Bi dengeke bilind ê dilşewat re, mija hundirê xwe ya serî li gerandiye bi kilama Dengbêj Reso ya bi navê Evdêl re di ser mija heyî re ro dike. Xwe li hêsirên wî yên li ser dêman diteyisin nakim xwedî. Bi xilasbûna kilamê re agir bi dû cixareyan dixim. Bê ku îtîraz bike titûnê di nav lêvên wî de bi cî dikim. Wexta gulma dawî li titûnê xist bi pirqînî go:
- De rabe ser xwe. Ma deng nayê te xuşîn bi ava çayê ket.
- Xuşîna çi, halê çi? Qey te li hiş xistiye? Rêya seatek em ji koxa te dûr in. Dinya xera be êdî ez nikarim bimeşim.
- Law hûn şeherlî çiqas zor in. Ser û bin em heşt kîlometre meşiyan. Ez û Hirçik du sal e dev ji rojê biqere me deqeyek jî ji xwe şaş nekiriye, her ro heman saet û heman deqeyê di heman rê de dimeşin. Hew em rêya 5 deqeyan ji mal dûr in. De rabe heta tu avek li xwe bikî ezê taştêyeke çiyayî li ber te raxim...
Xaniyê lê dima li ser devê kendaleke li lêva deryayê ava bûbû. Navbera xaniyê wî û malên herî nêz 10 kîlometre hebû. Heta min xwe şûşt wî sifreyeke bi dilê xwe li nav baxçeyê ku bi her cure darê mêweyan xemilî rast kiribû. Wexta ez nêzî sifrê bûm min biken go:
- Wele tu li perê cinetê ketiyî.
- Erê bavo erê. Dengê daholê ji dûr ve xweş tê. Nalîn û zarîna ji pêlan bilind dibe di şevên zivistanê de dine ca meriya. Di sala ewil da a min kişand her xwedê dizane. Hela wê mostikê (têlefon) deyne Xwedê ji te razî. Dinya di cihek de nare...

Pişta wî û berê min li deryayê, em li ser sifreyê rûniştin. Bi fîtîniyeke ji nav lêvên wî pekiyayî re Hirço li ser kursiyê kêleka wî cî li xwe xweş kir. Mîna dayikek dergûşa xwe xwedî bike cûtikek nan dihavêt devê xwe, cûtîyek jî di diavêt devê Hirço. Bêdengiya me û howirdorê ez zivêr kirim. Hê destê min neçûbû têlefonê hişk bi destê min girt û go xwarina xwe bixwe.... Êdî min hew xwe ragirt:

- Xêre law? "Mîna kafirê di xwesiya xwe ne" serê te ji ber te ranabe. Di ber xwe de mizicî.

Pariya di devê xwe da daqurtand û go:
- Tu jehrê dixwazî. Lê xema nexwe bi qehweyê re heta tu têr bibî ezê li ber te ro bikim. Niha heta dikarî zik têr bike.
Di serî de bibêjim. Pirs tune ne. Hebin jî wê bersiv tune bin. Wexta Delal li nexweşxanê bû tê bîra te ne? Em çil ro û çil şevî li wê zindanê man. Haya we gişta jî ji rewşê hebû. Lê hûn bibûn kevirê bin avê. Bîst û çar seatên min li nexweşxanê dibihurîn. Ji xeynî derdora min herkes li cem me bû. Heta meheyek jî mam li ser piyan. Pêra pêra kenê xwe bi xwe li min peyda bû. Siheta min li cî lê wî kenê ji nişke ve serî li xwe bilind kiribû kezeba min kiribû destê min. Neweribûm ji bo kişandina cixareyê ji odê derkevim. Çer diçûm li ber dîwarê min ji xwe re kiribû war mîrata ken heta hêsir bi çavê min nexista dev ji min bernedida... Şevek ji şevan, bi dengê têlefonê ji cihê xwe hilpekiyam. Delal di xewa kûr de bû. Min yekser têlefon bêdeg kir û berî da der. Wexta çavê mi bi saetê ket qidûm li min şikiyan. Saet sisê û nîvê şevê... Ji qatê pêncan min xwe berda xwarê. Li ber derî li têla hatî vegeriyam. Bi bihîstina "bi şaşî destê min li têlê ketiye" re bêhna mi hat ber mîn. Li ciyê cî rûniştim wekî hercar mi agir bi cixareyê xist... Li vegerê wexta di ber ewlekarên nexweşxanê re bihurîm deng bi mêrikek ket. Ji ewlekar re go:

- Morg li kijan aliye?

Bi bihîstina peyva morgê re ez çawa li asansorê siwar bûm û çawa çûm jor nizanim. Hew min dî li ber derê odê me. Hêdîka min derî vekir bi gavên giran ketim odê. Ji bilî kulpîna dilê min ode di nava bêdengiyê de bû. Cîrkî Delal ketibû nexweşxanê xure xur lê peyda bûbû. Û şans îşev jî deng jê biliyabû. Hêdî hêdî heta ber serî çûm. Mi xwe di ser de xwar kir, na deng tune. Bi destên ricifokî min lembeya li ber serî vêxist. Erê min bi her du çavan dit waye nefest dide... Xwarî erdê bûm û dest li ser û çavê min vegeriyan. A wê çaxê min biryar da li we kevirên bin avê vegerim, çavê xwe bigrim û devê xwe vekim. Min wisa jî kir. Dengê dawî ya piştî nîvroyê bû kêra kalanî. Tu carî bi derbek wiha bêbext re rû bi rû nema bûm. Ew jî bû sedem kumê xwe daynim ber xwe. Na na tu kesî sûcdar nakim. Xweş dizanim sûcdar safiktiya di nava min de ye. Helbet dizanim têkiliyên însanan li gor berjewendiyan dimeşin. Heta ava wan di coyek de herîkî li cem hev in... Heyat gelek rê û dirba li ber mera vedike û gelek deriyan digre û vedike. Em mileteke bindest in, gelkî normale jî bi dehan cureyan nexweşî li me peyda bibin. Pere, mal û milk ji herkesî re lazim în... Naxêr merû nikare, nabe li her bayî bireqîse. Lê bîr û bawerî, dostî û hevaltiyê carê derb xwar, êdî tu miriyê gorê yî. Netirse min hiş neavêtiye. Derûniya min gelekî jî baş e. Êdî tu tiştî navêm nav dilê xwe û yên di dil de jî der dikim. Ew kî bû nayê bîra min digo: "Hewil bide bi gelek însanî re hevnas be, ji kêm însanan hez bike û baweriya xwe bi tu însanî neyne". Na na bêbawerî nabe, ez nikarim bi wî hawî bijîm. Belkî rast jî gotiye, lê bila ji min dûr be. Dizanim çima li vir im bi Hirço re. Bes min ta di derziyê re kir û êdî nakim jî. Lê vê jî bizane! Li pişta xwe çikandî me, kêrek im, kalanî me, termek im, spî sar im

Ezê yekî bidoşim

 Hefteyeke şilî bênavber dibare. Şantiya ku 500 karker lê dimînin bûye deryaya heriyê. Em di navbera xwaringeh, odaya televîzyon û odeyên razanê de dîl mane. Acizî li qirikê ye. Lê şûr simbêlê min nabire. Ji xwe re çîrokên Bukowski yê kîr rep dixwînim... Bi fîkiniya têlefonê re çavê min bi navê ... ket kêfa mi bû du qat.


- Keremke belqitiyo. 

- Tu çer dikî? 

- Ez wer dikim... Qaşo çend ro ye li xwendinê  sor bûme. 

- Ha belî bû te çima ji "medya sosyal" moz kiriye...

- Law merû moz neke wê hişê meriyan bişeliqe. Mêro tu dîsa kîjan qul û kuncikî tevdidî.?

- Tevdana çi vê germê em ji mêraniyê xistine...

23 Şubat 2024 Cuma

Tava li belekiyan bişirî







Bi guvîna bê re kuliyên berfê ji ezman xwe ber didin xwar. Gund di nav rengî spî de xeniqiye. Ji êvar de bûka mala mezin dike zarokê xwe yê sêyem berde, rû dinê. Bi her qolincê re nalîn û zarin dibin zîpîk, zîpkên li eniyê di ser çavan de digirîn. Ronahiya çavê wê di rojên dawî yên berî ku barê xwe dayne de roj bi roj kêm dibin. Bi qajîna ewil re lêv li bûkê diqelişe!. Bi danîna bar re ji bo çend mehan be jî ji ronahiya çavên xwe dibe.










Sal diborin êdî sola wî zarokî jî dixwaze tevlî solên li paş deriyên civat/şevbihêrkan bibe. Lê qisûrek wî zarokî heye ew jî ew e ku wexta qisê civatê bala wî nakişînin bi nav xeyalan dikeve. Laş li civatê lê hiş di nava xeyalan de ye. Gelek caran dema ku ji ber hêwirzeya dengan ji nişke ve ji nav xeyalan kil dibe bi hîrehîr û nav û nûçikan ve rû bi rû dimîne. Hin caran di cihê xwe de dibe kevireke sincirî, hin cara jî reva rev ji nav civatê direve heta rewşa rûdayî jî bîr dike. Di êvarek ji wan êvarên zivistanê de şimaqeke bi tîn perdeya guh radimûse. Nav û nûçik êdî bi serbilindî çokê li xwe dişkînin. Piştî wê dilopa kambax nav û nûçikên bi dû ketî wî jî qanih dikin. Qey hedê wî û bavê kê ye ji gotinên mezinan bawer neke? Ma ev îşê heneka ye. Ji neçarî sola xwe ji nav solên civata heyî derdixe. Êdî agirê kulê ye, xwêya di nav agir da ye di canê xwe de diteqe. Têra xwe baqil, lê xapiyaye. Bi wê xapînê dest bi dibistana serateyî ya ku peyvek be jî ji zimanê wê fêm nake dike. Bi zimanê xwe û hevalên xwe re lihev e, hew!. Êdî zimanê serdest û mezin kêrên ko ne li ser rihê wî.

Heta dibistana navîn xilas dike û dest bi dibistana amadehiyê dike jî nikare tolerî bi mezin û memûrên pişaftinê re qise bike. Dema bi xwe re ye bilbil e, lê wexta bi mezin û memûrên wê asîmîlasyona gawir re rû bi rû dimîne dibe laleke derahanê. Êdî simbêlên wî dikin xû/ xwîdan bidin. Xapa/ handîqapa civata pirzana ew dehf daye, pira siratê ye ji bo wî. Hevalên wî yên ku tu carî ji tiliyên destek nabihurin ne tê de li hember kesên din xwedî zimanek hişkolek e. Bersivên wî kurt û zirz in. Bi xêra ezmûn/îmtîhanên nivîskî heta liseyê bêdeng tê.

Rojek ji rojên zivistana ku dike cîhê xwe ji biharê re bihêle nameya te ya ewil tê ber destan. Hem kêfxweş hem şaşwaz û hem tirsiyaye. Carê derb xwariye nema dikare bi tena serê xwe biryarê bigre/bide. Serî li koma hevalan dide. Xwediyê nameyê kes nenase ji komê. Ji kesa name aniye tê xwestin ku tu pê re derkevî ser dikê/sahneyê. Dema çav bi te dikeve ken û reva te a ber bi sinif/pola te ve li ber çavan zindî dibe. Ew ken û rev û teqreqa ji bin solên te dizinge kengê û çima di hişê wî de maye hê jî ji bo wî mûamaye. Êdî çavê we bi hev ketiye qet nebe êdî xwediyê nameyê bi çav û rû û nav dinase. Dema li koma hevalên li bendê ne vedigere na na dike. Ji wan re dibê: Mîna hevalên we ne bi bejnûbal û bedewe na qebûl nakim! Kesên komê bi ser û bin dikevin pê didin qebûlkirin. Ji bo tu “şermê” de nemînî name welew daxwaza bihevrebûnê tê nivîsîn û bi rêka kesa name anî daxwaz bi nivîskî tê ji te re. Bêhay êdî herdu alî bi awayek lihevkirî dikevin rêka ku felek wê çerxa wan piştî sê salan çep bizivirîne.

Di heyata xwe de tu nivîseke edebî nenivîsîye. Hela name çîne çawa tê nivîsîn jê bê hay e. Nameya te a duyem wekî xwêya di nav agir de di hiş û canê wî de diteqe. Dibêjin 'reva rovî heta ber kadînê ye'. Êdî mecbûr e bi tena serê xwe di vê rêkê de bimeşe. Bi zor û heft belayan bi texlîtkirina nameya te re te dibersivîne. Tu êdî mûm û meşhaleyî, pîvoka wî a biharî yî ya ku di zikê zivîstanê de zîl dayî yî. Te deriyê xeyalistana ku di ser de hatibû kîp kirin heta serpiştê vekiriye. Her nameya ku tu bi rê dikî mîna ayetên xwedayî dadiqurtîne. Êdî bersiv di yekderbî de tên nivîsîn. Ro û meh li pey hev diqulibin. Êdî ne tenê heval û yar/ hezkiriyê te ye, îman bi wê henûnî û safî, şox û şengî, ji xwe qayilbûn û wêrekiya te aniye. Bi tevî ku wekî her însanî xwedî hest, arezû û ajoyane jî nema diwêre dest bide destê te. Ji wî weye ku wê dest bide dest/bedena te wê ew xweşkokî û narîniya te a nazenîn ya xwedayî biherimîne. Bi tevî ku hûn gelek caran bi tena serê xwe mane jî her bi hesret li wan çavên te yê xezalî mêze kiriye û bûye bilbilê li dor gulê. Te dîsa bi destan girtiye û ew di hembêza xwe ya xwedayî de aş kiriye. Hew carek biskên te bi tirs ramûsaye. Her cara likumiye, ewrên reş kiriye di ser de bibare/bariye, çi bi rêka nameyan, çi bi rêka têlefonê çi jî bi dengê xwe yê rû bi rû tu jê re bûyî tava taviya biharî. Ji bo wî êdî hew tu, cixare û arabeska ew bi cûtina xwe serxweş dikir hene li paş pişta wî.

Sal borîn tu çûyî bajêr ew ma li qezê. Heta we cara dawî rû bi rû hev dît likumîn hebe jî we bi name û têlefonê qise kir. Ji betlaneya dibistanê ya sê mehî re hefteyek heye. Ew rêwiyê metrepoleke ji bo sê mehan bixebite. Li bajêrê ku tu lê dimînî piştî dema ji we re hatiye terxan kirin êdî bi dawî dibe. Qurtên dawî yên çayê tê vexwarin... Dîsa hestiyarî û rika te serî hildaye. Bi israr dixwazî heta otogarê pê re herî. Ji bo nas we nebînin û teşqeleyeke rû nede bi darê zorê te îkna dike. Heta cihê ku hûn divê ji hev biqetin tu dikevî milê wî. Bê ku hûn bizanibin wê careke din çavê we nema bi hev bikevin tu wî di wê hembêza xwe ya xwedayî de cara dawî dihebînî.

Wê li vegerê dîsa name ji te re bi rê bikira wê dîsa we hefta xwe bikira heşta helandî. Bajarê ew çûbuyê û qederê feqa xwe li ber linga danî bû. Mecbûr ma çend mehan dereng vegere dibistana lê dixwend. Bi xwe jî hê nizane çima li bajarê ku ji neçarî lê dima tu ji rewşa heyî agahdar nekirî. Du sê meh bi derengî be jî dema vegeriya bajarê hûn cara dawî lihevrûniştibûn zivistanê konê xwe vegirtiye. Ji erebê peya dibe nabe berê xwe dide dibistana ku tu lê dixwînî. Lê şans û bext carê ji we re çep zivirî ye. Ji ber civîna mamosteyan dibistana ku tu lê dixwînî piştî nîvro yê betal dibe. Ne tu, ne jî keseke binase li wan der û dertûlan heye. Bi xurîna paş hustiyê xwe re berê xwe dide gund.

Piştî digihîje gund çiqas zeman borî ye nayê bîrê. (qey tu dibê hişê wî hatiye reset kirin) Dîmena di birê de zindî ye ev e; li gund di nav berfê de ye, pişta wî û hevalek wî li dîwarê xaniyekî ye, tav rû û bedena wan dialêse. Segbavê li dibistana ku te û wî lê dixwend li wan dibe mêvan. Li ser ling bi awayek kêm be jî trajediya di ser te de hatî wekî xincêrê li ser dilê wî dixe. Di serî de tu tiştî hîs nake. Li cîhê cî rûdine du cixareyan wekî xincereyeke ko şûşî rih û bedena xwe dike. Bi ofîneke re berê xwe dide mala xwe.

Rojek ji rojên heman zivistanê ew porê wî yê ku te û wî gelek jê hez dikir bi qasî kefa destek ji kortika serî di carek de rût dibe. Dema bi rêka du qutî/eynikan çavê wî bi wî cîhê ku ji carek ve sîqal bûye dikeve, dibe agirê kulê di ser tîqetîqa xwenga xwe ya ku av li serî kiriye de dibare. Êdî ji xwe xeyîdî bi wê muzîka arabesk a dinyayê lê dike zindan, di nav kuçeyên gund de bêdeng pêgermokê digerîne. Bi tevî ku haya diya wî ji hebûna te heye jî devê birîna xwe navê tu kesî nade. Bi heft belayan malbat wî qanih dike ji bo ku berê xwe bide bajêr. Li bajêrê ku hûn li orta nîvroyê li hev rûniştibûn di ofîsa doxtor de bi birîna xwe dihese. Êdî fêm dike ku hiş û binhiş lê hatine xezebê. Di destpêkê de tu derman pere nake. Bi hatina biharê re cuhlet tê bi carek ve serê wî yê bûye mîna nexşeyeke reş û spî ji bin ve kûr dike. Hemî kasetên arabeskî yên ku dibin sebebên serxweşiya wî ya zîhnî dişkîne. Bi şewqeyeke reş re berê xwe dide bajarê ku here tu naçî... Li wir dema karkerên wê bi wan re bişuxuliya ji reçeteya ji bilî derman a doxtor dabûyê agahdar dibin ji kena xwe û wî bi ken “dikujin”. Li aliyeke henekên karkeran li aliyê din mijûlahiya bi kar û bar, hesreta nedîtina te û zehmetiyên heyata bêkariyê û xwendina rojnameyan re nikare serê xwe jî bixwirîne. Bi xû û xisletê xwe yê nû re (xewedin) birîna welat jî hêdî hêdî mixê xwe di rihê wî de dikute.

Ewrên reş û tarî yên bajarê ku ji bo qezenca gepek nan berê xwe dabûyê di her payîza dereng û zivistanê de dibin marê heft serî çênî bi çênî rih ji bedena wî hildiqetînin. Ji ber ku tu bihara wî a şox û şeng bûyî. Bi derketina her biharê re jî dîsa ji xweliya xwe hildifire. Ji xwe erê, lê ma dikare ji te bixeyide? Xeyda ji te dinya wî ya reş û tarî ya berî te binase bi xwe ye. Loma derbihar û havînên wî yên li navçeya herî bi nav û deng a bajarê lê dima têra xwe rengîn û bi xwe re lihevhatî ne. Hela wexta dixebite bi bilêvkirina kilama Şivan Perwer a bi navê HOZAN IM HOZAN re û bi taybet ew beşa ku dibêje: “...nanê zarokan dertînim, nabim xwîdana eniya kesa, nabim keda destê kesa....” xwîdana ku mîna çem jê dikişe kêf û zewqa heyatê lê derdixe radeya serxweşiyê... Xwendin û guhdarkirina li kaseta Şivan Perwer a bi navê YA STAR deriyeke din lê vedikin... Bi rik dikeve pey rih û zimanê jê hatî dizîn. Bi hevnasiya çîrokên karekterên ku ji bo welat serî danîn ser axa sar re dev li canê xwe dike. Nema dihêle hêsirek bi çavê wî bikevin di xwe de dibe tendûreke ku her û hildipijiqe, didanê xwe dikute serhev heta hesta êşê jê dûr dikeve, ew û pirtûkên di dest de bihev re tirtilîn...

Bi ramûsana devê birînên xwe re porê wî hêdî hêdî lê vedigere. Lê carek din nema şeh bi nava porê xwe dixe. Her cara ku di eynik/qutiyê de li rûyê xwe yê wê careke din tu yê nema bibînî dibîne wekî ku li dijminê bavê xwe mêze bike li xwe mêze dike. Nema ji tu însanek din wekî ku ji te hez dikir hez dike. Ji alî hestan ve dibe robot. Carek din nema dikare wekî di zarokatiya xwe de û dema bi te re bû bi nav xeyalan bikeve. Mîna qewmê xwe dil li ber însên radixe û rojek jî nabê ax! Navê ku bi darê zorê lê hatiye kirin red dike. Dirfê wî yê niha û yê ...sal berê qasî.... çiyayê qaf jihev dûr in.

Tu jê bêhay bî jî hê jî tu delala ber dilê wî yî. Tava wî a li belekiyên li dil dibişirî yî.




Çîroka Selîm

 

Selîmê ku ev serê sî û du salan e di zindanê de ye bi tîqetîq, çepik, tîlîlî û hêsirên bêdeng yên hin kesên ku hatibûn pêşwaziya wî lingê xwe ji derê hepsê avêt der. Bi derketina ber derî re silogan û gul û çîçek bi ser Selîm re barîn. Piştî çavronayî hev û du hembêzkirin û mirçiniyan Selîm li erebeya ku ji bo siwarbûna wî hatibû hazir kirin siwar bû. Kesên mayî jî li erebeyên xwe siwar bûn. Konvoya ku ji konvoya dawetên giregiran ne kêmtir bû hêdî hêdî bi rê ket.

Navê Aqil Gelo ye


Ev nivîs silavek e, li keda Îbrahîm Şahîn û Omer Guneş.
Bawer im her kesê ku guh dabê û çav li edebiyata devkî ya ku royî ser kaxetê bûye gerandî, rengîniya edebiyata devkî bi çavê serê xwe dîtiye û hebandiye. Bi kesebirrî Folklornas dibêjin: Edebiyata devkî beşeke muhîm û xas a folklora her miletî ye. Edebiyata devkî ew ax e ku destlênegeriyaye. Kodên her miletî di wê axa destlênegeriyayî de veşartiye. Armanca vê nivîsê ne ew e ku bikeve nava teoriyên navtêdana folklor û edebiyata devkî. 
Dengbêj Sidoyê Baxçe, di kilama bi navê HAWER DELAL de dibêje:
"Navê aqilê mera gelo ye".


Li nav otobusê wêneyê jinika tazî


Berê min li Îzmîra xopan e. Bîst deqe ye otobês bi rê ketiye. Li qoltixa pişt min jinikek û du zarok xwe hene. Bav, zarok û jinik mirçinî û çû. Bîst deqe ye zarok bê navber bi dengê bilind qise dike. Hew maye rabim dest bikim qirika wan.

Piştî otobês bi rê ket deng bi têlefona jinikê ket. Jinik bi dengek bilind bi mêro re qise dike. Ji mêro re dibê: Tu bi navê Xwedê kî dema tu ji mal derketî, paceyan vekirî mehêle, wê hûndirê malê di nav tozê de bimîne. Ji mislixa serşokê jî av dinisile wê jî çêke, heyfa avê ye. Û min jî îhmal meke!. 

MIN GEZKE

 Wexta min serê xwe ji xewê bilind kir, tariyê jî dikir pirtiyê xwe yê tarî li xwe bike. Du sê bawişk hatin min, bê ku rê li wan bigrim, mi du sê tir jî di ser bawîşk û tena xwe da ber da. Berî ku ez û avê xwe bişon, min xwe li hember eynika ku çav li a banê odeyê diqirpand tût û rût kir. Di bin çavan de min li nivîna xwe ya spî sar meze kir. Tilî û pêçiyên şimayî, berî dan newaloka bi epîlasyonê qusyayî. Didanê jorîn lêva jêrîn bi şewhet gezt. Tiqînî bi min ket. Bi qirpîna çav re min şimaqek bi tîn avêt tilora çepê. Bi meşa xwe ya kihêlî, di hewlîkê re min berî da "Kaniya Ereb Axa".



Bi çavek din çend gotin li ser Bêjanê

 Roman navê xwe ji karektera sereke a bi navê Bêjanê digre. Malbata Bêjanê li gor hesabê nivîskar di sala 1988'an de ji ber xizaniyê koçî navçeyeke bi navê Bazorê a Derya Tarî (kara denîz)ê dikin. Di êvar/şeva 20 adara 1991'ê de ji bilî karektera bi navê Çilkezî hemî endamên malbatê tên kuştin/qetil kirin. Çilkeziya hijdeh salî piştî kuştina malbatê xwe dispêre malbatek û dawiya dawî dikeve destê dozger û çil rojî bi tecawizê re rû bi rû dimîne. Bêjan bermahiya wê tecavûzê ye û li sêwîxaneyê mezîn bûye. Piştî ku ji sêwîxanê xilas dibe dibe polîs. Her çiqas nivîskar tam zelal nekiribe jî du sal berî Bêjan bikeve nav tevgera tolhildanê bi trajediya diya xwe dihese. Tolhildan di sala 2019'an de pêk tê. Bi kurtî romana me ev e.

"Kurdcîtîye Neke







Bêhna biharê bi derengî be jî bi ser me ketiye. Dora biraştina goşt vê hefteyê li ser Kevçiyê Neşûştî ye. Kevçiyê Neşûştî li çengeyê înşaatê ye ku tav li ser e, çar tuxle du du danî rex hev û darên ku berê şikandiye bi dûzen di nava wan de danî. Hinek tîner reşan ser daran, hesteyê xwe bi tevger kir. Bi bilindbûna alava agir re ji karê kirî qayil du sê gav ji agir dûr ket. Şewqeyê xwe danî ser mermerê pacê, rahişt têlefona xwe ya ku danîbû ser mermer, bi rêya kameraya têlefonê şikil da tûncika xwe, cixareya di nava lêvan de boçika xwe telsîmî didana kir, pîştî têr kêfa xwe ji xwe hilanî têlefon danî ciyê cî. Rahîşt poşeta komirê li ser dara danî.


Dema hilbûna dû xilas bû mermerê ku berê şûştibû li ser tuxleyan bi cî kir. Rahişt bacanên sor û pîvazên çend deqe berê min şûştibûn di ser rojnameya ku li ser maseyê hatibû raxistin gir gir hûr kir. Şeş piyaleyên mezîn li gor kursiyan rêz kir. Çû ji sarincê şûşeya şelxemê, dew û kolayê anî da ser maseyê. Goştê ji hêt û baskên mirîşkên zîretê pêk hatî li ser mermer sorkirî raxist. Çîzîn û qijeqij ji goşt û mermer bilind bû. Herçar hevalên mayî bi bilindbûn bêhna goşt re piştî xwe ji gemariya satenê şûştin bi galegal berî dan maseyê.
Tavê hilm û gulm bi ser axê xistiye. Navroj hatiye xwarin, cixare hatine pêxistin, şûşeyên çay dagirtîne, Tîktokçî li ekranê têlefonê vegeriyane.
Reso:
-Miheme te oya xwe da kî?
- Wele min da Reîs
- Ê te gûkî rind xwar.
- Kereker qise neke law. Reîs neba niha Tirka nîhabû me.
- Bi wî serê te ê kundir bikim qasî Reîsê te zirar daye me kesî ta niha kesî nedaye me.
- Xwe ji xwedê neke law çi zirara Reîs gîhîştîye me? Heta do kurmancî yasax bû. Em ji tirsan neweribûn biçûna cîkî.
- Derewan neke Ozal yasax rakir.
- Derew karê te ne oxlim. Mîna a niha tê bîra min di "doqsan durtê" da diya min nexweşbû me ji ber ku bi tirkî nizanîbû diya min nedibir ser doxtor. Ma a niha were ye? Wexta kesek bi tirkî nizanibe hema gazî tercûman dikin.
- Tişkî wer tune, derewan neke.
- Law were em bi hev re herin xestixaneya ... bi çavê serê xwe bibîne. Reîs meytewên kurmancî vekirin. Ne tenê îlkoxul heta Unîversîtejî vekir. Lê kes neçû loma Unîversîteya Artuxluyê qapamîş bû.
- Sergolik tu yanliş dizanî. Tişta tu dibêjî sêçmelî ders e, Artuxlî jî li waye li cîhê xwe. Ne ku kes nare oretmen tune ne oretmen. Mezelên me... cinazeyên me...
- Kurçîtîyê neke oxlim.
- Kurtçîtî çi ye .
- Irqçitî ye.
-....
-... Baranê Tîktokçî li Mihemed vegeriy bi tinaz: Wey min hêlik xwaro. Ka xêrka miriyê xwe ji me re jî bibêje tu van tiştên xweş ji ku elîmî? Berî Miheme bikelîme Ridvan go: A Haber.
Tîqînî bi masê ket.
Kevçiyê Neşûştiyê ku ji hersa dev li lêvên xwe kiribû, bi diêjkirina cixareya ku min ji bo wî vêxistî re, hinek bi ser xwe hat, lê hê jî perikên çavên wî mîna ava ku bayê rûyê wê di alisî, diricifîn. Berê xwe da Reso go:
- Ne min sedcarî ji te re go bi van dewaran re tartirmîş nebe. Ma tu nizanî deftera bênamûsan nayê xwendîn.

Kapola Hilbijartinê



- "Em ê demokrasiye...bînin".
- "Eger em herin, yanî em nebin wê welat perçe bibe".
Her du alî bêyî ku şûrê xwe ji ser stûyê me deynin bi bişirînên xwe yên xapînok dixwazin em deng û rêya xwe bidin wan.
Li ber derê Şînxaneyê pişta me li diwar, tav me û em jî cixareyê “dibirijînin”. Komên her du aliyan bi kurmaciya xwe ya “mîşlî”dev li canê hev kirine. Aliyek dîn, aliyê din dirustî, wekhevî...yê direqisînin. Kalê ku min li kêlekê cinû şikandîne bi bişirîna xwe ya xeybane erdê pêşiya xwe pîkol dike.


Wekî ku kalê ji xewa kûr teze hişyar bûbe ji nîşke ve radibe ser xwe. Piştî du sê gavan kapola xwe li hemberî her du koman di erdê de diçikilîne. Bi her du destan bi serê kapola xwe digire, bejna xwe ya tewiyayî bi ser wan de ditewîne. Bi dengê xwe yê fetisokî:
- Sed sal in em eynikê didin rûyê we, hûn li orta çavê xwe mêze dikin û dibêjin; ev ne ez im, ne em in. Tiştên niha hûn ji hev re dibêjin jî dipeytîne ku hûn gûyê eynî neqebê ne û hûn kîrê xwe û xiyêr jî ji hev dernaxînin. Loma, qisedana bi we re boş û bêfeyde ye. Qe nebe bihêlin bila ev miletê belengaz fatîheyek ji rihê cangoriyên xwe re bixwîne.

Las, Tapol, Gurz, Lod û Xelat

 Berî du mehan hê çavê we xwendevanan bi rûyê Diyarname yê nû neketibû Cemîl Oguz di “quncikê tarî” de ji bo min xêliya rûyê Diyarnamê da alî. Ji dîtinê min dît rûkê Diyarnamê. Rakirina her xêliyê xelat divê. Lê xelat bi pera jî li cem min peyda nedibû. Dibêjin dermanê keçel hebûya li serê xwe dida. Kêm zêde halê min jî halê keçelo bû. Ji ber hîn qewimîn/rûdanan min beriya salek xwe ji xwendin û nivîsandinê da alî. Tu nabê hişo ne bi dilek, lê  bi dozdeh dilan li benda wê rojê bûye. Heyateke tiral û rûtin li benda me bû. Îşê min û hişo îş bû. Diçûm kar û dihatim li Netflixê dibûm mêvan. Piştî demek ji vî halî aciz bûm û min xwest li xwendin û nivîsinê vegerim lê hê min rûpelek nedixwend xew pêjgarî min dibû. Min ji kitêb dida alî û berê xwe dida xewê. Bawerim ji twittera min jî diyar dibe ku leq bi kilavyê jî nediket.

16 Şubat 2024 Cuma

NÊRDEWAN

23 Mayıs 2022 Pazartesi

PEŞKÊN ŞEVÊ: 2

21

Doz toz e

Welat çavên pisîkekê ye

Dengê ney û meyê li dar e

sorê gewez in lêv

Parsûxwarê sotiye dil

Çav li hev in

Dil îşev li delava newalê

hespekî hêş e.

Doz toz e

li nava lingên hespê boz e.


22.

Pirtik pirtik dikirtike berf

Îskan şikiyaye

Sorê qimitiye erd








29 Nisan 2022 Cuma

PEŞKÊN ŞEVÊ

 1

Dibuhirîn

Nameyên ku li ser kurşe hatibûn nivisîn

Di îskeîska baran de zêr û zewer kirin

ref bi ref kişiyan şikeftên sawgirtî

Nalîn çilkiya dilê şevê

2.

Bi çirkîniya deriyê nîvekirî re

dengekî bêaqort olan da

Hey hawar

ma qey kurdî zikê xwe tijî kiriye?

Stûxwar in li rawestgeha dilên dilbirîn

bêzar û bêwar in

3.

Di bêdengiyeke helbestî de

li bin siya bîst û heşt sêdaran 

peyvê serjêkirî diperpitîn

Ey xwedêyo 

Ji paşila ezman bêhna sêvan difûre

Ruhistîn teşiya kurdî dirêse

Min di kevçiyê felekê de av vexwar

lê tîna dil netemirî

4.

Bajar di xewa mirinê de vedigevize

Mêvanê peyvên telaqavêtî me

Di guhê min ê kerr de

newayek ji Gîtara Bêtêl* dinale

Melkemot di pêgermoka mirinê de ye.

Serê xwe datinim ser çoka şevê

Gulîstanek tozgirtî dipijiqe

(*Navê yekem romana Cîhan Roj e)

5.

Di bibîkên berxikên hilî de

rastî hişê neteweya reşgirêdayî dibim

di vî çileyê çilxewrevîn de

Ey welatê di çavsoriya xwîna xwe de bizdiyayî

Xewn û xewnerojkan

keziyên xwe kur(d)kirin

Pîştî tavsorka di newala memikên te de çû ava.









6. 

Ey welatê bêpaşxane

em ê bixwînin zerya xwînê

Ta ku zanîn di nezaniyê de

wîjdan di bêwijdaniyê de

pîrozwerî di bin simên xerabiyê de pelixî

û em di paxila mirina xwe de ji nû ve vejiyan

7

Dikeve ber pêla bê

Tik î tenê

Xwînî ye li kuştina xwe digere

4 Nisan 2022 Pazartesi

Di Edebiyata Devkî Da Motîfa Memikan

 

Edebiyata devkî berhema jiyana sirûştî ye. Ji tecrubeyan zaye. Eger em bi çavên   îro li wê deryaya rengîn mêze bikin, em ê her tiştî şaş şîrove bikin (û jixwe em dikin jî!). Bi hilatina tavê ra aşê debarê ziviriye û hemî endamên civakê pê ra rabûne. Bi daketina tariyê ra “şer”ê hilberîna heyata rojane rawestiyaye. Bi hatina şevê ra “fêkiyên ku hatine berhevkirin” li sifreya heyatê hatine raxistin. Di Ode/diwanan da, şevbêrk hatine gerandin. Ode/diwan veguherîne dibistanan. Û di wan dibistanan da, bi şertê ku qisedan/derbirîn estetîkî be her tişt bêsansur ketiye ber pirsê û şîrove li ser geriyaye. Bi gotineke din, bi hatina tariyê ra şerê heyata rojane tevizî be jî teslîmî tariyê nebûye, bi afirandinên edebî ra şev/tarî çûrisandine. Vê çûriskê şewla xwe berdaye ser rojê jî. Lewra xebata rojane gelek caran veguheriye festîvalên hunerî.


22 Şubat 2022 Salı

GORE

 Piştî ji dilê dayê veqetiyam, bi tehma çiçikan hesiyam. Sal borîn, di havinekê de her çar lingê min bi bendê qalind girêdan, pozçilmûyê ku erbabê karê xwe bû bi hevringê ket ser laşê min û hiriya min qusand.

Berê êvarê, bi destê jinan gincî ji me hatin veqetandin û em kurisandin çewalan. 

Rojek payîza pêşîn di nava ava çem de em hatin şûştin û li ser sûran, em li ber tavê hatin raxistin. Pîrejinan li beravê kuçik danîbûn, di sîtilan de av germ dikirin.



31 Ocak 2022 Pazartesi

KUÇE

 Kuçe ji pisik û erebeyên parqkirî re maye. Berpirsê kar deng li karkeran dike; lalaw di talde û quncikan de nemîzin. Wê qasek din "radar" were...

Hê gotin di dev de ye  "mutehît" erebeyê dikişîne pêşiya xanî. Bi teqreqa ji avahiyê bilind dibe re çavên werimî û rûyên tirşok li paş paceyan xuya dikin. Bihêrs perdeyên şevê tên kişîn.



6 Ocak 2022 Perşembe

PERAV









Tîrêjên tavê bi qasî hestiyên mirov germ bikin tîn didan. Keştiyên lengerê wan lêxistî, li benda destûra rêvebiriya benderê bûn. Derya hêdî hêdî diliviya. Qaqlîbazan zikê zeryayê didan ber nikulan. Pîra ku te digot qey ji nav sêbareyên Agota Krîstofê pekiyaye, bi kapolê xwe, bermayî û geremola li dû ger û geştiyaran mayî tev dida.

Karkerên avahiya rizyayî, piştî navrojê, çay vedixwarin. Dûyê cixarê li gel hilma ji îskanan bilind dibû nikaribû sohbeta siyasî nerm bike. Evdo û Receb karton raxistin, berê xwe dan qibleyê...



Bi dengê Tîlkî Îsmaîl re seriyên mayî li peravê zivirîn; mêrikek pişta jinikek dabû zinarê keviya behrê, bi lêvên wê ketibû. Qederek bi hev mijiyan. Jinik li ber kevirek vezeliya, mêrik ket ser gewdeyê wê.

Dîsa deng bi nav hev ketin. Kalê nobedar pekand ser xortan. Evdo piştî kartona li ser nimêj kir danî koşeyek, li kalê vegeriya, go:

- Heqê van kuçikên wiha kuştin e.

- Çi ji te re law. Tu nobedarê kîr û qûzê xelkê yî?

24 Aralık 2021 Cuma

MEŞ



Di nav nivînan de vedigevizim. Helbestên Edip Cansever jî nebûn hogir. Ji rojan în e herhal. Ketim serşoyê. Min û avê xwe şûşt. Bi niyeta belkî çîrokekê binivisînim ji mal derketim.








Qasî meşa nîvsaetek gihîştim bin darên palmiyeyan. Hewa ewrav e. Sê qaqlîbaz per û baskan diçirpînin. Guveguva bê û xuşexuşa pêlan e. Ne îşê aqilan e. Ji vê hewayê ne çîrok, çirçîrok jî dernayên.



Qutiya çopê ya li kêleka rûnişteka ku lê rûniştî me bala min dine ser xwe. Li ber qutiyê diçikilim. Guçê şalpeyek sor û spî li ba dibe. Dikim dest bidimê tirs pêjgarî min dibe.

Dimeşim...

Derpiyekî helesor ê bi dantêl, pênûsek şikestî, çend qutiyên kola û bîrayê yên vala, şûşeyên avê, paçê zarokan, goreyek rizyayî, patîkek bêxwedî...û kevirek di şiklê qelb de li ber çavê min dikevin. Xwarî kevir dibim... Bêhn bi ser deryayê dikeve.

21 Aralık 2021 Salı

NEŞÛŞTÎ







"Mijê kon daqurtandibûn. Min hew dît destek li ser dev û xinçer li qirika min e. Ez a teze bi hingila ketî, li hespê siwar kirim. Piştî rêya qonaxek em ji hespê peya bûn. Ji tirsan diricifîm. Simbêla xwe a hinekirî bada. Şimaqek avêt bin guhê min "ava reş" di çavê min de hat. Pişta min da zinar lingê xwe kuta erdê.

Ji ser gewdeyê min rabû. Xwe li hêsir û zarîna min nekir xwedî. Fîtik kuta. Çû ji heqiva li ser pişta hespê, taxima rû kurkirinê deranî. Çiçegên xwe kur kir. Taxima çekan li xwe kir. Li hespê siwar bû, ez avêtim terkiya xwe. Qamçî avêt nava hespê, hesp fizikî... Li nêzî konan rovî ji ber kevir rabû. Hesp veciniqî. Me xwe li erdê dî, piyê min stûyê wî şikest."

30 Kasım 2021 Salı

Romana Farûq beg


 
Me makyaja avahiya rizyayî dikir. Farûq Begê ku her wext bi AKP’ê tehma devê xwe xweş dikir, vê carê li ber kompîtorê bû. Ji ku hat bîra min nizanim lê min dixwest tehma devê xwe xweş bikim:



- Farûq beg tu çi dikî?

- Pîrtûkek dinivîsînim

- Çeşnê pirtûkê çi ye?

- Roman e.

- Hêvîdarim xwendina wê bibe para min jî.

Farûq Beg gotin li şirêtê raxist:

- Sal, meh… Kî dizane bê ka ev roman çi wextî biqede, melûm e, wext jê re lazim e…

Min di dilê xwe de go, zirto, bila metin bi destê min biketa, minê wekî qirêja "înşaat"ê qilêra te jî vedimalî lê...

17 Kasım 2021 Çarşamba

QUTİYA ÇOPÊ



Ji nava nivînan derket. Çû mitbaxê. Perdeya şevê da alî. Hêkek danî binê cewzeyê, av bera ser da. Demlig nîvî av kir. Hinek çay avêt binê demligê. Cewze û demlig li ser çaviyên tupê bi cî kir. Berî bikeve serşoyê binê demlig û cewzeyê pêxist.

Kincê xwe ji xwe kir. Di neynikê de ket temaşeya bedena xwe. Bişirî. Memikên xwe firikand... Bask bi lûfikê ketin. Tilî û pêçiyên bikef berî dan newaloka bigirûz, hilm bi avê ket... Heta bêhna bedena ku bûbû warê nalînan hat ber di bin avê de ma.

Ji bin avê derket. Bornoz li xwe pêça. Çû mitbaxê. Çaviya binê cewzeyê reş kir. Çay dem kir. Berî da odeya xwe.





Hêdî hêdî taştê xwar. Derê mitbexê girt pace vekir. Dîsa rûnişt. Cixareyek pêxist. Çavek li têlefona xwe gerand. Çend peyam bersivand.

Çû odeya xwe. Nivîn da hev. Soravk li lêvên xwe kir. Parfum reşand ser xwe. Çente avêt pişta xwe. Ji sarincê qutiyek şîr derxist di kisîkê di dest xwe de bi cî kir. Ji mal derket. Dev ji asansorê berda û ji nêrdewanan bilez xwe bera jêr da.

Derê texsiya xwe vekir. Komek pisîk li dorê civiyan. Ji kîsik sê tebaxên plastîk tije êmê pisîkan kir û danî ber koma pisîkan. Qutiya şîr derxist bera sê tebexên din da. Tûşkanî rûnişt, bi dor pişta pisikan firkand. Pisîk li dora wê, êm û erebê diçerixîn. Qederekê bi mistdana pisîkan re bilî bû. Ji çenteyê xwe selpak derxist, devê pisikan pak kir. Bermayî xist kîsikê naylon. Derê texsiyê girt. Bi kîsikê bermayiyan re hêdî hêdî ber bi qutiya çopê ve meşiya, derî rakir jor kîsik avêtê û bi gurminiyê re camên avahiyan hatin xwarê.








21 Ekim 2021 Perşembe

XEWN

  

Bi zerqa tavê re ji xew rabû. Rahişt misînê avê bi gotina bismillah re derê der vekir. Qederek çavê xwe li ser gund gerand. Li kuncikek rûnişt, derpê xwe heta ser çoka xwe ji xwe şiqitand, şirinî jê çû. Rahişt misînê kêleka xwe çend kulm av reşand cîhê şirikê. Rabû derpê xwe kişad jor. Xur bi şûna lastika doxina wê ket. Qora xwe xurand. Pêşên dêrî kişand bin xwe dîsa li ser çoka rûnişt çend kulm ji ava mayî avêt ser çavê xwe. Ser û çavê xwe bi pêşa dêrî zuha kir. Berê xwe da hundir.





Agir berda pêrxingê. Misînê mezin ê di êvar de tije av kiribû danî ser agir. Rahişt teşta nan û berê xwe da kewarê. Ji stûna ber kewarê bêjing ragirt hêdî hêdî paçê qulika kewarê derxist. Kulm bi kulm ard bera bêjingê da. Wexta êmîn bû têra xwe ard li bêjingê xistiye. Pîne dîsa xist qulika kewarê û berê xwe da ber pêrxîngê. Li ber pêrxingê cilek qetiyayî raxist. Rahişt misîn, hinek av berda nav teşta ard ,cihê xwe li ber teştê xweşkir û dest bi histrandina hevîr kir... Teşta hevîr nixumand.

Rabû ser xwe çay demkir. Demlik li kêleka misîn bi cî kir. Ji post hinek toraq bera tasek da. Berê xwe da tenekeya zeytûnan kulmek zeytûn kir sehenek tevî tasek şekir û du îskan danî ser sêniyek. Sênî danî ser cila ber pêrxîngê berê xwe da der... Piştî çêlek dotin golik berdan. Şîr danî malê dîsa vegeriya tewlê. Golik ji ber çêlekan girtin. Berê çêlakan da der. Li ber derî rahîşt herdu elban û çêlek ajotin. Wexta ji nav garanê vegeriya dît mêrê wê taştê xwariye. Dûyê cixareya kamaş mîna ewr xelek bi xelek ji nava lêv û firnikên mêrik berbî kulekê dikişiya. Bi helkîn herdu elb danîn. Li kêleka merê xwe rûnişt... Deng li mêrê xwe kir.

- Min çêlek tevli garanê kir. Îro tendûra me heye. Ez pêre nagihînim paşê golikan berde.

Mêrik bi bêhntengî wekî çêrî bavê wî kirine. Bi yek dengî go, "temam temam" û ji mal derket.

Jinikê rahişt qetek nan cût pêre jî ji xwe re çay tije kir. Çend qim li îskanê xist nexist rabû ser xwe. Makîneya şîr sazgar kir. Hem qulpê makînê badida hem ber xwe de hûr hûr distira. Piştî şîr li makînê xist, çend kozên agir ji pêrxîngê kir ser kostasiyê û berê xwe da tendûrê. Kozên êgir hêdî hêdî di hundirê tendûrê li ber qula kulfikê bi cî danî. Guniyek û hinek pûş danî ser agir û du sê teltên sergînan danî dorê. Bi derxistina pîneyê di kulfika tendûrê ra ba fizikî, agir yekser alaw girt û dû berê xwe da kulekê. Şîşa pehn a tendûrê danî ser devê tendûrê. Sitîla biçûk li ser şîş û devê tendûrê bi cih kir. Sîtil tije av kir û berê xwe nav malê...

Her du zarokên xwe ji xew rakir. Serê wan şûşt û kincên wan lêkir. Zarok yekser derketin der. Piştî arava serê zarokan li der rijand. Der û dorê tendûrê da hev. Cila qetyayî raxist. Teşta hevir berxwe ve kir anî. Textê girik li ser dikirin danî ser cilê. Hinek ard berda ser text. Tasek av, havlêk û refik girt û li ber text cihê xwe xweş kir. Bi havlêkê hundirê tendûrê ji tozê vemalişt... Her carê girikek li ser text pehn dikir piştre li ser destê xwe çep û rast digerand heta qasî dirêjbûn berahiya refikê bi şikil dikir hevir li ser destan direqisî. Yekcar hevir li refikê dirêj kir. Bi destê rastê rahişt refikê refik bi diwarê tendûrê ve danî... Zarok hatin mal bi tarifa diya xwe re ji xwe re hevrişk çekirin. Piştî xwarinê dîsa berî dan navgund. Êdî hevir li ber qedandinê bû. Mêrik di derî de ket hundir.

- Kerê wexta navrojê ye te qet tişt çênekiriye?

- Tu nabînî va ye li ber tendûrê me. Ka tu here odê ez patileyek çêkim ji me re. Mêrik bêdeng berê xwe da odê. Jinik ji cîhê xwe rabû. Ji post hinek toraqa hêşinbûyî kir tasek û berê xwe da aşxaneya tendûr tê de... Piştî tepsiya patîle tê de havêt binê tendûrê ji cihê xwe rabû. Bilez der û dor da hev. Legan danî. Kincê xwe ji xwe kir. Bi ava di sitîlê de mayî serê xwe şûşt. Bilez çekên xwe li xwe kir. Patîle ser û bin kir. Nanê xwe di teşta nan de bi cî kir... Rahişt siniya patîle li ser ber bi odê meşiya...

Bi dengê zengilê derî re ji xew şiyar bû. Hêdî hêdî ji cihê xwe rabû. Derî vekir. Bi ditina nêviya xwe a ji dibistanê dihat re keniya:

- Qîza kerê ma kilît ji bo çi bi te re ye? Nêviya wê bi tîqetîq keniya maçek diyarî sûretê wê kir û berê xwe da oda xwe. Piştî kincê xwe yên dibistanê guhert. Li ber pirka xwe çikilî.

- Babaanne annemle babam îşten gelene kadar bîr çay îçelîm mi?*

(Dayê berî bav û ciya min ji kar werin em çayek vexwin?*)