Zozanên OnleyFansê

Tavê pencê xwe ji ser pozê çiyê ve berda xwarê. Barana ku di doh de dibare, niha veguheriye xunaviyê. Kalîn û merîna pezê di êvarê de, di bin şiliyê de tevlî xuşîna ava çem û cihokan dibe. Şêniyên zozanan bi bawîşkan ve ji bin kon û çîtan derdikevin. Teyir û tilûr per û baskên xwe diçirpînin. Zinarên asê yên gelî, mîna sûrên çîn û maçîn li hev aliyayî, di bin tavê de dibiriqin. Hilm û gulma ji erdê bilind dibe, vediguhere mijeke tenik. Keskesora ku konê xwe bi ser devê gelî, û mija tenik ve vegirtiye, bi bedewiya axê re cî bi cî teysa teyrê tawis li bînahiya meriya radixe.








Hoke hoka Heso ye. Heso dike nake, leq bi pezê di êvarê de nig nedaye, binê xwe nakeve. Ji xeynî çend bizin û nêriyan, hema bibêje pezê mayî li ser xwe dihênije.

Bi şîrînbûna tavê re xunivîn sekinî. Birrê pez bi carekê ve xwe ji şiliya barî bû daweşand, hêdî hêdî li çêrê rast bû.

Li pozê text, Heso pişta xwe da zinarek piçûk û pifî bilûrê kir, lê meqaman li ber dilê wî negirt. Bilûr danî, çavê xwe li ekranê têlefonê gerand, wekî ku li tişta payî rast nehat, mirûzê xwe tirş kir. Xemek li deşta dil rûnişti bû. Kûr û dûr fikirî, rê nebir ser sebeban. Reqsa xweşkoka di ekranê OnlyFansê de ya du şev berê anî bîra xwe; ew jî nebû derman ji xema mîna kirê cixarê pêjgarî wî bûbû. Du sê caran kire kixte kixt û dest avêt kerika go:

"Lê lê, sebrê sibe ye, dilê min ji dila dilekî dîn e. Di şefeqa Xwedê de dikim nakim rayê lê nabe. Kulê tu bi kul bî bikevî nav çerxa vê serdemê. Ji êvar de deng ji vê mîrata înternetê nayê. Xwedan xêrek tunîne, xeberek bi Elon Musk – xwedayê Starlînk’an – ve bigîhîne. Jê re bibêje: hey ocaxkoro, ma tu nizanî sebra Hesenîko bê dîtina dev û lêvên çêkirî, sing û ber û memikên estetîkî nayê. Hey wayê, hey wayêêê..."

Heso seatek berî mexela pez kerî li guherê da mexel. Her dû kûçikên xwe her yek li aliyek pez bi cî kir. Ji barxanya li ser pişta kerê tifing girt avêt milê xwe. Bi lez û bez berê xwe da pozê çiyê. Dema gihîşt pozê çiyê di xwêdanê de kumêt bibû. Bi çavpêketina sînyala înternetê re west û xemên xwe ji bîr kir. Bi lez û bez bi alikariya hişê çêkirî Grokê vîdeo ya dîmenên kesksora li devê gelî, xwe daweşandina pez û kefa bi ser devê cihokan ketî tevî kilama xwe edît kir. Bi kelecan vîdeo li tîktokê bar kir. Ma li benda bertekan. Like û şîrove li bin guhê hev ketin. Bi ewtîna Hirço û Gurcê re li xwe warqilî. Reng lê bû şima. Pozê tifingê da hewa bi teqe teqa guleyan re ber bi mexelê pez revî.

Kuştina Weşanger

Vê sibê, sira sibê mîna bê tê. Hilma ji fîncana qehwê û dûmana ku mîna ewrên payizê ya ji cixareyê bilind dibe, li ber  paceya ku li ber rûniştî, wê  berbi xewn û xeyalên zarokatiyê ve dehf dide. Qederek di nav wan xewn û xeyalan de vedigevize. Bi qima dawî a qehweya li ber sarbûnê ye  vê nişeyê li e maila dosyaya xwe datîne. " Hêja nizam tê bîra te? Di civîna me ya dawî de pêşniyara te û edîtor ew bû ku ez  nivîskar bidim  kuştin, lê min weşanger kuşt."  Du emojînên bi tîqetîq û yekî jî dest li ber deve li nîşeyê zêde dike. Bi şandina dosya  romanê re, wek ku barê dinyayê ji ser piştê  rabûbe, bi kêf tena xwe kişand. Zeraqa tavê, dawî li gewriya serê sibê anî. Berê wê  dikeve ser dezgehê mitbaxê, rûtirşî lê biqewime jî nahêle kêfa wê xera bibe. Ji cîhê xwe rabû, berbi odaya xwe ya ku bi perdeyên reşê qetranî camên wan hatibûn nixumandin çû.

Kîjan Rastî

 - Qirnî

Bi vê gotinê re li der û dora xwe mêze dikim. Dema çavê min bi kesî nakeve di ber xwe de dibişirim.

Xwe bi xwe dibêm: Herê kaliyê êdî dilê te jî heye konê xwe vebigirî.

Lîstika hiş ji min kêm bû. Hiş berê xwe dide bist û du saliya ciwaniyê. Ez li herikîna çem vedigerim. Dengek şermok di guhê min de bi pistinî dibê:

- Qirnî.

Bêhemd li ser milê xwe yê çepê vedigerim. Sûretê min bi lêvên wê ve dizeliqin. Ji cihê xwe hildipekim. Jineke porkej a porqurişk û dev li ken li hemberî xwe dibînim. Şaşwaz mît û mat im. Bêdengî û nenasîna min kenê li ser rû diçilmisîne. Derî îradeya min ji zimanê min ê ku kilitbûyî peyva: "Qurmiçiyê" dipeke. Bi bihîstîna peyva qurmiçiyê re rûyê wê  vediguhere baxçeyê gulan. Her du destên xwe wekî per û bask dirêjî min dike. Bi wan per û baskan ve qederek min di himbêza xwe de dihebîne.

Ez Baş im

Li kuçe û kolana ku her roj tê de dibuhurim, bi çavên beloq li der û dora xwe mêze dikim. Ev avahî û mixazeyên nû ji ku derketin? Ew qas guherîn kengê çêbûn? Ez li ku bûm? Ma her sibeh û êvar di heman rê de nediçûm nedihatim? Qey hiş û çav henekên xwe bi min dikin? Çavê xwe digrim û vedikim lê, dîsa heman dîmen. Ji xwe û hebûna xwe dikevim şikê. Erê dizanim va ye dimeşim, lê çima tiştek hîs nakim. Wexta ev guherîn çêbûn ez li ku bûm? Çawa û çima min tiştek ferq nekir? De were neteqe, de were dev li canê xwe neke. Offf nizanim, nizanim çi diqewime.








Li kursî û maseyên pastexanyê yên ku li ser peyarêkê hatine danîn, maseyeke xalî dibînim. Cî li xwe xeş dikim nakim, ew, bi "merheba"yeke re, li ser kursiya ku hember min e rûdine. Hê min devê xwe venekiriye garson li ber me diçikile. Li wê û garson dinêrim. Bi beşişîna li ser lêvan û çavên ku mîna şewqa sibê diçûrisin dibêjin: 'heyat ez'im li min mêze dike.
- Dibêm: ji kerema xwe re pasteyeke bi çîkolata û qehweyeke tehl. Lê tu?
- Ji min re jî qehweyeke bi şîr.
Piştî garson winda dibe. Bi kenê li ser lêvan re dibê: ka tu çawa yî?

Hê peyva li ser zimanê min nerijiyaye gotina xwe dikudîne. Qey merû dibê; îşev te di paş pişta min de xew kiriye. Te xêr e?

Bi qirf dibêm: Ka ew şans.

Berê bi naz û tinazî çavê xwe gewr dike. Bi tîqe tîq ji cîhê xwe radibe diçe hundir. Garson sparîşan datîne ser maseyê. Dibêm, "Ka qehweya bi şîr?" Wekî ji xew şiyar bibe vediceniqe. Li min, li kursî û kaxeta siparîşan mêze dike. Bê ku biaxife tiştînan li kaxetê dinivîsîne û bi niçe niç diçe. Bi bişirîna xwe ya ji şîr û şekir tê li cîhê xwe rûdine.

Bi lez dest bi xwarinê dikim. Dizanim çavên wê li min in. Xwe lê nakim xwedî. Garson bêdeng qehweyê datîne ser masê û vedigere. Ji bêrika xwe pakêta cixareyê dertînim. Libek jê di nav levên xwe de bi cî dikim. Berî agir bi cixareyê bixim tevî pakêta cixareyê destê min ber bi bêrika min ve diçin. Di nîvê rê de pakêta cixareyê datînim navbera me. Di bêrikên xwe de li heste digerim. Li wê û qehweya hê fir lêneketî mêze dikim. Bi beşîneke nîvco re agir bi cixareya xwe dixim. Bi firta li qehwê xistî re dibêm: bilezîne em dereng ketin. Dibe niçe niça wê û em dest bi vexwarina qehweyê dikin.
Piştî hesabê xwarin û vexwarinê didim li masê vedigerim. Pakêta cixarê û têlefonê davêm bêrika xwe. Wexta li kursiyê wê vedigerim dibe xewna şevan. Çend caran çavê xwe diqirpînim. Ji cihê xwe radibe ez li pêş ew li dû min em dimeşin. Piştre hinek xwe giran dikim. Tê dikeve milê min. Em bêdeng ber bi kargehê ve dimeşin. Ji kargehê re çend gav dimîne. Dîtina dibînim destê xwe ji texsiya ku dike di ber me re derbas bibe re dihejîne. Texsî li ber me disekine. Piştî em di erebê de ci li xwe xweş dikin ji şofêr re dibêm: ji kerema xwe re me bibe peravê.
Li peravê em li ser bankek berî li deryayê rûdinin. Ji ber tîna tava sibê, hil û gulm bi ser deryayê ketiye. Xuşîna ji rûyê deryaya ku cî bi cî diqurmiçe dinizile, dibe muzîka serê sibê. Dengê qaqilbazên li per û baskan in, li muzîka heyî zêde dibe. Ji pakêta cixarê du cixareyan dertînim. Berê agir bi cixareyek dixim, hilma ewil dikişînim nav dil û hinavan û cixareyê dirêjî wê dikim. Xwe li min û cixareyê nake xwedî. Piştî bêdengiyeke kurt dibêm: "Îro tu bûyî bela qey? Bê henek, ez nizanim ez çawa me. Ma ez mecbûr im bibêjim 'ez baş im?' Gere merû darek di qûna wî/ê kesê/a ev qalib gotina 'ez baş im' aniye di nav dev û hişê me de bi ci kiriye bikute. Nexweşê li ber mirinê ye dibê: baş im. Qesas e, teze destê xwe ji xwînê şûştiye dibê: baş im. Ji ber xebatê ava reş di ser û çav de hatiye dibê: baş im. Her ro, her kêlî, di qula têlefonê de li kuştina bi hezaran însanî temaşe dike dibê: ez baş im. Serê xwe kutane çaviya telefonê, heyat mîna çemeke har di ber wan re diherike dibên: ez baş im...

Deng bi têlefonê dikeve. Kurtebirî ji xwediyê kar re dibêjim: "Ez nexweş im, îro nayêm kar" û dibêm kirt têlefonê bêdeng dikim. Li der û dora xwe dinêrim. Ji bilî min tu kes li peravê tune. Qidûm li min dişkên. Bi tîqe tîq dibêm: Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez baş im baş.

Toza Kelamê

Bişirîneke ji girî me li keviya şevê.


- Şev keneke dadayî ye li beyabana ro nediyî.
- Beyaban di kilameke bi girî de hilnayê
- Hilhatin hil nayê di kilamek de
- Kilama kelimî ji kîsê xwe dixwe.
- Kelama nekelimî ziyan e.
- Zayîn şewqa tariyê ye
- Zayîn ziyan e.
- Weheeeew te kuşt.
- Tira xwe neke hustiyê min. Ger kujerek hebe ew jî tu bi xwe yî.
- Çi çi?




- Berhema te me.
- Çi eleqeya te û min bi hev heye?
- Xwe li nefehmiyê daneyne. Ji hişê te dizêm.
- Madem zayîn ziyan e. Kê ji te re go bixuliqe?
- Binêr mîza xwe dibiliqînî ser û çavê xwe.
- Çi bê edeb î. Ma bêyî argoyê nikarî qise bikî?
- Çi sûcê peyvan heye? Çima maneyên ne xweş lê bar dikî? Edeb çi ye û kijan edeb?
- Merû dizane ji dola John Fante yî loma toz ji te hil dibe.
- Îşê te tune pîne bikî, tav bi paçan nayê pêçan.
- Tir li ku das li ku? Bicehnime cehnimeya ku tu jê hatî.
- Heta tu û klavya xwe hebin ezê hebim.
- Pişt re?
- Pişt re tune. Êdî ax û bextê xwe.

Gola Xwînê

 Zarîn û bêhna goştê biraştî li pey xwe hiştin. Kundî mora xwe li kavilan danî. Îskîn bi çiyê ket.

Nezanîn

 Mija li nav porê te me. Ev hevok ji ku za û çima hat li serê nivîsê rûnişt nizanim. Zanîna dîzanim nezan im. Zanîn çi ye daw û doza çi li me dike wê jî nizan im. Bi vê nezaninê ve tilî li ser klavyeyê direqisîn. Tişta direqise tilî ne an hiş e, wê ji nizanim. Guh di ser dil de bel dikim deng jê nayê. Newêrim berî bidim hişê fesad.

-Ma ez pîr bûme?

-Marijana te ev ji ku derxist