Sêla Jiyînê

 Pişt li çiyê berî li deştê ye, di ber xwe de di pispise: Dizanî gelekî ji wan kêliyên ku hilm û gulma qehwê tevlî gewriya berêvaran a di navbera roniya qelsok û tariyê dibe hez dikim. Rihê min ê bêwar û bê aîdiyyet di wan gavan de, wekî sirûştê çend kêliyan ditevize. Bedena westiyayî bi gulpên qehwê re hêdî hêdî mîna mirovekî teze ji xew şiyar bibe bi ser xwe ve tê. Hişê tevz lê ketî jî wê ececoka nava rojê li dû xwe dihêle û bi bedenê re li hev tê.

​

Niha Hat Bîra Min (2)

Zarûyên te halê wan xweşin. Herkes li mala xwe ye, li ser karê xwe ne. Heyat her diçe zehmet, bibêjî ji heqê xwe derdikevin. Dizanim dewlemendî xweşe lê gere tu bizanî diziyê bikî. Erê ma derewe? Tabî canim dewlemend dizin. Dizên keda xelkê ne. Ji xwîdana xelkê didin hev. Ha xwîdan ha xwîn. Kesî ji mala bavê xwe neaniye. Helbet dizanim wê hinek kes bixebitin hinek jî bixwîn an na pêşketin û nûbûn çê nabin. Kesî negotiye bila herkes bibe xwediyê balafirên taybet malneket. Lê axir însan carê tê dinyayê loma divê bikare bi keda destê xwe re bê ku zehmetiyan bikişîne heyateke asayî bidomîne. Dizanî di vî warî de li welatên Ewropî pergalek xweş rûniştiye. Qe nebe mîna me ji birçîmayînê natirsin. Dikarin bi heqdesta xwe re heyateke normal bijîn. Na bi xwedê merû bi xebatê li vî welatî hew dikare bi nanoziko bijî. Bê ku merû bikeve hêqê kesên din ne mimkûne ku kilora xwe di rûn de bike.





Dibên ya qise derî li qiseyan vedike. Niha hat bîra min. Teyî tu jî dizanî li gund berê du sê bir pez û qasî hezar serî dewar hebû. Li gor dibêjin niha sî hezar pez û şeşsed serî dewar heye. Îja eraziyê gund kême. Payiza dereng yên ku pezê wan zêdene pezê xwe dibin Diyarbekir û Rihayê, bi derê biharê re li gund vedigerînin. Bi vegera pezê wan re malik li çêrê dişewite. Pez pire û çêre kême. Loma kesên xwedî du sê çêlekin di dawiya havînê de mejbûr dimînin giya bidin dewarên xwe. Feqîra çi bikin ji bo mast û şîr çend terşan xwedî dikin. Lê pez ne were ye bi awayek têr dibe dîsa. Çima kes dengê xwe nake? Ma bikin wê çi be? Na heyran na ne talaşa xwediyên birê pezin. Erê dikarin ji pezê xwe re mexel kirê bikin û ji gund derkevin. Lê nakin. Pere şirînin...

Ji wan pêncsed darên ku min te bi destê xwe danîn tenê qasî sed hebî mane. Pir mezin bûne kokên xwe xweş di erdê de berdane hew maye serê wan li ewran bikeve. Ê te û lawê te lê mêze nekirin ez çi bikim. Niha di nava gund de bi hezaran dar hene. Wexta tu li vî warî bûyî serê sibeyan û berêvaran li ser dara dibû vîçe vîça çûkên çolê. Merû ji guhdarkirina vîçîna wan têr nedibûn. Niha hema bibê beytik nemane. Qijikên malmîrat gund dane ber xwe. Li taxa me hê ewqas tune ne. Wexta merû xwe berdide nav gund dengê wan guhê mera dibe. Bi sedan hêlînên wan hene li ser darên taxa jêr. Qaq qaq û waqa wan guhê mera dibe.

Wele kêf kêfa te ye niha. Piraniya cînarên te bar kirine jî vî warî. Qey dibêm niha dîwana we şêne. Bawerim niha navbera te û horiyan jî xweşe. Erê canim îşê te tune tu veşêrî ma ez bi xûyê te nizanim? Herdû kewên gozel jî li dû te hatin warê tu lê yî. Bawerim dîsa bi wan re di nav filortê de yî. Çer jî kêfa te hat ne? Wele sohbeta bi hîn jinan re xweşe. Qe xwe nede nezaniyê heyran. Ez filortên te ji ku diznim bila ew jî ji min re bimîne. Na ma tu qala warê li yê dikî ku ez jî her tiştî di ta û derziyê re bikim?

Beriya nexweşiya te ez havînek hatibûm gund niza tê bîra te? Dema ji mal derketim li ser nêrdewana li pêşiya malê min bendê solên xwe girê dida. Ji nişkave te bi milê diya min girt ew berbi çengê yê oda mêran ve kişand. Qaşo te hêdî qise dikir lê bayê dengê te dianî cem min. Bi lez diya min berbi min hat û go: "Bavê te dibê hemî Mîtat û Elîşêr xwe dane kafiriyê nazewicin bila ew bizewice. Em herin... jê re bixwazin. Salek berê Apê Evselam jî kêm zêde heman tişt gotin lê min qebûl nekir. Bi derewan qêriyam ser diya xwe û berbi nava gund meşiyam. Min tam wê kêliyê qerar da bizewicim lê ne beriya Mîto û Elîşêr.

Di rê de min pîlan/komploya xwe hazir kir û berbi mala Meta Wecê meşiyam. Wexta gîhiştim pêşiya mala Elî, Şoreta jina Oso yê pismamê te deng li min kir. Go: "Xêr ser û go li te direqise û devê te beş dike?" Bi heman kêf û henekî min li vegerand: "Qîza goşto terim dizewicim." Bi kêf destê xwe berbi ezman bilindkir û go: "Ka ew roj!" Ez bi tîqetîq jê bihurîm. Dema gîhiştim mala Wecê meta Fedo û Wecê li ber tendûrê bûn. Teyî tu jî dizanî meta Wecê çiqas xweş sohbet bû. Fedo girik çê dikirin Wecê jî nan li tendûr dixist. Sohbet geriya bi awayek dîsa hat ser zewaca Mîto. Ji xwe tişta li bend bûm ew bû ku meselê vekin. Min berê tîrê da hedefê û bi hêrs ji meta Fedo re go: "Ewqas li ber dikevî qîza xwe bidiyê." Ji ber ku salên wan hevnedigirt ne mimkun bû bigota erê. Loma min berê wê xweş dabû xefkê. Wê bi kerb go: "Çima didim wî, didim te!" Ji xwe qayil min go: "Min girt û çû." Meta Wecê bi bayê bezê re ji cihê xwe qil bû. Hat herdû sûretê min maç kir û go: "Qurbana zavê xwe!" û lê zêde kir: "Wele nîvê mehrê hat birîn." Ez li kêleka xwe dam rûniştandin. Em bihev re keniyan. Go wele bê şîranî nabe. Ji ber singê xwe pakêta cixarê derxist û cixare li me belav kir. Axir heta Mîtat û Elîşêr zewicîn nexweşiyê çav berda bedena te. Nebû nisîb tu daweta min bibînî.

Nîşe: Ev nivîs berdewama nivîsa " Kilîta li Qutiya Dil"e. Ango beşa duyeme .Dê bidome

Ez û Diyarname

Nizanim çend cara ji min tê pirsîn:

-Tu xebatkarê diyarnamê yî? Weke her car dîsa bersiv NA ye. Weke tê zanîn xwediyê malpera Diyarnam’ê Cemîl Oguz e. Cemîl jî tê de tu kesek ne xebatkarê heqbidest e li diyarname. Diyarname di serî de bi keda Cemîl û gelek hevalan heta îro hatiye. Ne Cemîl ne jî kesek din heta niha quruşek pere ji diyarnamê qezenc nekirine. Diyarname girêdayî tu dezgeh û fonan nine.

XEMLA Qehweyî

 

Mîna ewrê ku çendeke li hişê me kurdan rûniştiye, sik û sar im. Bi wê rûtirşiyê re berê xwe didim binê wê dara çendeke li bin rûdinim. Sura bê, rûyê min û gul û kulîlkên li ber xwe dane dialêse. Xemla qehweyî ya ji qirika Xelîl Xemgîn dipenge, rihê min û payizê disû. Ezmanê li bin rûniştî me, sayî ye. Cî bi cî ewrên dişibin şekirên pembo yên çîlspî li ezman rûniştîne. Çend zarok li parkê bi qarewar xwe kil dikin.

Kilîta Li Qutiya Dil (1)

Çendeke xav im. Qey tu dibê min çewalek xwê xwariye lewma agir bi nav û dilê min ketî ye. Bi êş û hesreteke azirî ve rapêçyayî me. Olana ji qirika dengbêjan jî dipenge nabe çare. Dizanim kurmê bêrîkirinê di dil û hişê min d Çendeke e dileqîn. Lê bêriya kê û çi ye nizanim. Avek çawa û bi çi rengî û ji ku bînim li vî arî bikim wê jî nizanim.

Sibeheke şeng a havînê li dar e. Em zarok û jin dîsa li beravê ne. Dengê ku serdeste çelpe çelpa ji bendenên me zarûyên ku xwe li avê dixin, vîçe vîça beytikên ku li ser çiqlê dara di tenga aş de terin û tên, wîle wîl û tîqetîqên qîz û jinên çek û firaqan dişon, merîna berxên virnî yê bi dû kulekan ketî, xelexula cûxilên xwe li hev radikişînin û nalîn û orîna çêleka li ber sikratê ye.

Diya min, xaltiya Esmer û çend jinên din di bongê axpînê de eriştê dibirin. Tu wekî ku fors û çalima xwe ravî jina xwe bidî li ser kenê li hember mala Tajdîn vedizelî. Her cara ku destê te yên terikî tere binê ken/kendal bi kulmek masiyên sûre re li ser ken vedigere. Di demek pir kin de kenê li ser vezeliyayî bi masiyên zik çîl spî re diçilvile. Bi bişirîn li me û li derdora xwe mêze dikî. Em bi halê xwe yê şilf û tazî masiyan didin hev. Tu jî di şûna ku masiyan li şirdanê bixî wê kêra ku qet ji xwe naqetînî ji cêva xwe dertînî. Tu zikê masiyan diqelişînî, em jî di çem de dişon. Ser û çavê te niha rind nayê ber çavê min. Lê rind dizanim emrê te di navbera gêncî û navserebûnê de ye. Çi heyfek ku hişê kor tenê dîmeneke flû ravê min dide.

Qutiya Dil

 Qutiya Dil

Zû de ye min û helbestê xwe ji hev şûştiye. Min ê ku bi xwendina her rîsteyê re reng û deng li dinyaya xwe ya rihî zêde dikir, niha ji xwe û ji her tiştên di xwe de gelek tiştan dihebîne kerixî, li perê vê dinê dimilmilim.

​Êdî ne helbest, çîrok û roman, ne jî nivîsên teorîk li hiş û dilê min ê ku veguheriye qeşayê tesîr dikin. Ewrên reş ên ku sedan sal e li ser me û welatê me dilopên xwe direşînin, niha bi timtêl û pêlên nebînayî ve dibarin...

Li Pey Heyatê: Here Tu Naçî.

Kitêbek dixwînim, hiş berê min dide zarokatiyê. Qederek çavê xwe didim hev. Em çend zarok di Gola Mele de xwe li avê dixin.. Ne bêhna  gul û sosin û gul rihanan li ser bala me ye ne jî dengê ji xwerîstê di penge. Hebe tune be kêf û henek û lîsteke dinya me. Em xwe kutî avê dikin avê diavêjin nava çavên hev... Ji nişka ve Gulnaz xanima ku heta heftê saliya xwe bi çol û yabana diket, digo: "Raste erdikê me xwedî avhewayeke hişke. Xurifiyên me nabên ji qûnka me nayê em warikê xwe xweş bikin dibên: tehm di vê axê de nema ye. Ev gişk pîşkê wan çar tixayên ku berê xwe didin wê xopan Stenbolê û bi qatek çekên qumaş tên xwe li ser xaniyan tîk dikin û dibên: em him wezîr û him kizîrin... Li rû dinê tu tişt ne bê dermane. Miheqeq xaliq ji her derdkî re dermankî daniye. Nakevin dû dermankî peyda nakin rûdinin li çokên xwe dixin. Tû li sikumê we... Ser û bin çar kûlî pêjgarî me bûne. Helbet wê rokî her çar kulî biqefilin. Şukir em hê li ser erdikê xwe ne. Zikî me têr yek birçî be jî war warikê me ye. Çiyakên me yên porspî avan; zozan, newal, gelî û mesîlkên me gul, gîha û pincar; deştikên me zad; kanî û çemikên me masiyan di ser me de dibarînin...."  dikeve qadraja hişê min. Hişo nahêle çend dilopên din ji vê kewarê bilopin  bilez filmê diguhere. 
Çenteyek li pişta min e, ez û Elîşêr (apê min) berê xwe didin dibistana ku em herfek jî bi zimanê wê nizanin. Heta pola duyemîn a dibistana seretayî navên me kumika tîpa "ê" ji dest bidin jî nav dimînin Alişer û Dilşer. 
Roja ji bo derxistina nasnameyê berê me dikeve qezê, li qezê haya me jê çê dibe ku Elîşêr û Dilşêr qedexe ne. Bi bîhistina peyva qedexe re: lêv li bavo diqelişe. Em mît û mat dimînin. Bavo telikê xwe ji ser xwe datîne bi hustûxwarî dikeve odeya midur. Midur bi wê tirkiya xwe ya sar û cemidî dike miremir. Bavo bi eniya ku xwîdan jê diniqute kol û poşman vedigere cem memûran. Memûr li gor kêfa xwe navek li nasnameya min dinivîsînin. Dilşêr tê tune kirin û navek bi tîpa "B" yê li min û nasnameyê tê danîn. Elîşêr jî vediguhere Alî. 
Em komek heval li devê rê ji xwe re dilîzin. Jîpek leşkeriyê ji jêlîv tê û berbi Xirbêsor tere. Ji hevalan yek dibê: -Dilo... dibêm: - Wer nebê Dilo û Dilşêr yasax in yasax navê min êdî B.... e. Ji wê çaxî şûn ve xwedî sê navî me. Di nav malbatê û hevalan de bi piranî Dilo me. Kêm caran Dilşêr im û li dibistanê jî B... im. 

Ev resim ji ku nizilîn?

Aciz im. Acizî ji min û aciziya xwe aciz e. Ne acizî dizê, ne jî niyeta hişkê min heye ku bizê. Hişkê kotî dîsa newîranan dike. Bizrê bîzê min ji min û aciziyê dixele.

Dizanim heta gotinan li şirîtê ranexim, wê rehetî li canê min peyda nebe. Tiştê li şirîtê tê raxistin ez im, an gotinin wê jî nizanim. Kê çima û ji bo çi min ber bi raxistina gotinan ve dehf dide, wê jî nizanim. Gêrçî êdî zanîn û nezanînê jî ji hev dernaxim. Bûme weke gilokek rîsê li hev piçikî. Tehm di tiştek de nemaye.

Ma Tu Neguheriyî

Rûtirşî li dîwanê rûniştî ye. Dûyê ji kozikan hilbûyî nahêle qoç û boçikên awiran lihev biqesidin. Sewta dilketiyê Esmera Şukrî li şevê diqelibe axîn û bişirînên di xewra çûyî ji xewnan hildibin.

Miriyê Hêlikan

Mala em lê ne, qorek mêvan tên û qorek radibin. Ûfîn û kufîna Reso ye.

Piştî ku fatihe hat xwendin, Xêredîn li Reso vegeriya û got:

— Resê xêrê, dîsa firefira firnikê te ne?

Bi dengekî keribî, Reso li Xêredîn vegeriya û got:
— Xêr e xêr.

Xêredîn:
— Law, ça dipekînî nav çavê mera?

Reso:
— Pekandina çi? Halê çi? Xwedê ji te razî. De tu jî mêşê neke gamêş.

Xêredîn:
— Hecî heqet, bêhna te çima teng e?







Reso:
— Birako, de tu dizanî ez miriyê hêlikan im. Do êvarê min hinek hêlik birin malê. Gêjê ji me re pijand. Teyî gêjê bi xuyê min dizane. Roja ku di mal de hêlik tune bin, xewa min nayê. Axir serê birakê xwe neêşînim. Du hêlik danî dolabê; yên din me xwarin. Vê sibê, wexta ku ez ji mal derketim, kûçikê lawê min herdu hêlik avêtibûn ber kûçikan û vîdeoya wan dikişand. Çer çavê min pê ket, ez ji dara Xwedê ketim.

Xêredîn:
— Gêncên niha xû û xislatên wan cihê ne. De tu jî mezin neke, birako.

Reso:
— Çer mezin nekim, bavê birayê xwe çer? Hêlikên min di devê kûçik de bûn; hêlikên min, ne yên te.

EWRÊN SERHIŞK

Çil û pênc roj in ewran xwe daye ber royê û misqaleke tîrêja tavê narije ser axa Kurdîstanê. Tişta herî balkêş jî ev e; bi hatina êvarê re ewr vedikişin. Hîv tîrêjên xwe yên zîvîn ber dide ser rûyê zemîn. Axa qerisî bi tîrêjên zîvîn re diçilvile.”

Bi çavpêketina vê posta li ser X’ê re, min bi rêya têlefonê ber xwe da çend rûsipiyan. Wan jî ta di derziyê re derbas kirin.

Qedrî:
Got: “Ev gotina ‘ro yê xwe di pişt ewran de veşartiye’ derewek e qethî ye.” Bi gotina “çima” yê re devê tûrê xwe vekir. Got: “Wekî tu jî dizanî, di van salên dawî de her diçe barijge kêm dibe, bi tevî ku ewr li ezmanê me têra xwe hene, lê dîsa jî barê xwe narijînin.”







Çendek berê min û dostek ji me çêtir sohbet dikir, gotinên wî bi aqilê min ve zeliqîn. Got: “Kurdên me yên serhişk dawiya dawî bûn sebeb ku ewr jî serî hildin.”
Min got: “De ne wexta henekan e?”
Ji xwe qayil, got: “Wele wî. Teyî te jî dîtiye çiyayên me gelek asê ne û hema bibêje serê wan li ewran dikevin, û serhişkên me jî li wan çiyayên asê têra xwe hene.”
Bi gotina “êêê” re keribî û got: “Bavkê min, li vê dinyayê çi hebe xwedî can in. Ê canê ewran jî heye, zêde zêde nepixîne, dixwazin birijin da ku bala wan sivik bibe. Kirine nekirine, Mikayîl Efendî memikên wan—pardon, pişta wan—nefirkandiye, wan jî serî hildaye û çûne xwe dane ber tavê da ku tav bi germiya xwe ve barê wan dayne.”
Çer min got: “Min ji diayên te re nego ‘amîn’.”
Got: “Di îmana te nim,” û têlefon di ser min da girt.




Çiyako:
“Ev komploya qapitalîzmê ye û em rê nadin tu kes roja me tarî bike. Îro roj em tekane milet in ku li hember emperyalîzmê li ber xwe didin, em ê bidin jî. Loma hatin bi ewrên sûnî ve pêşiya roja me girtin. Lê tiştek ji bîr kirin ku roja me li Îmraliyê ye û ji şewqa xwe tu tişt kêm nekiriye û nake jî. Em ê bi berxwedana xwe re xwe û miletên cînar bi manîfestoya nû re ji vê zilm û dexaletê xilas bikin.”

Qudo / Qudret:
“Ev lîstikeke kapîtalîst û siyonîst e. Wexta bi awayekî bihîstin ku Serok nehêle bi halhala Tramp û Netenyahû re kurd dirêjî Îranê bikin, wan jî rabû ewrên sûnî şandin ser axa welat û Kurdistanê bê tav hiştin. Dizanî çima?”
Bi gotina “keremke” re got: “Niha, demsal zivistan e. Lêçûna zivistanê jî naşibe tu demsalî bi vê kirina xwe re dixwazin gelê me li hember Serok serî rake, da ku Serok jî mecbûr bimîne û kurdan bike hevalbendê siyonîstan. Zû an dereng emê bi xelkê cînar re heyateke komînal a ekolojîk ava bikin.”

Mamed:
“Birayê delal şikur ji vê rojê re. Va ye edî xwişk û birakên me kêm be jî gotinên me evdên Xwedê jî didin ser kêman. Bi min her tişt eyan û beyan li ber çavan e. Tabî ji bo çavên bixwazin bibînin her wiha hiş û exlaqê ku bixwaze çîprût bibêje. Miletê me mileteke bisilman e. Bi derketina Tîktok mîktokê re miletê me rêya xwe şaş kir, û Xwedê jî me evdên gunehkar ceza dike.”

Pîşkireş:
“Ev gişk pîşkên Îbo ne. Zikmezinê qûntepik kir nekir, kurdan ew nekirin serok çû li Amerîkayê xwe da bin çengê siyonîstan û ev afat anîn ser me.”

Şirik:
“Biratiya gelan û Îmralî sersebebên vê reşezilmê ne. Ev aqil, aqilê dewleta Tirk e. Dixwazin Kurdistanê vala bikin da ku bigihîjin miradên xwe. Me neteweperweran lîska wan zû deşîfre kir. Êdî miletê me poz bi wan nake. Şefeqeke çîlqerqaş li benda me neteweperwera ye.”

Piştî min têlefon danî, li ezmanê Stenbolê nihêrî; ji ewran pêve tiştek xuya nedikir. Bi hêvîya ku ewrên kurdî ji ser me kêm nebin.

ÇAVDÊRÎ

Îro ji rojan 26’ê avrêl/nîsanê yekşem e. Seat li dor 2’yê piştî nîvroyê şiyar dibim. Bi taştêyek sivik tehma devê xwe xweş dikim. Bi şûşeyek çay û cixareyek re berê xwe didim şaneşînê. Tavek biharîn min pêşwazî dike. Xatûn bi paqijiyê re mijûl e. Dibê: “Dema derketî çopê biavêje.”


Xwe bi qestî lê nakim xwedî da ku hêrs bikim. Ji pakêta min cixareyek derdixe, tê li kêleka min diçikile. Cixarê dirêjî wê dikim. Bi cixareya min cixareya xwe pêdixe. Dibê: “Mîrata paqijiyê xilas nabe.” Dibişirim. Çend peyaman li WhatsAppê dibersivînim. Bi her bersivê re dibişirim.
Dibê: “Xêr e?”
Dibêm: “Qet.”
Bi ken dibê: “Îja devê te çima beş dike.” Dîsa dibişirim. Bêdeng radihijêm poşeta çopê. Li dû min bi ken dibê: “Eferim.”








Bêqeza û bela ji nêrdewanan dadikevim jêr. Xwe berdidim parka nêzî mal ya ku heta devê peravê dirêj dibe. Îsal me niştecihên Stenbola xopan rengê biharê nediye. Loma di derba ewil de hema bibê her kesî berê xwe daye der. Dîmena ewil a min pêşwazî dike parka ku veguheriye roja heşrê ye. Ci bi cî dûman bilind dibe. Dimeşim. Binê holkên modern yên ku şaredariyê danîne tije însanan in. Cure bi cure sifre hatine raxistin. Hinek teze taştê dixwin, hin jî li pişt çîtên parqê goşt sor dikin. Yên holik bi dest nexistine carcimên naylon û hînan jî merş li ser çîmên parkê raxistine. Naskinim. Çar meh in ji perava ku ji min re dibe îlhama nivîsînê dûr im. Hem dimeşim hem dîmenan li hişê xwe qeyd dikim.

Li bin siya darek jinek rûniştiye. Zarokek li ser çokan dirêjkirî dilorîne. Bi xwe jî ketiye qutiya têlefonê, mîna min ê ku xwedî kompîtor e lê heta niha tu nivîseke li ser kompîtorê nenivîsiye. Ji wê çend gav wê de dengek jê nayê, fêmê bilind dibe. Dema nêzî holikê dibim dengê muzikek îslamîst bilind dibe. Di bin holikê de mêrek û çend jinên bi çarşev rûniştine. Jinek ciwan ji wan re li ser tûpê qehweyê dikelîne. Xwe li bêhna qehweyê û goştê biraştî nakim xwedî. Xwenga xezûr çendeke rehmet kiriye loma ji xwe re dibêm: “Êvarê xwesî û xezûr vexwendî ne. Tu yê têra xwe goşt bi birijînî.”

Dimeşim. Li kêleka holik/kepirek du xweşkokan xwe dane bin tavê, hestiyê xwe yên nerm dinermijînin. Li cihê lîstika zarokan zarok ketine dora teleferîkê da ku xwe xij bikin. Ji bo rêwî û meşvanên di parkê re dibihurin meşa xwe bê rawestan bidomînin rê di bin pireyan re derbas kirine. Ji wir vedigerim berê xwe didim ser rê. Li ber xêzên peya yan radiwestim. Cîp û erebeyên dewlemendan bêrawestan diborin. Piştî ew diborin rêya destê rastê li dû xwe dihêlim. Li ber rêya destê çepê diçikilim. Şiforê erebeyek hal tê de nemayî qasî du sed sê sed mêtro dûrî min e, dest xwe di pacê re derdixe û bi îşareta destan dibê: “Derbas be.” Ji bo silavê destê xwe didim ser dilê xwe û dimeşim.

Li rex holikek din du jin rûniştîne. Ji laçika yek ji wan dixuye kurd e. Guhê min dixwaze dengê wan seh bike lê dûr in. Dîmenên heyî kêm zêde di nav meşa 45 deqeyî de dubare dibin. Şaşwaziya ewil a li ser devê kendalê peravê min pêşwazî dike tunebûna holikên servekirî û banqan e. Çend wêneyan digrim. Li ser kevirê tam di devê deryayê de cî ji xwe re dîtiye rûdinim. Agir bi cixareyekê dixim. Pite pita hişê min e, cîrkî ji mal derketime. Wexta stûyê min li ser destê rastê dizivire çavê min li ser nivîsa “Elît kent” asê dimîne. Xwe bi xwe dibêm: “Elîtên derî bi kilît.” Ji bo kes baxçeyê wan nebîne der û dora baxçeyên xwe bi çît û perdeyan rapêçane. Çavê xwe ji wê dîmena nexweşik vedigerînim. Dimeşim. Li vê perava zêde dest lênegeriyayî hemî kevir hatine hilçinandin û xîzeke nermik lê reşandine, ev jî nûbûneke duyem e.

Dîmen ew qas pir in, nizanim ka behsa kijanê bikim, kijanê nekim. Bi lez û bez ber bi cihê divê lê rûnim diçim. Di nivê rê de sê çar xort ber bi min ve tên. Dema nêzî min dibin xortê li dawiyê dibê: “Selam û eleykum.” Bi serî hejandinê silava xort hildigrim. Ji jinek esmer û du keçikên piçûkên ku li ser qûmê rûniştine diborim. Tam li cihê divê rûnim kalek dişibe kurdan bi têlefonê qise dike, bi malbata xwe re rûniştî ye. Dibêje, “Em îro çûn bazarê, wele êdî tiştek nayê kirîn. Pere bûye zibil.” Çend gav ji wan dûr pişta xwe didim darên palmiyê, berî didim pêlên deryayê.

Piştî çend kêliyan jinek û mêrek bala min dikişînin. Du sê mêtro ji lêva deryayê dûr maseya xwe çikandine. Her yek li ser kursiyek rûniştiye. Berê jinikê li deryayê ye. Mêrik hema bibê pişta wî li jinikê ye, bi tiştek naxwiyê re biliye. Jinik ji cihê xwe radibe, ji çenteyê li pişt xwe du bacanên sor û hin tiştên din digire, tê li cîhê xwe rûdine. Destê mêrik xuya bûn, di destê wî de cotek lepikên plastîk hene. Diyar e sosê li nav goşt dixe, bi gotineke din goşt terbiye dike. Dema terbiye tê bîra min, ez meraq dikim, ka kî çiqas xwe terbiye dike? Ma ne? Terbiye ji bo her kesî, her tiştî lazim e.

Komek jin û keçik çend mêtro wê de bi voleybolê dilizin. Mersedesek reş tê, li nêzî wan radiweste. Jinek bi çarşev jê peya dibe. Çavê xwe çep û rast digerîne. Diyar e dîmenên heyî xweşî wê naçe. Derê paş yê erebeyê vedike û dîsa siwar dibe. Erebe bi rê dikeve. Tê di nav keçikên bi voleybolê dilîzin re derbas dibe. Dibişirim. Ew nizanin lê ez dizanim rêyek ew biçinê tune ye. An wê di nav şêniyên heyî de biseknin an jî vegerin. Û vedigerin jî. Kêfa min tê ku gotina min rast derket.

Dîsa li jinik û mêrikê li ber lêva deryayê vedigerim. Mêrik ji cîhê xwe radibe tevî tasek plastîk. Tê li ber jinikê diçikile. Pişta destê xwe dirêjî jinikê dike. Wekî ku dest li ber devê jinikê be, jinik ramûsanek ji dest re dişîne. Mêrik bi wê kira jinikê qayîl nabe, destê xwe dibe ber devê jinikê, jinik bi ken pişta tiliyan maç dike û mêrik destê xwe dibe li eniya wê jî dixe. Mêrik avê bi tasa di destê xwe de werdide, diçe li cihê xwe rûdine. Jinik di şûna xwe de car bi car xwe dihejîne/direqise.

Ji wan wê de du jin û keçikek du sê salî keviran bi rûyê deryayê werdikin lê ji heq dernayên. Tiqînên wan naz û tinaz û resqoqiya keçikê çend kêliyan çavan li ser wan diçikilîne. Wekî ku siyek di ber çavê min bihurî be. Berê çavan vediguherînim ser maseya lêva deryayê. Mêrikek hesinê goşt biraştinê li avê dixe. Ew hesinê pîs dixe nava ava deryayê. Ez meraq dikim li dinyayê çend kes wisa deryayê pîs dikin? Lê meraqa xwe dihêlim, mêzekirina xwe didomînim. Dîtina dibînim di destek wî de qevşek giha heye. Bi wî gihayî dike nake qirêja berê jê naçe. Hesin li ser qûmê radixe. Çend kulm qûmê davêje ser, bi qevşa giha re dikeve ser. Piştî têra xwe mist dide dîsa berî dide nav ava deryayê.

Ji cihê xwe radibim ji bo bikarim li nêzî gir bi tena serê xwe bimînim. Di ber koma dev ji lîstika voleybolê berdayî re dibihurim. Li nêzî girê piçûk konek hatiye kutan û erebeyek sporê ya qasî fîlek li ber e. Der û dora konê vekiriye. Du mêr şipyayî ne li hundir. Li ser maseya di bin kon de şûşeyeke şerabê ya dev nevekirî, du qutî bîra, şûşeyek ava porteqalan cî ji xwe re dîtine. Li devê kon li ser hesinê goşt biraştinê sicûxên serkêlekî dilimkirî dirêjkirîne. Ji wan diborim.

Tam dikim li êşa gir vegerim rastî texsiyek têm. Xewşkokek û xortek şort li xwe kirine di siya erebeyê de rûniştine.

Kol poşman bi gir ve hildikişim. Li nivê gir guleke sor bala min dide ser xwe, du wêneyên wê dikişînim. Ji wan wêneyan yekî ji hevalek re dişînim, bi emojiyeke tiqetîq pê ketî re dibêm: “Ev ji bo te.”
Dema hildikişim ser gir sê jinên serê wan girtî ji xwe re sohbetê digerînin re rû bi rû dimînim. Ji wan hinek dûr di nav gihayê dide bejna meriv de rûdinim. Çend wêneyên min kişandî bi klamek Xelîl Xemgîn re li storiya Înstagramê bar dikim.
Li vegerê keşmeşkêşa parqê du sê qat zêde dibe. Li nêzî mal deng bi têlefonê dikeve...
Dibêjim, “Elo?”
Jinik hêrs bûye, “Tu li ku mayî?”…

KÎLOTÊ MOR

Komeke hezkiriyên helbestan her hefteyê bernameyeke helbestan gerandin. Kengê? Di dema koronayê de. Em wisa bêjin; Însan ew giyanwere ku dikare di her şert û mercî de adapteyî heyatê bibe. Di derba ewil a koronayê de, hîn însanan ji tirsa mirinê, rû bi rûmayîna bi tenêtî û rewşa îzoleyî re hiş avêtibin jî, yên mayî zû ketin dû çareyan da ku bi temamî ji nava heyata çalak venekişîn. Heyata rojane ya rû bi rû ciyê xwe ji qadên înternetê re hişt… Çalakî û civîn hêdî hêdî li qada medyaya sosyal berbelav bûn. Ser û guhê bernameyan li bin guhê hev ketin. Ev bernameya helbestan a me qal kir jî yek ji wan bû.  Di vê bernameyê de Elî jî hewil da çend rêzan li dû hev rêz bike. Elî ev bend xwendin:

“Çavên te hubra qelemê,hêsirên te tîra li sînemê. Na nebî ku tu bigirî,hê gotinên me yên serkul hene,hizna te kefenê min e.”

Pisika Sorbelek

Şiliya dibarî, dara çinarê a li baxçe ji pelan dikir. Hizna demsalê di bin çirûskên lambeya kuçeyê de dihênijî. Bi daketina çilkên baranê re, peqik bi ava çal û kortan diket. Reşêleya ji refê xwe qetiyayî, di siya çengeyê camê de diricifî. Nalîna kemanê, çilkîna çilkên şiliyê û qirçe qirça êzîngên sobê salon dorpêç kiribûn. Çirûskên ji sobeya êzingan disûjîn, di nav salona ku bi ronahiyeke qels ronî dibû,  ahengeke qehweyî pêk dianî. Qederek din şipyayî, di pacê re li derve mêze kir. 

Lambeya ku ronihiyeke qels li salonê belav dikir, şûna xwe ji lambeya li ser sêpayê re hişt. Li ser qoltixa sêpa li kêlekê ye rûnişt. Ket temaşeya reqsa çûriskên sobê yên bi tariyê re direqisîn... Kitêba li ser sêpayê girt. Berçavkên xwe yên xwendinê li ser pozê xwe bicîkir...

Pêlên Lacîwerd

 Behra ku ewran qumaşeke laciwerd jê re biriye, bi sewta kemanê re dilive. Hîva di pişt ewran de, carnan li ser pirtî diçilwile. Firçeya di dest de, li dor memikên ku gupikên wan qasî hebên nîskê ne diçe û tê. Bi çilvîna zîvînî re, zîpikên xwîdanê yên li dor gupikan dibiriqin. Arezûya ji tabloyê dişûje, qirikê lê ziwa dike. Ji şûşeya li ser sêpayê, çend dilopan di ser gewriya xwe de berdide. Bi şikestina tîna tîbûnê re dibişire. Xwe ji kirasê xwe yê saten dike. Bi rûgeşî li bedena ku li ser nivînan vezeliyayî mêze dike. Li rex bedena di xeweke kûr de ye vedizele. Rûyê xwe, di nava memikan de bi cî dike. Bêhna xwêdana sivik a bi ser bedenê ketî hildimije.