Aciz im. Acizî ji min û aciziya xwe aciz e. Ne acizî dizê, ne jî niyeta hişkê min heye ku bizê. Hişkê kotî dîsa newîranan dike. Bizrê bîzê min ji min û aciziyê dixele.
Dizanim heta gotinan li şirîtê ranexim, wê rehetî li canê min peyda nebe. Tiştê li şirîtê tê raxistin ez im, an gotinin wê jî nizanim. Kê çima û ji bo çi min ber bi raxistina gotinan ve dehf dide, wê jî nizanim. Gêrçî êdî zanîn û nezanînê jî ji hev dernaxim. Bûme weke gilokek rîsê li hev piçikî. Tehm di tiştek de nemaye.
Rûtirşî li dîwanê rûniştî ye. Dûyê ji kozikan hilbûyî nahêle qoç û boçikên awiran lihev biqesidin. Sewta dilketiyê Esmera Şukrî li şevê diqelibe axîn û bişirînên di xewra çûyî ji xewnan hildibin.
Mala em lê ne, qorek mêvan tên û qorek radibin. Ûfîn û kufîna Reso ye.
Piştî ku fatihe hat xwendin, Xêredîn li Reso vegeriya û got:
— Resê xêrê, dîsa firefira firnikê te ne?
Bi dengekî keribî, Reso li Xêredîn vegeriya û got:
— Xêr e xêr.
Xêredîn:
— Law, ça dipekînî nav çavê mera?
Reso:
— Pekandina çi? Halê çi? Xwedê ji te razî. De tu jî mêşê neke gamêş.
Xêredîn:
— Hecî heqet, bêhna te çima teng e?
Çil û pênc roj in ewran xwe daye ber royê û misqaleke tîrêja tavê narije ser axa Kurdîstanê. Tişta herî balkêş jî ev e; bi hatina êvarê re ewr vedikişin. Hîv tîrêjên xwe yên zîvîn ber dide ser rûyê zemîn. Axa qerisî bi tîrêjên zîvîn re diçilvile.”
Bi çavpêketina vê posta li ser X’ê re, min bi rêya têlefonê ber xwe da çend rûsipiyan. Wan jî ta di derziyê re derbas kirin.
Qedrî:
Got: “Ev gotina ‘ro yê xwe di pişt ewran de veşartiye’ derewek e qethî ye.” Bi gotina “çima” yê re devê tûrê xwe vekir. Got: “Wekî tu jî dizanî, di van salên dawî de her diçe barijge kêm dibe, bi tevî ku ewr li ezmanê me têra xwe hene, lê dîsa jî barê xwe narijînin.”
Îro ji rojan 26’ê avrêl/nîsanê yekşem e. Seat li dor 2’yê piştî nîvroyê şiyar dibim. Bi taştêyek sivik tehma devê xwe xweş dikim. Bi şûşeyek çay û cixareyek re berê xwe didim şaneşînê. Tavek biharîn min pêşwazî dike. Xatûn bi paqijiyê re mijûl e. Dibê: “Dema derketî çopê biavêje.”
Xwe bi qestî lê nakim xwedî da ku hêrs bikim. Ji pakêta min cixareyek derdixe, tê li kêleka min diçikile. Cixarê dirêjî wê dikim. Bi cixareya min cixareya xwe pêdixe. Dibê: “Mîrata paqijiyê xilas nabe.” Dibişirim. Çend peyaman li WhatsAppê dibersivînim. Bi her bersivê re dibişirim.
Dibê: “Xêr e?”
Dibêm: “Qet.”
Bi ken dibê: “Îja devê te çima beş dike.” Dîsa dibişirim. Bêdeng radihijêm poşeta çopê. Li dû min bi ken dibê: “Eferim.”
Komeke hezkiriyên helbestan her hefteyê bernameyeke helbestan gerandin. Kengê? Di dema koronayê de. Em wisa bêjin; Însan ew giyanwere ku dikare di her şert û mercî de adapteyî heyatê bibe. Di derba ewil a koronayê de, hîn însanan ji tirsa mirinê, rû bi rûmayîna bi tenêtî û rewşa îzoleyî re hiş avêtibin jî, yên mayî zû ketin dû çareyan da ku bi temamî ji nava heyata çalak venekişîn. Heyata rojane ya rû bi rû ciyê xwe ji qadên înternetê re hişt… Çalakî û civîn hêdî hêdî li qada medyaya sosyal berbelav bûn. Ser û guhê bernameyan li bin guhê hev ketin. Ev bernameya helbestan a me qal kir jî yek ji wan bû.
Di vê bernameyê de Elî jî hewil da çend rêzan li dû hev rêz bike. Elî ev bend xwendin:
“Çavên te hubra qelemê,
hêsirên te tîra li sînemê.
Na nebî ku tu bigirî,
hê gotinên me yên serkul hene,
hizna te kefenê min e.”
PISIKA SORBELEK
Şiliya dibarî, dara çinarê a li baxçe ji pelan dikir. Hizna demsalê di bin çirûskên lambeya kuçeyê de dihênijî. Bi daketina çilkên baranê re, peqik bi ava çal û kortan diket. Reşêleya ji refê xwe qetiyayî, di siya çengeyê camê de diricifî. Nalîna kemanê, çilkîna çilkên şiliyê û qirçe qirça êzîngên sobê salon dorpêç kiribûn. Çirûskên ji sobeya êzingan disûjîn, di nav salona ku bi ronahiyeke qels ronî dibû, ahengeke qehweyî pêk dianî. Qederek din şipyayî, di pacê re li derve mêze kir.
Lambeya ku ronihiyeke qels li salonê belav dikir, şûna xwe ji lambeya li ser sêpayê re hişt. Li ser qoltixa sêpa li kêlekê ye rûnişt. Ket temaşeya reqsa çûriskên sobê yên bi tariyê re direqisîn... Kitêba li ser sêpayê girt. Berçavkên xwe yên xwendinê li ser pozê xwe bicîkir...
Behra ku ewran qumaşeke laciwerd jê re biriye, bi sewta kemanê re dilive. Hîva di pişt ewran de, carnan li ser pirtî diçilwile. Firçeya di dest de, li dor memikên ku gupikên wan qasî hebên nîskê ne diçe û tê. Bi çilvîna zîvînî re, zîpikên xwîdanê yên li dor gupikan dibiriqin. Arezûya ji tabloyê dişûje, qirikê lê ziwa dike. Ji şûşeya li ser sêpayê, çend dilopan di ser gewriya xwe de berdide. Bi şikestina tîna tîbûnê re dibişire. Xwe ji kirasê xwe yê saten dike. Bi rûgeşî li bedena ku li ser nivînan vezeliyayî mêze dike. Li rex bedena di xeweke kûr de ye vedizele. Rûyê xwe, di nava memikan de bi cî dike. Bêhna xwêdana sivik a bi ser bedenê ketî hildimije.
