KILAMA BI NAVÊ CANO Û ASÎMLASIYON

 

Ne gelkî, zêde zêde ji kilamên dengbêjiyê hez dikim. Kêm be jî, carna guh didim kilamên bi enstrûmanan ve tên gotin. Kilama bi navê Cano a ji dengê Hozan Baran jî yek ji wan kilaman e ku bi kêfxweşî guhdar dikim. (Kilam anonîm e û neketim dû ka kengê hatiye gotin û çend versiyonên wê hene.) Kilam li ser kesên ku negihîştine mirazên xwe ye. Kilam bi reng û sewta xwe ya dilşewat a ku nalîn û zarîn jê hildikişe ve, ne arabesk be jî, bi hest û xulxulîn/kakîna xwe ve perê xwe li ava arabeskê dixe. Bi kurtebirî, meriv dikare bibêje: di muzîka arabeskî de hestiyarî, bedbinî û bêhêvîtî li pêş in; loma muzîka arabeskî çeşneke mûzîkê ya xwedî enerjiyeke negatîf e. Ev enerjiya negatîf piştî radeyekê dil û hişê însanan dîl digre û dibe sedem ku însan ji sofreya heyatê ya pirrengîn vekişe.

Toza Çîl Spî

 

Birêz, bawer im hewce nake ku tiştên te şahidiya wan kiriye û dikî dubare bikim. Serê kaniyê li ku xitimî û cara ewil kengê derbû nizanim. Niha dema ku lê difikirim; zewaca ku divê her kes di mala xwe de bijî, bi min jî rewşeke gelekî nakok û tevlihev e... Wisa hest dikim ku ev daxwaz ji tirsa baweriyên olî diza.
Belê ev rast e, rast xoşevîstiyê tarif dike û bihevrebûnê tîne bi bendê mehrê ve girê dide. Ecêbe, di ekranên têlefon û kompîtoran de me agirek gur û yek sar dikir. Rih û beden diazirin. Bi rêya çavan û guh tendûrekên ku di bedenên me de veşartî hildipijiqîn. Nalîn û kalînên me bûx bi ekranan û dîwarên sar û cemidî dixistin.
Di van kirinan de cila zewacê li xwe kiribû ne dihat bîra min ne jî li ser bala min bû. Lê wexta ku me xwest êdî em rû bi rû li hev rûnin û di arê bedena hev de bişewitin, wê hest û daxwaza bi salane hişê min dagir dikir serê xwe ji xewê bilind kir; şertê zewaca divê herkes li mala xwe de bijî me qebûl kir; a rast min da qebûl kirin. Û em ketin wê rêya ku zêde najot. Helbet sedemên ku nehiştin ev daxwaz welew xeyal bijî wê hebin. Lê sedem çi ne ez bi xwe nizanim.

Zozanên OnleyFansê

Tavê pencê xwe ji ser pozê çiyê ve berda xwarê. Barana ku di doh de dibare, niha veguheriye xunaviyê. Kalîn û merîna pezê di êvarê de, di bin şiliyê de tevlî xuşîna ava çem û cihokan dibe. Şêniyên zozanan bi bawîşkan ve ji bin kon û çîtan derdikevin. Teyir û tilûr per û baskên xwe diçirpînin. Zinarên asê yên gelî, mîna sûrên çîn û maçîn li hev aliyayî, di bin tavê de dibiriqin. Hilm û gulma ji erdê bilind dibe, vediguhere mijeke tenik. Keskesora ku konê xwe bi ser devê gelî, û mija tenik ve vegirtiye, bi bedewiya axê re cî bi cî teysa teyrê tawis li bînahiya meriya radixe.








Hoke hoka Heso ye. Heso dike nake, leq bi pezê di êvarê de nig nedaye, binê xwe nakeve. Ji xeynî çend bizin û nêriyan, hema bibêje pezê mayî li ser xwe dihênije.

Bi şîrînbûna tavê re xunivîn sekinî. Birrê pez bi carekê ve xwe ji şiliya barî bû daweşand, hêdî hêdî li çêrê rast bû.

Li pozê text, Heso pişta xwe da zinarek piçûk û pifî bilûrê kir, lê meqaman li ber dilê wî negirt. Bilûr danî, çavê xwe li ekranê têlefonê gerand, wekî ku li tişta payî rast nehat, mirûzê xwe tirş kir. Xemek li deşta dil rûnişti bû. Kûr û dûr fikirî, rê nebir ser sebeban. Reqsa xweşkoka di ekranê OnlyFansê de ya du şev berê anî bîra xwe; ew jî nebû derman ji xema mîna kirê cixarê pêjgarî wî bûbû. Du sê caran kire kixte kixt û dest avêt kerika go:

"Lê lê, sebrê sibe ye, dilê min ji dila dilekî dîn e. Di şefeqa Xwedê de dikim nakim rayê lê nabe. Kulê tu bi kul bî bikevî nav çerxa vê serdemê. Ji êvar de deng ji vê mîrata înternetê nayê. Xwedan xêrek tunîne, xeberek bi Elon Musk – xwedayê Starlînk’an – ve bigîhîne. Jê re bibêje: hey ocaxkoro, ma tu nizanî sebra Hesenîko bê dîtina dev û lêvên çêkirî, sing û ber û memikên estetîkî nayê. Hey wayê, hey wayêêê..."

Heso seatek berî mexela pez kerî li guherê da mexel. Her dû kûçikên xwe her yek li aliyek pez bi cî kir. Ji barxanya li ser pişta kerê tifing girt avêt milê xwe. Bi lez û bez berê xwe da pozê çiyê. Dema gihîşt pozê çiyê di xwêdanê de kumêt bibû. Bi çavpêketina sînyala înternetê re west û xemên xwe ji bîr kir. Bi lez û bez bi alikariya hişê çêkirî Grokê vîdeo ya dîmenên kesksora li devê gelî, xwe daweşandina pez û kefa bi ser devê cihokan ketî tevî kilama xwe edît kir. Bi kelecan vîdeo li tîktokê bar kir. Ma li benda bertekan. Like û şîrove li bin guhê hev ketin. Bi ewtîna Hirço û Gurcê re li xwe warqilî. Reng lê bû şima. Pozê tifingê da hewa bi teqe teqa guleyan re ber bi mexelê pez revî.

Kuştina Weşanger

Vê sibê, sira sibê mîna bê tê. Hilma ji fîncana qehwê û dûmana ku mîna ewrên payizê ya ji cixareyê bilind dibe, li ber  paceya ku li ber rûniştî, wê  berbi xewn û xeyalên zarokatiyê ve dehf dide. Qederek di nav wan xewn û xeyalan de vedigevize. Bi qima dawî a qehweya li ber sarbûnê ye  vê nişeyê li e maila dosyaya xwe datîne. " Hêja nizam tê bîra te? Di civîna me ya dawî de pêşniyara te û edîtor ew bû ku ez  nivîskar bidim  kuştin, lê min weşanger kuşt."  Du emojînên bi tîqetîq û yekî jî dest li ber deve li nîşeyê zêde dike. Bi şandina dosya  romanê re, wek ku barê dinyayê ji ser piştê  rabûbe, bi kêf tena xwe kişand. Zeraqa tavê, dawî li gewriya serê sibê anî. Berê wê  dikeve ser dezgehê mitbaxê, rûtirşî lê biqewime jî nahêle kêfa wê xera bibe. Ji cîhê xwe rabû, berbi odaya xwe ya ku bi perdeyên reşê qetranî camên wan hatibûn nixumandin çû.

Kîjan Rastî

 - Qirnî

Bi vê gotinê re li der û dora xwe mêze dikim. Dema çavê min bi kesî nakeve di ber xwe de dibişirim.

Xwe bi xwe dibêm: Herê kaliyê êdî dilê te jî heye konê xwe vebigirî.

Lîstika hiş ji min kêm bû. Hiş berê xwe dide bist û du saliya ciwaniyê. Ez li herikîna çem vedigerim. Dengek şermok di guhê min de bi pistinî dibê:

- Qirnî.

Bêhemd li ser milê xwe yê çepê vedigerim. Sûretê min bi lêvên wê ve dizeliqin. Ji cihê xwe hildipekim. Jineke porkej a porqurişk û dev li ken li hemberî xwe dibînim. Şaşwaz mît û mat im. Bêdengî û nenasîna min kenê li ser rû diçilmisîne. Derî îradeya min ji zimanê min ê ku kilitbûyî peyva: "Qurmiçiyê" dipeke. Bi bihîstîna peyva qurmiçiyê re rûyê wê  vediguhere baxçeyê gulan. Her du destên xwe wekî per û bask dirêjî min dike. Bi wan per û baskan ve qederek min di himbêza xwe de dihebîne.

Ez Baş im

Li kuçe û kolana ku her roj tê de dibuhurim, bi çavên beloq li der û dora xwe mêze dikim. Ev avahî û mixazeyên nû ji ku derketin? Ew qas guherîn kengê çêbûn? Ez li ku bûm? Ma her sibeh û êvar di heman rê de nediçûm nedihatim? Qey hiş û çav henekên xwe bi min dikin? Çavê xwe digrim û vedikim lê, dîsa heman dîmen. Ji xwe û hebûna xwe dikevim şikê. Erê dizanim va ye dimeşim, lê çima tiştek hîs nakim. Wexta ev guherîn çêbûn ez li ku bûm? Çawa û çima min tiştek ferq nekir? De were neteqe, de were dev li canê xwe neke. Offf nizanim, nizanim çi diqewime.








Li kursî û maseyên pastexanyê yên ku li ser peyarêkê hatine danîn, maseyeke xalî dibînim. Cî li xwe xeş dikim nakim, ew, bi "merheba"yeke re, li ser kursiya ku hember min e rûdine. Hê min devê xwe venekiriye garson li ber me diçikile. Li wê û garson dinêrim. Bi beşişîna li ser lêvan û çavên ku mîna şewqa sibê diçûrisin dibêjin: 'heyat ez'im li min mêze dike.
- Dibêm: ji kerema xwe re pasteyeke bi çîkolata û qehweyeke tehl. Lê tu?
- Ji min re jî qehweyeke bi şîr.
Piştî garson winda dibe. Bi kenê li ser lêvan re dibê: ka tu çawa yî?

Hê peyva li ser zimanê min nerijiyaye gotina xwe dikudîne. Qey merû dibê; îşev te di paş pişta min de xew kiriye. Te xêr e?

Bi qirf dibêm: Ka ew şans.

Berê bi naz û tinazî çavê xwe gewr dike. Bi tîqe tîq ji cîhê xwe radibe diçe hundir. Garson sparîşan datîne ser maseyê. Dibêm, "Ka qehweya bi şîr?" Wekî ji xew şiyar bibe vediceniqe. Li min, li kursî û kaxeta siparîşan mêze dike. Bê ku biaxife tiştînan li kaxetê dinivîsîne û bi niçe niç diçe. Bi bişirîna xwe ya ji şîr û şekir tê li cîhê xwe rûdine.

Bi lez dest bi xwarinê dikim. Dizanim çavên wê li min in. Xwe lê nakim xwedî. Garson bêdeng qehweyê datîne ser masê û vedigere. Ji bêrika xwe pakêta cixareyê dertînim. Libek jê di nav levên xwe de bi cî dikim. Berî agir bi cixareyê bixim tevî pakêta cixareyê destê min ber bi bêrika min ve diçin. Di nîvê rê de pakêta cixareyê datînim navbera me. Di bêrikên xwe de li heste digerim. Li wê û qehweya hê fir lêneketî mêze dikim. Bi beşîneke nîvco re agir bi cixareya xwe dixim. Bi firta li qehwê xistî re dibêm: bilezîne em dereng ketin. Dibe niçe niça wê û em dest bi vexwarina qehweyê dikin.
Piştî hesabê xwarin û vexwarinê didim li masê vedigerim. Pakêta cixarê û têlefonê davêm bêrika xwe. Wexta li kursiyê wê vedigerim dibe xewna şevan. Çend caran çavê xwe diqirpînim. Ji cihê xwe radibe ez li pêş ew li dû min em dimeşin. Piştre hinek xwe giran dikim. Tê dikeve milê min. Em bêdeng ber bi kargehê ve dimeşin. Ji kargehê re çend gav dimîne. Dîtina dibînim destê xwe ji texsiya ku dike di ber me re derbas bibe re dihejîne. Texsî li ber me disekine. Piştî em di erebê de ci li xwe xweş dikin ji şofêr re dibêm: ji kerema xwe re me bibe peravê.
Li peravê em li ser bankek berî li deryayê rûdinin. Ji ber tîna tava sibê, hil û gulm bi ser deryayê ketiye. Xuşîna ji rûyê deryaya ku cî bi cî diqurmiçe dinizile, dibe muzîka serê sibê. Dengê qaqilbazên li per û baskan in, li muzîka heyî zêde dibe. Ji pakêta cixarê du cixareyan dertînim. Berê agir bi cixareyek dixim, hilma ewil dikişînim nav dil û hinavan û cixareyê dirêjî wê dikim. Xwe li min û cixareyê nake xwedî. Piştî bêdengiyeke kurt dibêm: "Îro tu bûyî bela qey? Bê henek, ez nizanim ez çawa me. Ma ez mecbûr im bibêjim 'ez baş im?' Gere merû darek di qûna wî/ê kesê/a ev qalib gotina 'ez baş im' aniye di nav dev û hişê me de bi ci kiriye bikute. Nexweşê li ber mirinê ye dibê: baş im. Qesas e, teze destê xwe ji xwînê şûştiye dibê: baş im. Ji ber xebatê ava reş di ser û çav de hatiye dibê: baş im. Her ro, her kêlî, di qula têlefonê de li kuştina bi hezaran însanî temaşe dike dibê: ez baş im. Serê xwe kutane çaviya telefonê, heyat mîna çemeke har di ber wan re diherike dibên: ez baş im...

Deng bi têlefonê dikeve. Kurtebirî ji xwediyê kar re dibêjim: "Ez nexweş im, îro nayêm kar" û dibêm kirt têlefonê bêdeng dikim. Li der û dora xwe dinêrim. Ji bilî min tu kes li peravê tune. Qidûm li min dişkên. Bi tîqe tîq dibêm: Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez baş im baş.

Toza Kelamê

Bişirîneke ji girî me li keviya şevê.


- Şev keneke dadayî ye li beyabana ro nediyî.
- Beyaban di kilameke bi girî de hilnayê
- Hilhatin hil nayê di kilamek de
- Kilama kelimî ji kîsê xwe dixwe.
- Kelama nekelimî ziyan e.
- Zayîn şewqa tariyê ye
- Zayîn ziyan e.
- Weheeeew te kuşt.
- Tira xwe neke hustiyê min. Ger kujerek hebe ew jî tu bi xwe yî.
- Çi çi?




- Berhema te me.
- Çi eleqeya te û min bi hev heye?
- Xwe li nefehmiyê daneyne. Ji hişê te dizêm.
- Madem zayîn ziyan e. Kê ji te re go bixuliqe?
- Binêr mîza xwe dibiliqînî ser û çavê xwe.
- Çi bê edeb î. Ma bêyî argoyê nikarî qise bikî?
- Çi sûcê peyvan heye? Çima maneyên ne xweş lê bar dikî? Edeb çi ye û kijan edeb?
- Merû dizane ji dola John Fante yî loma toz ji te hil dibe.
- Îşê te tune pîne bikî, tav bi paçan nayê pêçan.
- Tir li ku das li ku? Bicehnime cehnimeya ku tu jê hatî.
- Heta tu û klavya xwe hebin ezê hebim.
- Pişt re?
- Pişt re tune. Êdî ax û bextê xwe.

Gola Xwînê

 Zarîn û bêhna goştê biraştî li pey xwe hiştin. Kundî mora xwe li kavilan danî. Îskîn bi çiyê ket.

Nezanîn

 Mija li nav porê te me. Ev hevok ji ku za û çima hat li serê nivîsê rûnişt nizanim. Zanîna dîzanim nezan im. Zanîn çi ye daw û doza çi li me dike wê jî nizan im. Bi vê nezaninê ve tilî li ser klavyeyê direqisîn. Tişta direqise tilî ne an hiş e, wê ji nizanim. Guh di ser dil de bel dikim deng jê nayê. Newêrim berî bidim hişê fesad.

-Ma ez pîr bûme?

-Marijana te ev ji ku derxist

RECO Û ECO

 RECO Û ECO

Ji bin siya simêlbadanê firîdî me. Li vê beyabana ronediyî de, bi ba û bahozên di hundirê min de gewimîne digewixim. Çerxa heyatê, heyata ez jî perçeyekê wê me, kê bada û çima diçerixe nizanim. Zanina dizanim, hesta hest dikim, di tepelîka serê min de, teltek cemedê dinive. Tim û tim, mît û mat im. Kerkîteke bênavber, xalîçeya di hundirê min de dikute. Destê kê ne, çima ewqa bêrihm nav û dilê min diguvêşin nizanim. Hesta tim di hiş û laşê min de serdeste: qilqilîna xoya di nav agir de ye...

Pizika Neco

 Bi çavên xewar dibêm:

-Elo
-Kuro tu çima li têlefona xwe mêze nakî?
-Hê qijikê gûyê xwe nexwariye te xêr e?
-Ax ji derdê vî hişê we yê bi tirkî.
- Ha temam. Hê mirişkê pozê xwe li sila gû nexistiye. Dilê te rehet bû mêro?
-Kuro ew çi nivîs e te nivîsî ye?
-Kîjan nivîs?

Hewal û Heval

 Qasî tirkiya Pervîn Buldanê ya li ser yadnameya mezelê Mam Celal Talabanî hatiye nivîsîn îro ji xwe dilgiran im. Bi wê dilgiraniyê ji mal derdikevim. Kûçe û kolan bêdeng in. Xişte xişta  ji bin solan dipengize min û kuçeyan aciz dikin. Ji bo hevdîtînê berî didim kafeya ku ez û Neco emê li hev rûnin. Muzîka ji hoperloyên kafeyê bilind dibe jî nabe hogir. Şûşeya çaya xwe bi acizî tev didim. Xwe bi xwe dibêm: 

Kêra Kalanî

Pelên daran dikin zer bibin, pişta me li dara sedsalî ya darçinarê ye. Lodeke ji qalikên gûzan li ber dara me pişt daye cî li xwe xweş kiriye. Mijeke tenik daristana ku di bînahiya me de raxistî dorpêç kiriye. Heşt gûzan ji çenteyê xwe dertîne. Sê gûzan dirêjî min dike, sê heba jî datîne ser kevirê kêleka xwe. Ewila ewil her du gûzê mayî dişikîne. Piştî êmîn dibe kakil ji qalikan xilas bûne. Bi kêf li Hirço (kûçikê li kêlaka wî rûniştiye) vedigere. Destê xwe li serî digerîne. Wexta kefa destê xwe li ber Hirço vedike, Hirço di derbek de kakilan li ser ziman digerîne. Ez li gûzê xwe, ew li para xwe vedigere. Dema dixwazim ez jî bi kakilê gûzek tehma devkê Hirço xweş bikim, dibêje:

- Na ji du gûzan zêde bixwe bi vîjikê dikeve...







Piştî em xuriniya xwe bi kakilên gûzan dişikînin, pakêta cixarê ji çenteyê li kêleka xwe derdixe. Cixareya qûnsor di nava lêvên xwe de bi cî dike. Wexta titûna di nav tiliyên min de dibîne, destê xwe tevî qûnsorek di nîvê rê de dibe bêrika xwe. Hesteyê di nav tiliyan de çend çîkan ji xwe berdide. Lebat bi mirûzê wî yê tirş dikeve. Dibêm:
- Te go çi?

Dengê xwe qasî bibihîzim bilind dike û dibê:
- Qet.

Bi bişirîn dibêm:
- Kuro kes li dora me tune. Bê minet bayê li ber te ketiye berde.
- Ez di çilka xwînê nim! Îja dilê te rehet bû?



Bi tîqetîq dikenim. Bi çavên beloq li min mêze dike. Berê cixareya wî, dûre ya xwe pêdixim. Bi çend gotinên kurt sedemê tîqîna xwe jê re dibêjim. Mû ji rûyê wî naleqe. Qederek bêdeng temaşe dikim li dûyê ku ji nav lêv û firnikên me dikişe û tevlî mija tenik dibe. Wekî ku pişta xwe bi darê bide xurîn çend caran lebat pêdikeve. Şewqeyê li serî dikişîne nava çavê xwe. Bi dirêjkirina lingan re di ber xwe de dimizice...
Bi agirê cixareya di dest de agir bi qûnsoreke din dixe. Gurma dawî li qûnsora li ber xilasbûnê dixe. Qûnsorê di nav axê de ditefîne. Lingê dirêjkirî dikişîne ber xwe çarmêkî rûdine. Şewqe ji nav çavên xwe radike. Xwêdana li eniyê xwe pa dike. Çavên melûl berî didin nav mijê. Bi dengeke bilind ê dilşewat re, mija hundirê xwe ya serî li gerandiye bi kilama Dengbêj Reso ya bi navê Evdêl re di ser mija heyî re ro dike. Xwe li hêsirên wî yên li ser dêman diteyisin nakim xwedî. Bi xilasbûna kilamê re agir bi dû cixareyan dixim. Bê ku îtîraz bike titûnê di nav lêvên wî de bi cî dikim. Wexta gulma dawî li titûnê xist bi pirqînî go:
- De rabe ser xwe. Ma deng nayê te xuşîn bi ava çayê ket.
- Xuşîna çi, halê çi? Qey te li hiş xistiye? Rêya seatek em ji koxa te dûr in. Dinya xera be êdî ez nikarim bimeşim.
- Law hûn şeherlî çiqas zor in. Ser û bin em heşt kîlometre meşiyan. Ez û Hirçik du sal e dev ji rojê biqere me deqeyek jî ji xwe şaş nekiriye, her ro heman saet û heman deqeyê di heman rê de dimeşin. Hew em rêya 5 deqeyan ji mal dûr in. De rabe heta tu avek li xwe bikî ezê taştêyeke çiyayî li ber te raxim...
Xaniyê lê dima li ser devê kendaleke li lêva deryayê ava bûbû. Navbera xaniyê wî û malên herî nêz 10 kîlometre hebû. Heta min xwe şûşt wî sifreyeke bi dilê xwe li nav baxçeyê ku bi her cure darê mêweyan xemilî rast kiribû. Wexta ez nêzî sifrê bûm min biken go:
- Wele tu li perê cinetê ketiyî.
- Erê bavo erê. Dengê daholê ji dûr ve xweş tê. Nalîn û zarîna ji pêlan bilind dibe di şevên zivistanê de dine ca meriya. Di sala ewil da a min kişand her xwedê dizane. Hela wê mostikê (têlefon) deyne Xwedê ji te razî. Dinya di cihek de nare...

Pişta wî û berê min li deryayê, em li ser sifreyê rûniştin. Bi fîtîniyeke ji nav lêvên wî pekiyayî re Hirço li ser kursiyê kêleka wî cî li xwe xweş kir. Mîna dayikek dergûşa xwe xwedî bike cûtikek nan dihavêt devê xwe, cûtîyek jî di diavêt devê Hirço. Bêdengiya me û howirdorê ez zivêr kirim. Hê destê min neçûbû têlefonê hişk bi destê min girt û go xwarina xwe bixwe.... Êdî min hew xwe ragirt:

- Xêre law? "Mîna kafirê di xwesiya xwe ne" serê te ji ber te ranabe. Di ber xwe de mizicî.

Pariya di devê xwe da daqurtand û go:
- Tu jehrê dixwazî. Lê xema nexwe bi qehweyê re heta tu têr bibî ezê li ber te ro bikim. Niha heta dikarî zik têr bike.
Di serî de bibêjim. Pirs tune ne. Hebin jî wê bersiv tune bin. Wexta Delal li nexweşxanê bû tê bîra te ne? Em çil ro û çil şevî li wê zindanê man. Haya we gişta jî ji rewşê hebû. Lê hûn bibûn kevirê bin avê. Bîst û çar seatên min li nexweşxanê dibihurîn. Ji xeynî derdora min herkes li cem me bû. Heta meheyek jî mam li ser piyan. Pêra pêra kenê xwe bi xwe li min peyda bû. Siheta min li cî lê wî kenê ji nişke ve serî li xwe bilind kiribû kezeba min kiribû destê min. Neweribûm ji bo kişandina cixareyê ji odê derkevim. Çer diçûm li ber dîwarê min ji xwe re kiribû war mîrata ken heta hêsir bi çavê min nexista dev ji min bernedida... Şevek ji şevan, bi dengê têlefonê ji cihê xwe hilpekiyam. Delal di xewa kûr de bû. Min yekser têlefon bêdeg kir û berî da der. Wexta çavê mi bi saetê ket qidûm li min şikiyan. Saet sisê û nîvê şevê... Ji qatê pêncan min xwe berda xwarê. Li ber derî li têla hatî vegeriyam. Bi bihîstina "bi şaşî destê min li têlê ketiye" re bêhna mi hat ber mîn. Li ciyê cî rûniştim wekî hercar mi agir bi cixareyê xist... Li vegerê wexta di ber ewlekarên nexweşxanê re bihurîm deng bi mêrikek ket. Ji ewlekar re go:

- Morg li kijan aliye?

Bi bihîstina peyva morgê re ez çawa li asansorê siwar bûm û çawa çûm jor nizanim. Hew min dî li ber derê odê me. Hêdîka min derî vekir bi gavên giran ketim odê. Ji bilî kulpîna dilê min ode di nava bêdengiyê de bû. Cîrkî Delal ketibû nexweşxanê xure xur lê peyda bûbû. Û şans îşev jî deng jê biliyabû. Hêdî hêdî heta ber serî çûm. Mi xwe di ser de xwar kir, na deng tune. Bi destên ricifokî min lembeya li ber serî vêxist. Erê min bi her du çavan dit waye nefest dide... Xwarî erdê bûm û dest li ser û çavê min vegeriyan. A wê çaxê min biryar da li we kevirên bin avê vegerim, çavê xwe bigrim û devê xwe vekim. Min wisa jî kir. Dengê dawî ya piştî nîvroyê bû kêra kalanî. Tu carî bi derbek wiha bêbext re rû bi rû nema bûm. Ew jî bû sedem kumê xwe daynim ber xwe. Na na tu kesî sûcdar nakim. Xweş dizanim sûcdar safiktiya di nava min de ye. Helbet dizanim têkiliyên însanan li gor berjewendiyan dimeşin. Heta ava wan di coyek de herîkî li cem hev in... Heyat gelek rê û dirba li ber mera vedike û gelek deriyan digre û vedike. Em mileteke bindest in, gelkî normale jî bi dehan cureyan nexweşî li me peyda bibin. Pere, mal û milk ji herkesî re lazim în... Naxêr merû nikare, nabe li her bayî bireqîse. Lê bîr û bawerî, dostî û hevaltiyê carê derb xwar, êdî tu miriyê gorê yî. Netirse min hiş neavêtiye. Derûniya min gelekî jî baş e. Êdî tu tiştî navêm nav dilê xwe û yên di dil de jî der dikim. Ew kî bû nayê bîra min digo: "Hewil bide bi gelek însanî re hevnas be, ji kêm însanan hez bike û baweriya xwe bi tu însanî neyne". Na na bêbawerî nabe, ez nikarim bi wî hawî bijîm. Belkî rast jî gotiye, lê bila ji min dûr be. Dizanim çima li vir im bi Hirço re. Bes min ta di derziyê re kir û êdî nakim jî. Lê vê jî bizane! Li pişta xwe çikandî me, kêrek im, kalanî me, termek im, spî sar im

Ezê yekî bidoşim

 Hefteyeke şilî bênavber dibare. Şantiya ku 500 karker lê dimînin bûye deryaya heriyê. Em di navbera xwaringeh, odaya televîzyon û odeyên razanê de dîl mane. Acizî li qirikê ye. Lê şûr simbêlê min nabire. Ji xwe re çîrokên Bukowski yê kîr rep dixwînim... Bi fîkiniya têlefonê re çavê min bi navê ... ket kêfa mi bû du qat.

- Keremke belqitiyo. 

- Tu çer dikî? 

- Ez wer dikim... Qaşo çend ro ye li xwendinê  sor bûme. 

- Ha belî bû te çima ji "medya sosyal" moz kiriye...

- Law merû moz neke wê hişê meriyan bişeliqe. Mêro tu dîsa kîjan qul û kuncikî tevdidî.?

- Tevdana çi vê germê em ji mêraniyê xistine...