Niha Hat Bîra Min (2)

Zarûyên te halê wan xweşin. Herkes li mala xwe ye, li ser karê xwe ne. Heyat her diçe zehmet, bibêjî ji heqê xwe derdikevin. Dizanim dewlemendî xweşe lê gere tu bizanî diziyê bikî. Erê ma derewe? Tabî canim dewlemend dizin. Dizên keda xelkê ne. Ji xwîdana xelkê didin hev. Ha xwîdan ha xwîn. Kesî ji mala bavê xwe neaniye. Helbet dizanim wê hinek kes bixebitin hinek jî bixwîn an na pêşketin û nûbûn çê nabin. Kesî negotiye bila herkes bibe xwediyê balafirên taybet malneket. Lê axir însan carê tê dinyayê loma divê bikare bi keda destê xwe re bê ku zehmetiyan bikişîne heyateke asayî bidomîne. Dizanî di vî warî de li welatên Ewropî pergalek xweş rûniştiye. Qe nebe mîna me ji birçîmayînê natirsin. Dikarin bi heqdesta xwe re heyateke normal bijîn. Na bi xwedê merû bi xebatê li vî welatî hew dikare bi nanoziko bijî. Bê ku merû bikeve hêqê kesên din ne mimkûne ku kilora xwe di rûn de bike.





Dibên ya qise derî li qiseyan vedike. Niha hat bîra min. Teyî tu jî dizanî li gund berê du sê bir pez û qasî hezar serî dewar hebû. Li gor dibêjin niha sî hezar pez û şeşsed serî dewar heye. Îja eraziyê gund kême. Payiza dereng yên ku pezê wan zêdene pezê xwe dibin Diyarbekir û Rihayê, bi derê biharê re li gund vedigerînin. Bi vegera pezê wan re malik li çêrê dişewite. Pez pire û çêre kême. Loma kesên xwedî du sê çêlekin di dawiya havînê de mejbûr dimînin giya bidin dewarên xwe. Feqîra çi bikin ji bo mast û şîr çend terşan xwedî dikin. Lê pez ne were ye bi awayek têr dibe dîsa. Çima kes dengê xwe nake? Ma bikin wê çi be? Na heyran na ne talaşa xwediyên birê pezin. Erê dikarin ji pezê xwe re mexel kirê bikin û ji gund derkevin. Lê nakin. Pere şirînin...

Ji wan pêncsed darên ku min te bi destê xwe danîn tenê qasî sed hebî mane. Pir mezin bûne kokên xwe xweş di erdê de berdane hew maye serê wan li ewran bikeve. Ê te û lawê te lê mêze nekirin ez çi bikim. Niha di nava gund de bi hezaran dar hene. Wexta tu li vî warî bûyî serê sibeyan û berêvaran li ser dara dibû vîçe vîça çûkên çolê. Merû ji guhdarkirina vîçîna wan têr nedibûn. Niha hema bibê beytik nemane. Qijikên malmîrat gund dane ber xwe. Li taxa me hê ewqas tune ne. Wexta merû xwe berdide nav gund dengê wan guhê mera dibe. Bi sedan hêlînên wan hene li ser darên taxa jêr. Qaq qaq û waqa wan guhê mera dibe.

Wele kêf kêfa te ye niha. Piraniya cînarên te bar kirine jî vî warî. Qey dibêm niha dîwana we şêne. Bawerim niha navbera te û horiyan jî xweşe. Erê canim îşê te tune tu veşêrî ma ez bi xûyê te nizanim? Herdû kewên gozel jî li dû te hatin warê tu lê yî. Bawerim dîsa bi wan re di nav filortê de yî. Çer jî kêfa te hat ne? Wele sohbeta bi hîn jinan re xweşe. Qe xwe nede nezaniyê heyran. Ez filortên te ji ku diznim bila ew jî ji min re bimîne. Na ma tu qala warê li yê dikî ku ez jî her tiştî di ta û derziyê re bikim?

Beriya nexweşiya te ez havînek hatibûm gund niza tê bîra te? Dema ji mal derketim li ser nêrdewana li pêşiya malê min bendê solên xwe girê dida. Ji nişkave te bi milê diya min girt ew berbi çengê yê oda mêran ve kişand. Qaşo te hêdî qise dikir lê bayê dengê te dianî cem min. Bi lez diya min berbi min hat û go: "Bavê te dibê hemî Mîtat û Elîşêr xwe dane kafiriyê nazewicin bila ew bizewice. Em herin... jê re bixwazin. Salek berê Apê Evselam jî kêm zêde heman tişt gotin lê min qebûl nekir. Bi derewan qêriyam ser diya xwe û berbi nava gund meşiyam. Min tam wê kêliyê qerar da bizewicim lê ne beriya Mîto û Elîşêr.

Di rê de min pîlan/komploya xwe hazir kir û berbi mala Meta Wecê meşiyam. Wexta gîhiştim pêşiya mala Elî, Şoreta jina Oso yê pismamê te deng li min kir. Go: "Xêr ser û go li te direqise û devê te beş dike?" Bi heman kêf û henekî min li vegerand: "Qîza goşto terim dizewicim." Bi kêf destê xwe berbi ezman bilindkir û go: "Ka ew roj!" Ez bi tîqetîq jê bihurîm. Dema gîhiştim mala Wecê meta Fedo û Wecê li ber tendûrê bûn. Teyî tu jî dizanî meta Wecê çiqas xweş sohbet bû. Fedo girik çê dikirin Wecê jî nan li tendûr dixist. Sohbet geriya bi awayek dîsa hat ser zewaca Mîto. Ji xwe tişta li bend bûm ew bû ku meselê vekin. Min berê tîrê da hedefê û bi hêrs ji meta Fedo re go: "Ewqas li ber dikevî qîza xwe bidiyê." Ji ber ku salên wan hevnedigirt ne mimkun bû bigota erê. Loma min berê wê xweş dabû xefkê. Wê bi kerb go: "Çima didim wî, didim te!" Ji xwe qayil min go: "Min girt û çû." Meta Wecê bi bayê bezê re ji cihê xwe qil bû. Hat herdû sûretê min maç kir û go: "Qurbana zavê xwe!" û lê zêde kir: "Wele nîvê mehrê hat birîn." Ez li kêleka xwe dam rûniştandin. Em bihev re keniyan. Go wele bê şîranî nabe. Ji ber singê xwe pakêta cixarê derxist û cixare li me belav kir. Axir heta Mîtat û Elîşêr zewicîn nexweşiyê çav berda bedena te. Nebû nisîb tu daweta min bibînî.

Nîşe: Ev nivîs berdewama nivîsa " Kilîta li Qutiya Dil"e. Ango beşa duyeme .Dê bidome

Ez û Diyarname

Nizanim çend cara ji min tê pirsîn:

-Tu xebatkarê diyarnamê yî? Weke her car dîsa bersiv NA ye. Weke tê zanîn xwediyê malpera Diyarnam’ê Cemîl Oguz e. Cemîl jî tê de tu kesek ne xebatkarê heqbidest e li diyarname. Diyarname di serî de bi keda Cemîl û gelek hevalan heta îro hatiye. Ne Cemîl ne jî kesek din heta niha quruşek pere ji diyarnamê qezenc nekirine. Diyarname girêdayî tu dezgeh û fonan nine.

XEMLA Qehweyî

 

Mîna ewrê ku çendeke li hişê me kurdan rûniştiye, sik û sar im. Bi wê rûtirşiyê re berê xwe didim binê wê dara çendeke li bin rûdinim. Sura bê, rûyê min û gul û kulîlkên li ber xwe dane dialêse. Xemla qehweyî ya ji qirika Xelîl Xemgîn dipenge, rihê min û payizê disû. Ezmanê li bin rûniştî me, sayî ye. Cî bi cî ewrên dişibin şekirên pembo yên çîlspî li ezman rûniştîne. Çend zarok li parkê bi qarewar xwe kil dikin.

Kilîta Li Qutiya Dil (1)

Çendeke xav im. Qey tu dibê min çewalek xwê xwariye lewma agir bi nav û dilê min ketî ye. Bi êş û hesreteke azirî ve rapêçyayî me. Olana ji qirika dengbêjan jî dipenge nabe çare. Dizanim kurmê bêrîkirinê di dil û hişê min d Çendeke e dileqîn. Lê bêriya kê û çi ye nizanim. Avek çawa û bi çi rengî û ji ku bînim li vî arî bikim wê jî nizanim.

Sibeheke şeng a havînê li dar e. Em zarok û jin dîsa li beravê ne. Dengê ku serdeste çelpe çelpa ji bendenên me zarûyên ku xwe li avê dixin, vîçe vîça beytikên ku li ser çiqlê dara di tenga aş de terin û tên, wîle wîl û tîqetîqên qîz û jinên çek û firaqan dişon, merîna berxên virnî yê bi dû kulekan ketî, xelexula cûxilên xwe li hev radikişînin û nalîn û orîna çêleka li ber sikratê ye.

Diya min, xaltiya Esmer û çend jinên din di bongê axpînê de eriştê dibirin. Tu wekî ku fors û çalima xwe ravî jina xwe bidî li ser kenê li hember mala Tajdîn vedizelî. Her cara ku destê te yên terikî tere binê ken/kendal bi kulmek masiyên sûre re li ser ken vedigere. Di demek pir kin de kenê li ser vezeliyayî bi masiyên zik çîl spî re diçilvile. Bi bişirîn li me û li derdora xwe mêze dikî. Em bi halê xwe yê şilf û tazî masiyan didin hev. Tu jî di şûna ku masiyan li şirdanê bixî wê kêra ku qet ji xwe naqetînî ji cêva xwe dertînî. Tu zikê masiyan diqelişînî, em jî di çem de dişon. Ser û çavê te niha rind nayê ber çavê min. Lê rind dizanim emrê te di navbera gêncî û navserebûnê de ye. Çi heyfek ku hişê kor tenê dîmeneke flû ravê min dide.

Qutiya Dil

 Qutiya Dil

Zû de ye min û helbestê xwe ji hev şûştiye. Min ê ku bi xwendina her rîsteyê re reng û deng li dinyaya xwe ya rihî zêde dikir, niha ji xwe û ji her tiştên di xwe de gelek tiştan dihebîne kerixî, li perê vê dinê dimilmilim.

​Êdî ne helbest, çîrok û roman, ne jî nivîsên teorîk li hiş û dilê min ê ku veguheriye qeşayê tesîr dikin. Ewrên reş ên ku sedan sal e li ser me û welatê me dilopên xwe direşînin, niha bi timtêl û pêlên nebînayî ve dibarin...

Li Pey Heyatê: Here Tu Naçî.

Kitêbek dixwînim, hiş berê min dide zarokatiyê. Qederek çavê xwe didim hev. Em çend zarok di Gola Mele de xwe li avê dixin.. Ne bêhna  gul û sosin û gul rihanan li ser bala me ye ne jî dengê ji xwerîstê di penge. Hebe tune be kêf û henek û lîsteke dinya me. Em xwe kutî avê dikin avê diavêjin nava çavên hev... Ji nişka ve Gulnaz xanima ku heta heftê saliya xwe bi çol û yabana diket, digo: "Raste erdikê me xwedî avhewayeke hişke. Xurifiyên me nabên ji qûnka me nayê em warikê xwe xweş bikin dibên: tehm di vê axê de nema ye. Ev gişk pîşkê wan çar tixayên ku berê xwe didin wê xopan Stenbolê û bi qatek çekên qumaş tên xwe li ser xaniyan tîk dikin û dibên: em him wezîr û him kizîrin... Li rû dinê tu tişt ne bê dermane. Miheqeq xaliq ji her derdkî re dermankî daniye. Nakevin dû dermankî peyda nakin rûdinin li çokên xwe dixin. Tû li sikumê we... Ser û bin çar kûlî pêjgarî me bûne. Helbet wê rokî her çar kulî biqefilin. Şukir em hê li ser erdikê xwe ne. Zikî me têr yek birçî be jî war warikê me ye. Çiyakên me yên porspî avan; zozan, newal, gelî û mesîlkên me gul, gîha û pincar; deştikên me zad; kanî û çemikên me masiyan di ser me de dibarînin...."  dikeve qadraja hişê min. Hişo nahêle çend dilopên din ji vê kewarê bilopin  bilez filmê diguhere. 
Çenteyek li pişta min e, ez û Elîşêr (apê min) berê xwe didin dibistana ku em herfek jî bi zimanê wê nizanin. Heta pola duyemîn a dibistana seretayî navên me kumika tîpa "ê" ji dest bidin jî nav dimînin Alişer û Dilşer. 
Roja ji bo derxistina nasnameyê berê me dikeve qezê, li qezê haya me jê çê dibe ku Elîşêr û Dilşêr qedexe ne. Bi bîhistina peyva qedexe re: lêv li bavo diqelişe. Em mît û mat dimînin. Bavo telikê xwe ji ser xwe datîne bi hustûxwarî dikeve odeya midur. Midur bi wê tirkiya xwe ya sar û cemidî dike miremir. Bavo bi eniya ku xwîdan jê diniqute kol û poşman vedigere cem memûran. Memûr li gor kêfa xwe navek li nasnameya min dinivîsînin. Dilşêr tê tune kirin û navek bi tîpa "B" yê li min û nasnameyê tê danîn. Elîşêr jî vediguhere Alî. 
Em komek heval li devê rê ji xwe re dilîzin. Jîpek leşkeriyê ji jêlîv tê û berbi Xirbêsor tere. Ji hevalan yek dibê: -Dilo... dibêm: - Wer nebê Dilo û Dilşêr yasax in yasax navê min êdî B.... e. Ji wê çaxî şûn ve xwedî sê navî me. Di nav malbatê û hevalan de bi piranî Dilo me. Kêm caran Dilşêr im û li dibistanê jî B... im. 

Ev resim ji ku nizilîn?

Aciz im. Acizî ji min û aciziya xwe aciz e. Ne acizî dizê, ne jî niyeta hişkê min heye ku bizê. Hişkê kotî dîsa newîranan dike. Bizrê bîzê min ji min û aciziyê dixele.

Dizanim heta gotinan li şirîtê ranexim, wê rehetî li canê min peyda nebe. Tiştê li şirîtê tê raxistin ez im, an gotinin wê jî nizanim. Kê çima û ji bo çi min ber bi raxistina gotinan ve dehf dide, wê jî nizanim. Gêrçî êdî zanîn û nezanînê jî ji hev dernaxim. Bûme weke gilokek rîsê li hev piçikî. Tehm di tiştek de nemaye.

Ma Tu Neguheriyî

Rûtirşî li dîwanê rûniştî ye. Dûyê ji kozikan hilbûyî nahêle qoç û boçikên awiran lihev biqesidin. Sewta dilketiyê Esmera Şukrî li şevê diqelibe axîn û bişirînên di xewra çûyî ji xewnan hildibin.

Miriyê Hêlikan

Mala em lê ne, qorek mêvan tên û qorek radibin. Ûfîn û kufîna Reso ye.

Piştî ku fatihe hat xwendin, Xêredîn li Reso vegeriya û got:

— Resê xêrê, dîsa firefira firnikê te ne?

Bi dengekî keribî, Reso li Xêredîn vegeriya û got:
— Xêr e xêr.

Xêredîn:
— Law, ça dipekînî nav çavê mera?

Reso:
— Pekandina çi? Halê çi? Xwedê ji te razî. De tu jî mêşê neke gamêş.

Xêredîn:
— Hecî heqet, bêhna te çima teng e?







Reso:
— Birako, de tu dizanî ez miriyê hêlikan im. Do êvarê min hinek hêlik birin malê. Gêjê ji me re pijand. Teyî gêjê bi xuyê min dizane. Roja ku di mal de hêlik tune bin, xewa min nayê. Axir serê birakê xwe neêşînim. Du hêlik danî dolabê; yên din me xwarin. Vê sibê, wexta ku ez ji mal derketim, kûçikê lawê min herdu hêlik avêtibûn ber kûçikan û vîdeoya wan dikişand. Çer çavê min pê ket, ez ji dara Xwedê ketim.

Xêredîn:
— Gêncên niha xû û xislatên wan cihê ne. De tu jî mezin neke, birako.

Reso:
— Çer mezin nekim, bavê birayê xwe çer? Hêlikên min di devê kûçik de bûn; hêlikên min, ne yên te.

EWRÊN SERHIŞK

Çil û pênc roj in ewran xwe daye ber royê û misqaleke tîrêja tavê narije ser axa Kurdîstanê. Tişta herî balkêş jî ev e; bi hatina êvarê re ewr vedikişin. Hîv tîrêjên xwe yên zîvîn ber dide ser rûyê zemîn. Axa qerisî bi tîrêjên zîvîn re diçilvile.”

Bi çavpêketina vê posta li ser X’ê re, min bi rêya têlefonê ber xwe da çend rûsipiyan. Wan jî ta di derziyê re derbas kirin.

Qedrî:
Got: “Ev gotina ‘ro yê xwe di pişt ewran de veşartiye’ derewek e qethî ye.” Bi gotina “çima” yê re devê tûrê xwe vekir. Got: “Wekî tu jî dizanî, di van salên dawî de her diçe barijge kêm dibe, bi tevî ku ewr li ezmanê me têra xwe hene, lê dîsa jî barê xwe narijînin.”







Çendek berê min û dostek ji me çêtir sohbet dikir, gotinên wî bi aqilê min ve zeliqîn. Got: “Kurdên me yên serhişk dawiya dawî bûn sebeb ku ewr jî serî hildin.”
Min got: “De ne wexta henekan e?”
Ji xwe qayil, got: “Wele wî. Teyî te jî dîtiye çiyayên me gelek asê ne û hema bibêje serê wan li ewran dikevin, û serhişkên me jî li wan çiyayên asê têra xwe hene.”
Bi gotina “êêê” re keribî û got: “Bavkê min, li vê dinyayê çi hebe xwedî can in. Ê canê ewran jî heye, zêde zêde nepixîne, dixwazin birijin da ku bala wan sivik bibe. Kirine nekirine, Mikayîl Efendî memikên wan—pardon, pişta wan—nefirkandiye, wan jî serî hildaye û çûne xwe dane ber tavê da ku tav bi germiya xwe ve barê wan dayne.”
Çer min got: “Min ji diayên te re nego ‘amîn’.”
Got: “Di îmana te nim,” û têlefon di ser min da girt.




Çiyako:
“Ev komploya qapitalîzmê ye û em rê nadin tu kes roja me tarî bike. Îro roj em tekane milet in ku li hember emperyalîzmê li ber xwe didin, em ê bidin jî. Loma hatin bi ewrên sûnî ve pêşiya roja me girtin. Lê tiştek ji bîr kirin ku roja me li Îmraliyê ye û ji şewqa xwe tu tişt kêm nekiriye û nake jî. Em ê bi berxwedana xwe re xwe û miletên cînar bi manîfestoya nû re ji vê zilm û dexaletê xilas bikin.”

Qudo / Qudret:
“Ev lîstikeke kapîtalîst û siyonîst e. Wexta bi awayekî bihîstin ku Serok nehêle bi halhala Tramp û Netenyahû re kurd dirêjî Îranê bikin, wan jî rabû ewrên sûnî şandin ser axa welat û Kurdistanê bê tav hiştin. Dizanî çima?”
Bi gotina “keremke” re got: “Niha, demsal zivistan e. Lêçûna zivistanê jî naşibe tu demsalî bi vê kirina xwe re dixwazin gelê me li hember Serok serî rake, da ku Serok jî mecbûr bimîne û kurdan bike hevalbendê siyonîstan. Zû an dereng emê bi xelkê cînar re heyateke komînal a ekolojîk ava bikin.”

Mamed:
“Birayê delal şikur ji vê rojê re. Va ye edî xwişk û birakên me kêm be jî gotinên me evdên Xwedê jî didin ser kêman. Bi min her tişt eyan û beyan li ber çavan e. Tabî ji bo çavên bixwazin bibînin her wiha hiş û exlaqê ku bixwaze çîprût bibêje. Miletê me mileteke bisilman e. Bi derketina Tîktok mîktokê re miletê me rêya xwe şaş kir, û Xwedê jî me evdên gunehkar ceza dike.”

Pîşkireş:
“Ev gişk pîşkên Îbo ne. Zikmezinê qûntepik kir nekir, kurdan ew nekirin serok çû li Amerîkayê xwe da bin çengê siyonîstan û ev afat anîn ser me.”

Şirik:
“Biratiya gelan û Îmralî sersebebên vê reşezilmê ne. Ev aqil, aqilê dewleta Tirk e. Dixwazin Kurdistanê vala bikin da ku bigihîjin miradên xwe. Me neteweperweran lîska wan zû deşîfre kir. Êdî miletê me poz bi wan nake. Şefeqeke çîlqerqaş li benda me neteweperwera ye.”

Piştî min têlefon danî, li ezmanê Stenbolê nihêrî; ji ewran pêve tiştek xuya nedikir. Bi hêvîya ku ewrên kurdî ji ser me kêm nebin.

ÇAVDÊRÎ

Îro ji rojan 26’ê avrêl/nîsanê yekşem e. Seat li dor 2’yê piştî nîvroyê şiyar dibim. Bi taştêyek sivik tehma devê xwe xweş dikim. Bi şûşeyek çay û cixareyek re berê xwe didim şaneşînê. Tavek biharîn min pêşwazî dike. Xatûn bi paqijiyê re mijûl e. Dibê: “Dema derketî çopê biavêje.”


Xwe bi qestî lê nakim xwedî da ku hêrs bikim. Ji pakêta min cixareyek derdixe, tê li kêleka min diçikile. Cixarê dirêjî wê dikim. Bi cixareya min cixareya xwe pêdixe. Dibê: “Mîrata paqijiyê xilas nabe.” Dibişirim. Çend peyaman li WhatsAppê dibersivînim. Bi her bersivê re dibişirim.
Dibê: “Xêr e?”
Dibêm: “Qet.”
Bi ken dibê: “Îja devê te çima beş dike.” Dîsa dibişirim. Bêdeng radihijêm poşeta çopê. Li dû min bi ken dibê: “Eferim.”








Bêqeza û bela ji nêrdewanan dadikevim jêr. Xwe berdidim parka nêzî mal ya ku heta devê peravê dirêj dibe. Îsal me niştecihên Stenbola xopan rengê biharê nediye. Loma di derba ewil de hema bibê her kesî berê xwe daye der. Dîmena ewil a min pêşwazî dike parka ku veguheriye roja heşrê ye. Ci bi cî dûman bilind dibe. Dimeşim. Binê holkên modern yên ku şaredariyê danîne tije însanan in. Cure bi cure sifre hatine raxistin. Hinek teze taştê dixwin, hin jî li pişt çîtên parqê goşt sor dikin. Yên holik bi dest nexistine carcimên naylon û hînan jî merş li ser çîmên parkê raxistine. Naskinim. Çar meh in ji perava ku ji min re dibe îlhama nivîsînê dûr im. Hem dimeşim hem dîmenan li hişê xwe qeyd dikim.

Li bin siya darek jinek rûniştiye. Zarokek li ser çokan dirêjkirî dilorîne. Bi xwe jî ketiye qutiya têlefonê, mîna min ê ku xwedî kompîtor e lê heta niha tu nivîseke li ser kompîtorê nenivîsiye. Ji wê çend gav wê de dengek jê nayê, fêmê bilind dibe. Dema nêzî holikê dibim dengê muzikek îslamîst bilind dibe. Di bin holikê de mêrek û çend jinên bi çarşev rûniştine. Jinek ciwan ji wan re li ser tûpê qehweyê dikelîne. Xwe li bêhna qehweyê û goştê biraştî nakim xwedî. Xwenga xezûr çendeke rehmet kiriye loma ji xwe re dibêm: “Êvarê xwesî û xezûr vexwendî ne. Tu yê têra xwe goşt bi birijînî.”

Dimeşim. Li kêleka holik/kepirek du xweşkokan xwe dane bin tavê, hestiyê xwe yên nerm dinermijînin. Li cihê lîstika zarokan zarok ketine dora teleferîkê da ku xwe xij bikin. Ji bo rêwî û meşvanên di parkê re dibihurin meşa xwe bê rawestan bidomînin rê di bin pireyan re derbas kirine. Ji wir vedigerim berê xwe didim ser rê. Li ber xêzên peya yan radiwestim. Cîp û erebeyên dewlemendan bêrawestan diborin. Piştî ew diborin rêya destê rastê li dû xwe dihêlim. Li ber rêya destê çepê diçikilim. Şiforê erebeyek hal tê de nemayî qasî du sed sê sed mêtro dûrî min e, dest xwe di pacê re derdixe û bi îşareta destan dibê: “Derbas be.” Ji bo silavê destê xwe didim ser dilê xwe û dimeşim.

Li rex holikek din du jin rûniştîne. Ji laçika yek ji wan dixuye kurd e. Guhê min dixwaze dengê wan seh bike lê dûr in. Dîmenên heyî kêm zêde di nav meşa 45 deqeyî de dubare dibin. Şaşwaziya ewil a li ser devê kendalê peravê min pêşwazî dike tunebûna holikên servekirî û banqan e. Çend wêneyan digrim. Li ser kevirê tam di devê deryayê de cî ji xwe re dîtiye rûdinim. Agir bi cixareyekê dixim. Pite pita hişê min e, cîrkî ji mal derketime. Wexta stûyê min li ser destê rastê dizivire çavê min li ser nivîsa “Elît kent” asê dimîne. Xwe bi xwe dibêm: “Elîtên derî bi kilît.” Ji bo kes baxçeyê wan nebîne der û dora baxçeyên xwe bi çît û perdeyan rapêçane. Çavê xwe ji wê dîmena nexweşik vedigerînim. Dimeşim. Li vê perava zêde dest lênegeriyayî hemî kevir hatine hilçinandin û xîzeke nermik lê reşandine, ev jî nûbûneke duyem e.

Dîmen ew qas pir in, nizanim ka behsa kijanê bikim, kijanê nekim. Bi lez û bez ber bi cihê divê lê rûnim diçim. Di nivê rê de sê çar xort ber bi min ve tên. Dema nêzî min dibin xortê li dawiyê dibê: “Selam û eleykum.” Bi serî hejandinê silava xort hildigrim. Ji jinek esmer û du keçikên piçûkên ku li ser qûmê rûniştine diborim. Tam li cihê divê rûnim kalek dişibe kurdan bi têlefonê qise dike, bi malbata xwe re rûniştî ye. Dibêje, “Em îro çûn bazarê, wele êdî tiştek nayê kirîn. Pere bûye zibil.” Çend gav ji wan dûr pişta xwe didim darên palmiyê, berî didim pêlên deryayê.

Piştî çend kêliyan jinek û mêrek bala min dikişînin. Du sê mêtro ji lêva deryayê dûr maseya xwe çikandine. Her yek li ser kursiyek rûniştiye. Berê jinikê li deryayê ye. Mêrik hema bibê pişta wî li jinikê ye, bi tiştek naxwiyê re biliye. Jinik ji cihê xwe radibe, ji çenteyê li pişt xwe du bacanên sor û hin tiştên din digire, tê li cîhê xwe rûdine. Destê mêrik xuya bûn, di destê wî de cotek lepikên plastîk hene. Diyar e sosê li nav goşt dixe, bi gotineke din goşt terbiye dike. Dema terbiye tê bîra min, ez meraq dikim, ka kî çiqas xwe terbiye dike? Ma ne? Terbiye ji bo her kesî, her tiştî lazim e.

Komek jin û keçik çend mêtro wê de bi voleybolê dilizin. Mersedesek reş tê, li nêzî wan radiweste. Jinek bi çarşev jê peya dibe. Çavê xwe çep û rast digerîne. Diyar e dîmenên heyî xweşî wê naçe. Derê paş yê erebeyê vedike û dîsa siwar dibe. Erebe bi rê dikeve. Tê di nav keçikên bi voleybolê dilîzin re derbas dibe. Dibişirim. Ew nizanin lê ez dizanim rêyek ew biçinê tune ye. An wê di nav şêniyên heyî de biseknin an jî vegerin. Û vedigerin jî. Kêfa min tê ku gotina min rast derket.

Dîsa li jinik û mêrikê li ber lêva deryayê vedigerim. Mêrik ji cîhê xwe radibe tevî tasek plastîk. Tê li ber jinikê diçikile. Pişta destê xwe dirêjî jinikê dike. Wekî ku dest li ber devê jinikê be, jinik ramûsanek ji dest re dişîne. Mêrik bi wê kira jinikê qayîl nabe, destê xwe dibe ber devê jinikê, jinik bi ken pişta tiliyan maç dike û mêrik destê xwe dibe li eniya wê jî dixe. Mêrik avê bi tasa di destê xwe de werdide, diçe li cihê xwe rûdine. Jinik di şûna xwe de car bi car xwe dihejîne/direqise.

Ji wan wê de du jin û keçikek du sê salî keviran bi rûyê deryayê werdikin lê ji heq dernayên. Tiqînên wan naz û tinaz û resqoqiya keçikê çend kêliyan çavan li ser wan diçikilîne. Wekî ku siyek di ber çavê min bihurî be. Berê çavan vediguherînim ser maseya lêva deryayê. Mêrikek hesinê goşt biraştinê li avê dixe. Ew hesinê pîs dixe nava ava deryayê. Ez meraq dikim li dinyayê çend kes wisa deryayê pîs dikin? Lê meraqa xwe dihêlim, mêzekirina xwe didomînim. Dîtina dibînim di destek wî de qevşek giha heye. Bi wî gihayî dike nake qirêja berê jê naçe. Hesin li ser qûmê radixe. Çend kulm qûmê davêje ser, bi qevşa giha re dikeve ser. Piştî têra xwe mist dide dîsa berî dide nav ava deryayê.

Ji cihê xwe radibim ji bo bikarim li nêzî gir bi tena serê xwe bimînim. Di ber koma dev ji lîstika voleybolê berdayî re dibihurim. Li nêzî girê piçûk konek hatiye kutan û erebeyek sporê ya qasî fîlek li ber e. Der û dora konê vekiriye. Du mêr şipyayî ne li hundir. Li ser maseya di bin kon de şûşeyeke şerabê ya dev nevekirî, du qutî bîra, şûşeyek ava porteqalan cî ji xwe re dîtine. Li devê kon li ser hesinê goşt biraştinê sicûxên serkêlekî dilimkirî dirêjkirîne. Ji wan diborim.

Tam dikim li êşa gir vegerim rastî texsiyek têm. Xewşkokek û xortek şort li xwe kirine di siya erebeyê de rûniştine.

Kol poşman bi gir ve hildikişim. Li nivê gir guleke sor bala min dide ser xwe, du wêneyên wê dikişînim. Ji wan wêneyan yekî ji hevalek re dişînim, bi emojiyeke tiqetîq pê ketî re dibêm: “Ev ji bo te.”
Dema hildikişim ser gir sê jinên serê wan girtî ji xwe re sohbetê digerînin re rû bi rû dimînim. Ji wan hinek dûr di nav gihayê dide bejna meriv de rûdinim. Çend wêneyên min kişandî bi klamek Xelîl Xemgîn re li storiya Înstagramê bar dikim.
Li vegerê keşmeşkêşa parqê du sê qat zêde dibe. Li nêzî mal deng bi têlefonê dikeve...
Dibêjim, “Elo?”
Jinik hêrs bûye, “Tu li ku mayî?”…

KÎLOTÊ MOR

Komeke hezkiriyên helbestan her hefteyê bernameyeke helbestan gerandin. Kengê? Di dema koronayê de. Em wisa bêjin; Însan ew giyanwere ku dikare di her şert û mercî de adapteyî heyatê bibe. Di derba ewil a koronayê de, hîn însanan ji tirsa mirinê, rû bi rûmayîna bi tenêtî û rewşa îzoleyî re hiş avêtibin jî, yên mayî zû ketin dû çareyan da ku bi temamî ji nava heyata çalak venekişîn. Heyata rojane ya rû bi rû ciyê xwe ji qadên înternetê re hişt… Çalakî û civîn hêdî hêdî li qada medyaya sosyal berbelav bûn. Ser û guhê bernameyan li bin guhê hev ketin. Ev bernameya helbestan a me qal kir jî yek ji wan bû.  Di vê bernameyê de Elî jî hewil da çend rêzan li dû hev rêz bike. Elî ev bend xwendin:

“Çavên te hubra qelemê,hêsirên te tîra li sînemê. Na nebî ku tu bigirî,hê gotinên me yên serkul hene,hizna te kefenê min e.”

Pisika Sorbelek

Şiliya dibarî, dara çinarê a li baxçe ji pelan dikir. Hizna demsalê di bin çirûskên lambeya kuçeyê de dihênijî. Bi daketina çilkên baranê re, peqik bi ava çal û kortan diket. Reşêleya ji refê xwe qetiyayî, di siya çengeyê camê de diricifî. Nalîna kemanê, çilkîna çilkên şiliyê û qirçe qirça êzîngên sobê salon dorpêç kiribûn. Çirûskên ji sobeya êzingan disûjîn, di nav salona ku bi ronahiyeke qels ronî dibû,  ahengeke qehweyî pêk dianî. Qederek din şipyayî, di pacê re li derve mêze kir. 

Lambeya ku ronihiyeke qels li salonê belav dikir, şûna xwe ji lambeya li ser sêpayê re hişt. Li ser qoltixa sêpa li kêlekê ye rûnişt. Ket temaşeya reqsa çûriskên sobê yên bi tariyê re direqisîn... Kitêba li ser sêpayê girt. Berçavkên xwe yên xwendinê li ser pozê xwe bicîkir...

Pêlên Lacîwerd

 Behra ku ewran qumaşeke laciwerd jê re biriye, bi sewta kemanê re dilive. Hîva di pişt ewran de, carnan li ser pirtî diçilwile. Firçeya di dest de, li dor memikên ku gupikên wan qasî hebên nîskê ne diçe û tê. Bi çilvîna zîvînî re, zîpikên xwîdanê yên li dor gupikan dibiriqin. Arezûya ji tabloyê dişûje, qirikê lê ziwa dike. Ji şûşeya li ser sêpayê, çend dilopan di ser gewriya xwe de berdide. Bi şikestina tîna tîbûnê re dibişire. Xwe ji kirasê xwe yê saten dike. Bi rûgeşî li bedena ku li ser nivînan vezeliyayî mêze dike. Li rex bedena di xeweke kûr de ye vedizele. Rûyê xwe, di nava memikan de bi cî dike. Bêhna xwêdana sivik a bi ser bedenê ketî hildimije.

KILAMA BI NAVÊ CANO Û ASÎMLASIYON

 

Ne gelkî, zêde zêde ji kilamên dengbêjiyê hez dikim. Kêm be jî, carna guh didim kilamên bi enstrûmanan ve tên gotin. Kilama bi navê Cano a ji dengê Hozan Baran jî yek ji wan kilaman e ku bi kêfxweşî guhdar dikim. (Kilam anonîm e û neketim dû ka kengê hatiye gotin û çend versiyonên wê hene.) Kilam li ser kesên ku negihîştine mirazên xwe ye. Kilam bi reng û sewta xwe ya dilşewat a ku nalîn û zarîn jê hildikişe ve, ne arabesk be jî, bi hest û xulxulîn/kakîna xwe ve perê xwe li ava arabeskê dixe. Bi kurtebirî, meriv dikare bibêje: di muzîka arabeskî de hestiyarî, bedbinî û bêhêvîtî li pêş in; loma muzîka arabeskî çeşneke mûzîkê ya xwedî enerjiyeke negatîf e. Ev enerjiya negatîf piştî radeyekê dil û hişê însanan dîl digre û dibe sedem ku însan ji sofreya heyatê ya pirrengîn vekişe.

Toza Çîl Spî

 

Birêz, bawer im hewce nake ku tiştên te şahidiya wan kiriye û dikî dubare bikim. Serê kaniyê li ku xitimî û cara ewil kengê derbû nizanim. Niha dema ku lê difikirim; zewaca ku divê her kes di mala xwe de bijî, bi min jî rewşeke gelekî nakok û tevlihev e... Wisa hest dikim ku ev daxwaz ji tirsa baweriyên olî diza.
Belê ev rast e, rast xoşevîstiyê tarif dike û bihevrebûnê tîne bi bendê mehrê ve girê dide. Ecêbe, di ekranên têlefon û kompîtoran de me agirek gur û yek sar dikir. Rih û beden diazirin. Bi rêya çavan û guh tendûrekên ku di bedenên me de veşartî hildipijiqîn. Nalîn û kalînên me bûx bi ekranan û dîwarên sar û cemidî dixistin.
Di van kirinan de cila zewacê li xwe kiribû ne dihat bîra min ne jî li ser bala min bû. Lê wexta ku me xwest êdî em rû bi rû li hev rûnin û di arê bedena hev de bişewitin, wê hest û daxwaza bi salane hişê min dagir dikir serê xwe ji xewê bilind kir; şertê zewaca divê herkes li mala xwe de bijî me qebûl kir; a rast min da qebûl kirin. Û em ketin wê rêya ku zêde najot. Helbet sedemên ku nehiştin ev daxwaz welew xeyal bijî wê hebin. Lê sedem çi ne ez bi xwe nizanim.

Zozanên OnleyFansê

Tavê pencê xwe ji ser pozê çiyê ve berda xwarê. Barana ku di doh de dibare, niha veguheriye xunaviyê. Kalîn û merîna pezê di êvarê de, di bin şiliyê de tevlî xuşîna ava çem û cihokan dibe. Şêniyên zozanan bi bawîşkan ve ji bin kon û çîtan derdikevin. Teyir û tilûr per û baskên xwe diçirpînin. Zinarên asê yên gelî, mîna sûrên çîn û maçîn li hev aliyayî, di bin tavê de dibiriqin. Hilm û gulma ji erdê bilind dibe, vediguhere mijeke tenik. Keskesora ku konê xwe bi ser devê gelî, û mija tenik ve vegirtiye, bi bedewiya axê re cî bi cî teysa teyrê tawis li bînahiya meriya radixe.








Hoke hoka Heso ye. Heso dike nake, leq bi pezê di êvarê de nig nedaye, binê xwe nakeve. Ji xeynî çend bizin û nêriyan, hema bibêje pezê mayî li ser xwe dihênije.

Bi şîrînbûna tavê re xunivîn sekinî. Birrê pez bi carekê ve xwe ji şiliya barî bû daweşand, hêdî hêdî li çêrê rast bû.

Li pozê text, Heso pişta xwe da zinarek piçûk û pifî bilûrê kir, lê meqaman li ber dilê wî negirt. Bilûr danî, çavê xwe li ekranê têlefonê gerand, wekî ku li tişta payî rast nehat, mirûzê xwe tirş kir. Xemek li deşta dil rûnişti bû. Kûr û dûr fikirî, rê nebir ser sebeban. Reqsa xweşkoka di ekranê OnlyFansê de ya du şev berê anî bîra xwe; ew jî nebû derman ji xema mîna kirê cixarê pêjgarî wî bûbû. Du sê caran kire kixte kixt û dest avêt kerika go:

"Lê lê, sebrê sibe ye, dilê min ji dila dilekî dîn e. Di şefeqa Xwedê de dikim nakim rayê lê nabe. Kulê tu bi kul bî bikevî nav çerxa vê serdemê. Ji êvar de deng ji vê mîrata înternetê nayê. Xwedan xêrek tunîne, xeberek bi Elon Musk – xwedayê Starlînk’an – ve bigîhîne. Jê re bibêje: hey ocaxkoro, ma tu nizanî sebra Hesenîko bê dîtina dev û lêvên çêkirî, sing û ber û memikên estetîkî nayê. Hey wayê, hey wayêêê..."

Heso seatek berî mexela pez kerî li guherê da mexel. Her dû kûçikên xwe her yek li aliyek pez bi cî kir. Ji barxanya li ser pişta kerê tifing girt avêt milê xwe. Bi lez û bez berê xwe da pozê çiyê. Dema gihîşt pozê çiyê di xwêdanê de kumêt bibû. Bi çavpêketina sînyala înternetê re west û xemên xwe ji bîr kir. Bi lez û bez bi alikariya hişê çêkirî Grokê vîdeo ya dîmenên kesksora li devê gelî, xwe daweşandina pez û kefa bi ser devê cihokan ketî tevî kilama xwe edît kir. Bi kelecan vîdeo li tîktokê bar kir. Ma li benda bertekan. Like û şîrove li bin guhê hev ketin. Bi ewtîna Hirço û Gurcê re li xwe warqilî. Reng lê bû şima. Pozê tifingê da hewa bi teqe teqa guleyan re ber bi mexelê pez revî.

Kuştina Weşanger

Vê sibê, sira sibê mîna bê tê. Hilma ji fîncana qehwê û dûmana ku mîna ewrên payizê ya ji cixareyê bilind dibe, li ber  paceya ku li ber rûniştî, wê  berbi xewn û xeyalên zarokatiyê ve dehf dide. Qederek di nav wan xewn û xeyalan de vedigevize. Bi qima dawî a qehweya li ber sarbûnê ye  vê nişeyê li e maila dosyaya xwe datîne. " Hêja nizam tê bîra te? Di civîna me ya dawî de pêşniyara te û edîtor ew bû ku ez  nivîskar bidim  kuştin, lê min weşanger kuşt."  Du emojînên bi tîqetîq û yekî jî dest li ber deve li nîşeyê zêde dike. Bi şandina dosya  romanê re, wek ku barê dinyayê ji ser piştê  rabûbe, bi kêf tena xwe kişand. Zeraqa tavê, dawî li gewriya serê sibê anî. Berê wê  dikeve ser dezgehê mitbaxê, rûtirşî lê biqewime jî nahêle kêfa wê xera bibe. Ji cîhê xwe rabû, berbi odaya xwe ya ku bi perdeyên reşê qetranî camên wan hatibûn nixumandin çû.

Kîjan Rastî

 - Qirnî

Bi vê gotinê re li der û dora xwe mêze dikim. Dema çavê min bi kesî nakeve di ber xwe de dibişirim.

Xwe bi xwe dibêm: Herê kaliyê êdî dilê te jî heye konê xwe vebigirî.

Lîstika hiş ji min kêm bû. Hiş berê xwe dide bist û du saliya ciwaniyê. Ez li herikîna çem vedigerim. Dengek şermok di guhê min de bi pistinî dibê:

- Qirnî.

Bêhemd li ser milê xwe yê çepê vedigerim. Sûretê min bi lêvên wê ve dizeliqin. Ji cihê xwe hildipekim. Jineke porkej a porqurişk û dev li ken li hemberî xwe dibînim. Şaşwaz mît û mat im. Bêdengî û nenasîna min kenê li ser rû diçilmisîne. Derî îradeya min ji zimanê min ê ku kilitbûyî peyva: "Qurmiçiyê" dipeke. Bi bihîstîna peyva qurmiçiyê re rûyê wê  vediguhere baxçeyê gulan. Her du destên xwe wekî per û bask dirêjî min dike. Bi wan per û baskan ve qederek min di himbêza xwe de dihebîne.

Ez Baş im

Li kuçe û kolana ku her roj tê de dibuhurim, bi çavên beloq li der û dora xwe mêze dikim. Ev avahî û mixazeyên nû ji ku derketin? Ew qas guherîn kengê çêbûn? Ez li ku bûm? Ma her sibeh û êvar di heman rê de nediçûm nedihatim? Qey hiş û çav henekên xwe bi min dikin? Çavê xwe digrim û vedikim lê, dîsa heman dîmen. Ji xwe û hebûna xwe dikevim şikê. Erê dizanim va ye dimeşim, lê çima tiştek hîs nakim. Wexta ev guherîn çêbûn ez li ku bûm? Çawa û çima min tiştek ferq nekir? De were neteqe, de were dev li canê xwe neke. Offf nizanim, nizanim çi diqewime.








Li kursî û maseyên pastexanyê yên ku li ser peyarêkê hatine danîn, maseyeke xalî dibînim. Cî li xwe xeş dikim nakim, ew, bi "merheba"yeke re, li ser kursiya ku hember min e rûdine. Hê min devê xwe venekiriye garson li ber me diçikile. Li wê û garson dinêrim. Bi beşişîna li ser lêvan û çavên ku mîna şewqa sibê diçûrisin dibêjin: 'heyat ez'im li min mêze dike.
- Dibêm: ji kerema xwe re pasteyeke bi çîkolata û qehweyeke tehl. Lê tu?
- Ji min re jî qehweyeke bi şîr.
Piştî garson winda dibe. Bi kenê li ser lêvan re dibê: ka tu çawa yî?

Hê peyva li ser zimanê min nerijiyaye gotina xwe dikudîne. Qey merû dibê; îşev te di paş pişta min de xew kiriye. Te xêr e?

Bi qirf dibêm: Ka ew şans.

Berê bi naz û tinazî çavê xwe gewr dike. Bi tîqe tîq ji cîhê xwe radibe diçe hundir. Garson sparîşan datîne ser maseyê. Dibêm, "Ka qehweya bi şîr?" Wekî ji xew şiyar bibe vediceniqe. Li min, li kursî û kaxeta siparîşan mêze dike. Bê ku biaxife tiştînan li kaxetê dinivîsîne û bi niçe niç diçe. Bi bişirîna xwe ya ji şîr û şekir tê li cîhê xwe rûdine.

Bi lez dest bi xwarinê dikim. Dizanim çavên wê li min in. Xwe lê nakim xwedî. Garson bêdeng qehweyê datîne ser masê û vedigere. Ji bêrika xwe pakêta cixareyê dertînim. Libek jê di nav levên xwe de bi cî dikim. Berî agir bi cixareyê bixim tevî pakêta cixareyê destê min ber bi bêrika min ve diçin. Di nîvê rê de pakêta cixareyê datînim navbera me. Di bêrikên xwe de li heste digerim. Li wê û qehweya hê fir lêneketî mêze dikim. Bi beşîneke nîvco re agir bi cixareya xwe dixim. Bi firta li qehwê xistî re dibêm: bilezîne em dereng ketin. Dibe niçe niça wê û em dest bi vexwarina qehweyê dikin.
Piştî hesabê xwarin û vexwarinê didim li masê vedigerim. Pakêta cixarê û têlefonê davêm bêrika xwe. Wexta li kursiyê wê vedigerim dibe xewna şevan. Çend caran çavê xwe diqirpînim. Ji cihê xwe radibe ez li pêş ew li dû min em dimeşin. Piştre hinek xwe giran dikim. Tê dikeve milê min. Em bêdeng ber bi kargehê ve dimeşin. Ji kargehê re çend gav dimîne. Dîtina dibînim destê xwe ji texsiya ku dike di ber me re derbas bibe re dihejîne. Texsî li ber me disekine. Piştî em di erebê de ci li xwe xweş dikin ji şofêr re dibêm: ji kerema xwe re me bibe peravê.
Li peravê em li ser bankek berî li deryayê rûdinin. Ji ber tîna tava sibê, hil û gulm bi ser deryayê ketiye. Xuşîna ji rûyê deryaya ku cî bi cî diqurmiçe dinizile, dibe muzîka serê sibê. Dengê qaqilbazên li per û baskan in, li muzîka heyî zêde dibe. Ji pakêta cixarê du cixareyan dertînim. Berê agir bi cixareyek dixim, hilma ewil dikişînim nav dil û hinavan û cixareyê dirêjî wê dikim. Xwe li min û cixareyê nake xwedî. Piştî bêdengiyeke kurt dibêm: "Îro tu bûyî bela qey? Bê henek, ez nizanim ez çawa me. Ma ez mecbûr im bibêjim 'ez baş im?' Gere merû darek di qûna wî/ê kesê/a ev qalib gotina 'ez baş im' aniye di nav dev û hişê me de bi ci kiriye bikute. Nexweşê li ber mirinê ye dibê: baş im. Qesas e, teze destê xwe ji xwînê şûştiye dibê: baş im. Ji ber xebatê ava reş di ser û çav de hatiye dibê: baş im. Her ro, her kêlî, di qula têlefonê de li kuştina bi hezaran însanî temaşe dike dibê: ez baş im. Serê xwe kutane çaviya telefonê, heyat mîna çemeke har di ber wan re diherike dibên: ez baş im...

Deng bi têlefonê dikeve. Kurtebirî ji xwediyê kar re dibêjim: "Ez nexweş im, îro nayêm kar" û dibêm kirt têlefonê bêdeng dikim. Li der û dora xwe dinêrim. Ji bilî min tu kes li peravê tune. Qidûm li min dişkên. Bi tîqe tîq dibêm: Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez di başiyê nim. Ez baş im baş.

Toza Kelamê

Bişirîneke ji girî me li keviya şevê.


- Şev keneke dadayî ye li beyabana ro nediyî.
- Beyaban di kilameke bi girî de hilnayê
- Hilhatin hil nayê di kilamek de
- Kilama kelimî ji kîsê xwe dixwe.
- Kelama nekelimî ziyan e.
- Zayîn şewqa tariyê ye
- Zayîn ziyan e.
- Weheeeew te kuşt.
- Tira xwe neke hustiyê min. Ger kujerek hebe ew jî tu bi xwe yî.
- Çi çi?




- Berhema te me.
- Çi eleqeya te û min bi hev heye?
- Xwe li nefehmiyê daneyne. Ji hişê te dizêm.
- Madem zayîn ziyan e. Kê ji te re go bixuliqe?
- Binêr mîza xwe dibiliqînî ser û çavê xwe.
- Çi bê edeb î. Ma bêyî argoyê nikarî qise bikî?
- Çi sûcê peyvan heye? Çima maneyên ne xweş lê bar dikî? Edeb çi ye û kijan edeb?
- Merû dizane ji dola John Fante yî loma toz ji te hil dibe.
- Îşê te tune pîne bikî, tav bi paçan nayê pêçan.
- Tir li ku das li ku? Bicehnime cehnimeya ku tu jê hatî.
- Heta tu û klavya xwe hebin ezê hebim.
- Pişt re?
- Pişt re tune. Êdî ax û bextê xwe.

Gola Xwînê

 Zarîn û bêhna goştê biraştî li pey xwe hiştin. Kundî mora xwe li kavilan danî. Îskîn bi çiyê ket.

Nezanîn

 Mija li nav porê te me. Ev hevok ji ku za û çima hat li serê nivîsê rûnişt nizanim. Zanîna dîzanim nezan im. Zanîn çi ye daw û doza çi li me dike wê jî nizan im. Bi vê nezaninê ve tilî li ser klavyeyê direqisîn. Tişta direqise tilî ne an hiş e, wê ji nizanim. Guh di ser dil de bel dikim deng jê nayê. Newêrim berî bidim hişê fesad.

-Ma ez pîr bûme?

-Marijana te ev ji ku derxist

RECO Û ECO

 RECO Û ECO

Ji bin siya simêlbadanê firîdî me. Li vê beyabana ronediyî de, bi ba û bahozên di hundirê min de gewimîne digewixim. Çerxa heyatê, heyata ez jî perçeyekê wê me, kê bada û çima diçerixe nizanim. Zanina dizanim, hesta hest dikim, di tepelîka serê min de, teltek cemedê dinive. Tim û tim, mît û mat im. Kerkîteke bênavber, xalîçeya di hundirê min de dikute. Destê kê ne, çima ewqa bêrihm nav û dilê min diguvêşin nizanim. Hesta tim di hiş û laşê min de serdeste: qilqilîna xoya di nav agir de ye...

Pizika Neco

 Bi çavên xewar dibêm:

-Elo
-Kuro tu çima li têlefona xwe mêze nakî?
-Hê qijikê gûyê xwe nexwariye te xêr e?
-Ax ji derdê vî hişê we yê bi tirkî.
- Ha temam. Hê mirişkê pozê xwe li sila gû nexistiye. Dilê te rehet bû mêro?
-Kuro ew çi nivîs e te nivîsî ye?
-Kîjan nivîs?

Hewal û Heval

 Qasî tirkiya Pervîn Buldanê ya li ser yadnameya mezelê Mam Celal Talabanî hatiye nivîsîn îro ji xwe dilgiran im. Bi wê dilgiraniyê ji mal derdikevim. Kûçe û kolan bêdeng in. Xişte xişta  ji bin solan dipengize min û kuçeyan aciz dikin. Ji bo hevdîtînê berî didim kafeya ku ez û Neco emê li hev rûnin. Muzîka ji hoperloyên kafeyê bilind dibe jî nabe hogir. Şûşeya çaya xwe bi acizî tev didim. Xwe bi xwe dibêm: 

Kêra Kalanî

Pelên daran dikin zer bibin, pişta me li dara sedsalî ya darçinarê ye. Lodeke ji qalikên gûzan li ber dara me pişt daye cî li xwe xweş kiriye. Mijeke tenik daristana ku di bînahiya me de raxistî dorpêç kiriye. Heşt gûzan ji çenteyê xwe dertîne. Sê gûzan dirêjî min dike, sê heba jî datîne ser kevirê kêleka xwe. Ewila ewil her du gûzê mayî dişikîne. Piştî êmîn dibe kakil ji qalikan xilas bûne. Bi kêf li Hirço (kûçikê li kêlaka wî rûniştiye) vedigere. Destê xwe li serî digerîne. Wexta kefa destê xwe li ber Hirço vedike, Hirço di derbek de kakilan li ser ziman digerîne. Ez li gûzê xwe, ew li para xwe vedigere. Dema dixwazim ez jî bi kakilê gûzek tehma devkê Hirço xweş bikim, dibêje:

- Na ji du gûzan zêde bixwe bi vîjikê dikeve...







Piştî em xuriniya xwe bi kakilên gûzan dişikînin, pakêta cixarê ji çenteyê li kêleka xwe derdixe. Cixareya qûnsor di nava lêvên xwe de bi cî dike. Wexta titûna di nav tiliyên min de dibîne, destê xwe tevî qûnsorek di nîvê rê de dibe bêrika xwe. Hesteyê di nav tiliyan de çend çîkan ji xwe berdide. Lebat bi mirûzê wî yê tirş dikeve. Dibêm:
- Te go çi?

Dengê xwe qasî bibihîzim bilind dike û dibê:
- Qet.

Bi bişirîn dibêm:
- Kuro kes li dora me tune. Bê minet bayê li ber te ketiye berde.
- Ez di çilka xwînê nim! Îja dilê te rehet bû?



Bi tîqetîq dikenim. Bi çavên beloq li min mêze dike. Berê cixareya wî, dûre ya xwe pêdixim. Bi çend gotinên kurt sedemê tîqîna xwe jê re dibêjim. Mû ji rûyê wî naleqe. Qederek bêdeng temaşe dikim li dûyê ku ji nav lêv û firnikên me dikişe û tevlî mija tenik dibe. Wekî ku pişta xwe bi darê bide xurîn çend caran lebat pêdikeve. Şewqeyê li serî dikişîne nava çavê xwe. Bi dirêjkirina lingan re di ber xwe de dimizice...
Bi agirê cixareya di dest de agir bi qûnsoreke din dixe. Gurma dawî li qûnsora li ber xilasbûnê dixe. Qûnsorê di nav axê de ditefîne. Lingê dirêjkirî dikişîne ber xwe çarmêkî rûdine. Şewqe ji nav çavên xwe radike. Xwêdana li eniyê xwe pa dike. Çavên melûl berî didin nav mijê. Bi dengeke bilind ê dilşewat re, mija hundirê xwe ya serî li gerandiye bi kilama Dengbêj Reso ya bi navê Evdêl re di ser mija heyî re ro dike. Xwe li hêsirên wî yên li ser dêman diteyisin nakim xwedî. Bi xilasbûna kilamê re agir bi dû cixareyan dixim. Bê ku îtîraz bike titûnê di nav lêvên wî de bi cî dikim. Wexta gulma dawî li titûnê xist bi pirqînî go:
- De rabe ser xwe. Ma deng nayê te xuşîn bi ava çayê ket.
- Xuşîna çi, halê çi? Qey te li hiş xistiye? Rêya seatek em ji koxa te dûr in. Dinya xera be êdî ez nikarim bimeşim.
- Law hûn şeherlî çiqas zor in. Ser û bin em heşt kîlometre meşiyan. Ez û Hirçik du sal e dev ji rojê biqere me deqeyek jî ji xwe şaş nekiriye, her ro heman saet û heman deqeyê di heman rê de dimeşin. Hew em rêya 5 deqeyan ji mal dûr in. De rabe heta tu avek li xwe bikî ezê taştêyeke çiyayî li ber te raxim...
Xaniyê lê dima li ser devê kendaleke li lêva deryayê ava bûbû. Navbera xaniyê wî û malên herî nêz 10 kîlometre hebû. Heta min xwe şûşt wî sifreyeke bi dilê xwe li nav baxçeyê ku bi her cure darê mêweyan xemilî rast kiribû. Wexta ez nêzî sifrê bûm min biken go:
- Wele tu li perê cinetê ketiyî.
- Erê bavo erê. Dengê daholê ji dûr ve xweş tê. Nalîn û zarîna ji pêlan bilind dibe di şevên zivistanê de dine ca meriya. Di sala ewil da a min kişand her xwedê dizane. Hela wê mostikê (têlefon) deyne Xwedê ji te razî. Dinya di cihek de nare...

Pişta wî û berê min li deryayê, em li ser sifreyê rûniştin. Bi fîtîniyeke ji nav lêvên wî pekiyayî re Hirço li ser kursiyê kêleka wî cî li xwe xweş kir. Mîna dayikek dergûşa xwe xwedî bike cûtikek nan dihavêt devê xwe, cûtîyek jî di diavêt devê Hirço. Bêdengiya me û howirdorê ez zivêr kirim. Hê destê min neçûbû têlefonê hişk bi destê min girt û go xwarina xwe bixwe.... Êdî min hew xwe ragirt:

- Xêre law? "Mîna kafirê di xwesiya xwe ne" serê te ji ber te ranabe. Di ber xwe de mizicî.

Pariya di devê xwe da daqurtand û go:
- Tu jehrê dixwazî. Lê xema nexwe bi qehweyê re heta tu têr bibî ezê li ber te ro bikim. Niha heta dikarî zik têr bike.
Di serî de bibêjim. Pirs tune ne. Hebin jî wê bersiv tune bin. Wexta Delal li nexweşxanê bû tê bîra te ne? Em çil ro û çil şevî li wê zindanê man. Haya we gişta jî ji rewşê hebû. Lê hûn bibûn kevirê bin avê. Bîst û çar seatên min li nexweşxanê dibihurîn. Ji xeynî derdora min herkes li cem me bû. Heta meheyek jî mam li ser piyan. Pêra pêra kenê xwe bi xwe li min peyda bû. Siheta min li cî lê wî kenê ji nişke ve serî li xwe bilind kiribû kezeba min kiribû destê min. Neweribûm ji bo kişandina cixareyê ji odê derkevim. Çer diçûm li ber dîwarê min ji xwe re kiribû war mîrata ken heta hêsir bi çavê min nexista dev ji min bernedida... Şevek ji şevan, bi dengê têlefonê ji cihê xwe hilpekiyam. Delal di xewa kûr de bû. Min yekser têlefon bêdeg kir û berî da der. Wexta çavê mi bi saetê ket qidûm li min şikiyan. Saet sisê û nîvê şevê... Ji qatê pêncan min xwe berda xwarê. Li ber derî li têla hatî vegeriyam. Bi bihîstina "bi şaşî destê min li têlê ketiye" re bêhna mi hat ber mîn. Li ciyê cî rûniştim wekî hercar mi agir bi cixareyê xist... Li vegerê wexta di ber ewlekarên nexweşxanê re bihurîm deng bi mêrikek ket. Ji ewlekar re go:

- Morg li kijan aliye?

Bi bihîstina peyva morgê re ez çawa li asansorê siwar bûm û çawa çûm jor nizanim. Hew min dî li ber derê odê me. Hêdîka min derî vekir bi gavên giran ketim odê. Ji bilî kulpîna dilê min ode di nava bêdengiyê de bû. Cîrkî Delal ketibû nexweşxanê xure xur lê peyda bûbû. Û şans îşev jî deng jê biliyabû. Hêdî hêdî heta ber serî çûm. Mi xwe di ser de xwar kir, na deng tune. Bi destên ricifokî min lembeya li ber serî vêxist. Erê min bi her du çavan dit waye nefest dide... Xwarî erdê bûm û dest li ser û çavê min vegeriyan. A wê çaxê min biryar da li we kevirên bin avê vegerim, çavê xwe bigrim û devê xwe vekim. Min wisa jî kir. Dengê dawî ya piştî nîvroyê bû kêra kalanî. Tu carî bi derbek wiha bêbext re rû bi rû nema bûm. Ew jî bû sedem kumê xwe daynim ber xwe. Na na tu kesî sûcdar nakim. Xweş dizanim sûcdar safiktiya di nava min de ye. Helbet dizanim têkiliyên însanan li gor berjewendiyan dimeşin. Heta ava wan di coyek de herîkî li cem hev in... Heyat gelek rê û dirba li ber mera vedike û gelek deriyan digre û vedike. Em mileteke bindest in, gelkî normale jî bi dehan cureyan nexweşî li me peyda bibin. Pere, mal û milk ji herkesî re lazim în... Naxêr merû nikare, nabe li her bayî bireqîse. Lê bîr û bawerî, dostî û hevaltiyê carê derb xwar, êdî tu miriyê gorê yî. Netirse min hiş neavêtiye. Derûniya min gelekî jî baş e. Êdî tu tiştî navêm nav dilê xwe û yên di dil de jî der dikim. Ew kî bû nayê bîra min digo: "Hewil bide bi gelek însanî re hevnas be, ji kêm însanan hez bike û baweriya xwe bi tu însanî neyne". Na na bêbawerî nabe, ez nikarim bi wî hawî bijîm. Belkî rast jî gotiye, lê bila ji min dûr be. Dizanim çima li vir im bi Hirço re. Bes min ta di derziyê re kir û êdî nakim jî. Lê vê jî bizane! Li pişta xwe çikandî me, kêrek im, kalanî me, termek im, spî sar im

Ezê yekî bidoşim

 Hefteyeke şilî bênavber dibare. Şantiya ku 500 karker lê dimînin bûye deryaya heriyê. Em di navbera xwaringeh, odaya televîzyon û odeyên razanê de dîl mane. Acizî li qirikê ye. Lê şûr simbêlê min nabire. Ji xwe re çîrokên Bukowski yê kîr rep dixwînim... Bi fîkiniya têlefonê re çavê min bi navê ... ket kêfa mi bû du qat.

- Keremke belqitiyo. 

- Tu çer dikî? 

- Ez wer dikim... Qaşo çend ro ye li xwendinê  sor bûme. 

- Ha belî bû te çima ji "medya sosyal" moz kiriye...

- Law merû moz neke wê hişê meriyan bişeliqe. Mêro tu dîsa kîjan qul û kuncikî tevdidî.?

- Tevdana çi vê germê em ji mêraniyê xistine...

Tava li belekiyan bişirî

Bi guvîna bê re kuliyên berfê ji ezman xwe ber didin xwar. Gund di nav rengî spî de xeniqiye. Ji êvar de bûka mala mezin dike zarokê xwe yê sêyem berde, rû dinê. Bi her qolincê re nalîn û zarin dibin zîpîk, zîpkên li eniyê di ser çavan de digirîn. Ronahiya çavê wê di rojên dawî yên berî ku barê xwe dayne de roj bi roj kêm dibin. Bi qajîna ewil re lêv li bûkê diqelişe!. Bi danîna bar re ji bo çend mehan be jî ji ronahiya çavên xwe dibe.










Sal diborin êdî sola wî zarokî jî dixwaze tevlî solên li paş deriyên civat/şevbihêrkan bibe. Lê qisûrek wî zarokî heye ew jî ew e ku wexta qisê civatê bala wî nakişînin bi nav xeyalan dikeve. Laş li civatê lê hiş di nava xeyalan de ye. Gelek caran dema ku ji ber hêwirzeya dengan ji nişke ve ji nav xeyalan kil dibe bi hîrehîr û nav û nûçikan ve rû bi rû dimîne. Hin caran di cihê xwe de dibe kevireke sincirî, hin cara jî reva rev ji nav civatê direve heta rewşa rûdayî jî bîr dike. Di êvarek ji wan êvarên zivistanê de şimaqeke bi tîn perdeya guh radimûse. Nav û nûçik êdî bi serbilindî çokê li xwe dişkînin. Piştî wê dilopa kambax nav û nûçikên bi dû ketî wî jî qanih dikin. Qey hedê wî û bavê kê ye ji gotinên mezinan bawer neke? Ma ev îşê heneka ye. Ji neçarî sola xwe ji nav solên civata heyî derdixe. Êdî agirê kulê ye, xwêya di nav agir da ye di canê xwe de diteqe. Têra xwe baqil, lê xapiyaye. Bi wê xapînê dest bi dibistana serateyî ya ku peyvek be jî ji zimanê wê fêm nake dike. Bi zimanê xwe û hevalên xwe re lihev e, hew!. Êdî zimanê serdest û mezin kêrên ko ne li ser rihê wî.

Heta dibistana navîn xilas dike û dest bi dibistana amadehiyê dike jî nikare tolerî bi mezin û memûrên pişaftinê re qise bike. Dema bi xwe re ye bilbil e, lê wexta bi mezin û memûrên wê asîmîlasyona gawir re rû bi rû dimîne dibe laleke derahanê. Êdî simbêlên wî dikin xû/ xwîdan bidin. Xapa/ handîqapa civata pirzana ew dehf daye, pira siratê ye ji bo wî. Hevalên wî yên ku tu carî ji tiliyên destek nabihurin ne tê de li hember kesên din xwedî zimanek hişkolek e. Bersivên wî kurt û zirz in. Bi xêra ezmûn/îmtîhanên nivîskî heta liseyê bêdeng tê.

Rojek ji rojên zivistana ku dike cîhê xwe ji biharê re bihêle nameya te ya ewil tê ber destan. Hem kêfxweş hem şaşwaz û hem tirsiyaye. Carê derb xwariye nema dikare bi tena serê xwe biryarê bigre/bide. Serî li koma hevalan dide. Xwediyê nameyê kes nenase ji komê. Ji kesa name aniye tê xwestin ku tu pê re derkevî ser dikê/sahneyê. Dema çav bi te dikeve ken û reva te a ber bi sinif/pola te ve li ber çavan zindî dibe. Ew ken û rev û teqreqa ji bin solên te dizinge kengê û çima di hişê wî de maye hê jî ji bo wî mûamaye. Êdî çavê we bi hev ketiye qet nebe êdî xwediyê nameyê bi çav û rû û nav dinase. Dema li koma hevalên li bendê ne vedigere na na dike. Ji wan re dibê: Mîna hevalên we ne bi bejnûbal û bedewe na qebûl nakim! Kesên komê bi ser û bin dikevin pê didin qebûlkirin. Ji bo tu “şermê” de nemînî name welew daxwaza bihevrebûnê tê nivîsîn û bi rêka kesa name anî daxwaz bi nivîskî tê ji te re. Bêhay êdî herdu alî bi awayek lihevkirî dikevin rêka ku felek wê çerxa wan piştî sê salan çep bizivirîne.

Di heyata xwe de tu nivîseke edebî nenivîsîye. Hela name çîne çawa tê nivîsîn jê bê hay e. Nameya te a duyem wekî xwêya di nav agir de di hiş û canê wî de diteqe. Dibêjin 'reva rovî heta ber kadînê ye'. Êdî mecbûr e bi tena serê xwe di vê rêkê de bimeşe. Bi zor û heft belayan bi texlîtkirina nameya te re te dibersivîne. Tu êdî mûm û meşhaleyî, pîvoka wî a biharî yî ya ku di zikê zivîstanê de zîl dayî yî. Te deriyê xeyalistana ku di ser de hatibû kîp kirin heta serpiştê vekiriye. Her nameya ku tu bi rê dikî mîna ayetên xwedayî dadiqurtîne. Êdî bersiv di yekderbî de tên nivîsîn. Ro û meh li pey hev diqulibin. Êdî ne tenê heval û yar/ hezkiriyê te ye, îman bi wê henûnî û safî, şox û şengî, ji xwe qayilbûn û wêrekiya te aniye. Bi tevî ku wekî her însanî xwedî hest, arezû û ajoyane jî nema diwêre dest bide destê te. Ji wî weye ku wê dest bide dest/bedena te wê ew xweşkokî û narîniya te a nazenîn ya xwedayî biherimîne. Bi tevî ku hûn gelek caran bi tena serê xwe mane jî her bi hesret li wan çavên te yê xezalî mêze kiriye û bûye bilbilê li dor gulê. Te dîsa bi destan girtiye û ew di hembêza xwe ya xwedayî de aş kiriye. Hew carek biskên te bi tirs ramûsaye. Her cara likumiye, ewrên reş kiriye di ser de bibare/bariye, çi bi rêka nameyan, çi bi rêka têlefonê çi jî bi dengê xwe yê rû bi rû tu jê re bûyî tava taviya biharî. Ji bo wî êdî hew tu, cixare û arabeska ew bi cûtina xwe serxweş dikir hene li paş pişta wî.

Sal borîn tu çûyî bajêr ew ma li qezê. Heta we cara dawî rû bi rû hev dît likumîn hebe jî we bi name û têlefonê qise kir. Ji betlaneya dibistanê ya sê mehî re hefteyek heye. Ew rêwiyê metrepoleke ji bo sê mehan bixebite. Li bajêrê ku tu lê dimînî piştî dema ji we re hatiye terxan kirin êdî bi dawî dibe. Qurtên dawî yên çayê tê vexwarin... Dîsa hestiyarî û rika te serî hildaye. Bi israr dixwazî heta otogarê pê re herî. Ji bo nas we nebînin û teşqeleyeke rû nede bi darê zorê te îkna dike. Heta cihê ku hûn divê ji hev biqetin tu dikevî milê wî. Bê ku hûn bizanibin wê careke din çavê we nema bi hev bikevin tu wî di wê hembêza xwe ya xwedayî de cara dawî dihebînî.

Wê li vegerê dîsa name ji te re bi rê bikira wê dîsa we hefta xwe bikira heşta helandî. Bajarê ew çûbuyê û qederê feqa xwe li ber linga danî bû. Mecbûr ma çend mehan dereng vegere dibistana lê dixwend. Bi xwe jî hê nizane çima li bajarê ku ji neçarî lê dima tu ji rewşa heyî agahdar nekirî. Du sê meh bi derengî be jî dema vegeriya bajarê hûn cara dawî lihevrûniştibûn zivistanê konê xwe vegirtiye. Ji erebê peya dibe nabe berê xwe dide dibistana ku tu lê dixwînî. Lê şans û bext carê ji we re çep zivirî ye. Ji ber civîna mamosteyan dibistana ku tu lê dixwînî piştî nîvro yê betal dibe. Ne tu, ne jî keseke binase li wan der û dertûlan heye. Bi xurîna paş hustiyê xwe re berê xwe dide gund.

Piştî digihîje gund çiqas zeman borî ye nayê bîrê. (qey tu dibê hişê wî hatiye reset kirin) Dîmena di birê de zindî ye ev e; li gund di nav berfê de ye, pişta wî û hevalek wî li dîwarê xaniyekî ye, tav rû û bedena wan dialêse. Segbavê li dibistana ku te û wî lê dixwend li wan dibe mêvan. Li ser ling bi awayek kêm be jî trajediya di ser te de hatî wekî xincêrê li ser dilê wî dixe. Di serî de tu tiştî hîs nake. Li cîhê cî rûdine du cixareyan wekî xincereyeke ko şûşî rih û bedena xwe dike. Bi ofîneke re berê xwe dide mala xwe.

Rojek ji rojên heman zivistanê ew porê wî yê ku te û wî gelek jê hez dikir bi qasî kefa destek ji kortika serî di carek de rût dibe. Dema bi rêka du qutî/eynikan çavê wî bi wî cîhê ku ji carek ve sîqal bûye dikeve, dibe agirê kulê di ser tîqetîqa xwenga xwe ya ku av li serî kiriye de dibare. Êdî ji xwe xeyîdî bi wê muzîka arabesk a dinyayê lê dike zindan, di nav kuçeyên gund de bêdeng pêgermokê digerîne. Bi tevî ku haya diya wî ji hebûna te heye jî devê birîna xwe navê tu kesî nade. Bi heft belayan malbat wî qanih dike ji bo ku berê xwe bide bajêr. Li bajêrê ku hûn li orta nîvroyê li hev rûniştibûn di ofîsa doxtor de bi birîna xwe dihese. Êdî fêm dike ku hiş û binhiş lê hatine xezebê. Di destpêkê de tu derman pere nake. Bi hatina biharê re cuhlet tê bi carek ve serê wî yê bûye mîna nexşeyeke reş û spî ji bin ve kûr dike. Hemî kasetên arabeskî yên ku dibin sebebên serxweşiya wî ya zîhnî dişkîne. Bi şewqeyeke reş re berê xwe dide bajarê ku here tu naçî... Li wir dema karkerên wê bi wan re bişuxuliya ji reçeteya ji bilî derman a doxtor dabûyê agahdar dibin ji kena xwe û wî bi ken “dikujin”. Li aliyeke henekên karkeran li aliyê din mijûlahiya bi kar û bar, hesreta nedîtina te û zehmetiyên heyata bêkariyê û xwendina rojnameyan re nikare serê xwe jî bixwirîne. Bi xû û xisletê xwe yê nû re (xewedin) birîna welat jî hêdî hêdî mixê xwe di rihê wî de dikute.

Ewrên reş û tarî yên bajarê ku ji bo qezenca gepek nan berê xwe dabûyê di her payîza dereng û zivistanê de dibin marê heft serî çênî bi çênî rih ji bedena wî hildiqetînin. Ji ber ku tu bihara wî a şox û şeng bûyî. Bi derketina her biharê re jî dîsa ji xweliya xwe hildifire. Ji xwe erê, lê ma dikare ji te bixeyide? Xeyda ji te dinya wî ya reş û tarî ya berî te binase bi xwe ye. Loma derbihar û havînên wî yên li navçeya herî bi nav û deng a bajarê lê dima têra xwe rengîn û bi xwe re lihevhatî ne. Hela wexta dixebite bi bilêvkirina kilama Şivan Perwer a bi navê HOZAN IM HOZAN re û bi taybet ew beşa ku dibêje: “...nanê zarokan dertînim, nabim xwîdana eniya kesa, nabim keda destê kesa....” xwîdana ku mîna çem jê dikişe kêf û zewqa heyatê lê derdixe radeya serxweşiyê... Xwendin û guhdarkirina li kaseta Şivan Perwer a bi navê YA STAR deriyeke din lê vedikin... Bi rik dikeve pey rih û zimanê jê hatî dizîn. Bi hevnasiya çîrokên karekterên ku ji bo welat serî danîn ser axa sar re dev li canê xwe dike. Nema dihêle hêsirek bi çavê wî bikevin di xwe de dibe tendûreke ku her û hildipijiqe, didanê xwe dikute serhev heta hesta êşê jê dûr dikeve, ew û pirtûkên di dest de bihev re tirtilîn...

Bi ramûsana devê birînên xwe re porê wî hêdî hêdî lê vedigere. Lê carek din nema şeh bi nava porê xwe dixe. Her cara ku di eynik/qutiyê de li rûyê xwe yê wê careke din tu yê nema bibînî dibîne wekî ku li dijminê bavê xwe mêze bike li xwe mêze dike. Nema ji tu însanek din wekî ku ji te hez dikir hez dike. Ji alî hestan ve dibe robot. Carek din nema dikare wekî di zarokatiya xwe de û dema bi te re bû bi nav xeyalan bikeve. Mîna qewmê xwe dil li ber însên radixe û rojek jî nabê ax! Navê ku bi darê zorê lê hatiye kirin red dike. Dirfê wî yê niha û yê ...sal berê qasî.... çiyayê qaf jihev dûr in.

Tu jê bêhay bî jî hê jî tu delala ber dilê wî yî. Tava wî a li belekiyên li dil dibişirî yî.

Çîroka Selîm

 

Selîmê ku ev serê sî û du salan e di zindanê de ye bi tîqetîq, çepik, tîlîlî û hêsirên bêdeng yên hin kesên ku hatibûn pêşwaziya wî lingê xwe ji derê hepsê avêt der. Bi derketina ber derî re silogan û gul û çîçek bi ser Selîm re barîn. Piştî çavronayî hev û du hembêzkirin û mirçiniyan Selîm li erebeya ku ji bo siwarbûna wî hatibû hazir kirin siwar bû. Kesên mayî jî li erebeyên xwe siwar bûn. Konvoya ku ji konvoya dawetên giregiran ne kêmtir bû hêdî hêdî bi rê ket.

Navê Aqil Gelo ye

Ev nivîs silavek e, li keda Îbrahîm Şahîn û Omer Guneş.

Bawer im her kesê ku guh dabê û çav li edebiyata devkî ya ku royî ser kaxetê bûye gerandî, rengîniya edebiyata devkî bi çavê serê xwe dîtiye û hebandiye. Bi kesebirrî Folklornas dibêjin: Edebiyata devkî beşeke muhîm û xas a folklora her miletî ye. Edebiyata devkî ew ax e ku destlênegeriyaye. Kodên her miletî di wê axa destlênegeriyayî de veşartiye. Armanca vê nivîsê ne ew e ku bikeve nava teoriyên navtêdana folklor û edebiyata devkî. 

Dengbêj Sidoyê Baxçe, di kilama bi navê HAWER DELAL de dibêje:

"Navê aqilê mera gelo ye".

Li nav otobusê wêneyê jinika tazî

Berê min li Îzmîra xopan e. Bîst deqe ye otobês bi rê ketiye. Li qoltixa pişt min jinikek û du zarok xwe hene. Bav, zarok û jinik mirçinî û çû. Bîst deqe ye zarok bê navber bi dengê bilind qise dike. Hew maye rabim dest bikim qirika wan.

Piştî otobês bi rê ket deng bi têlefona jinikê ket. Jinik bi dengek bilind bi mêro re qise dike. Ji mêro re dibê: Tu bi navê Xwedê kî dema tu ji mal derketî, paceyan vekirî mehêle, wê hûndirê malê di nav tozê de bimîne. Ji mislixa serşokê jî av dinisile wê jî çêke, heyfa avê ye. Û min jî îhmal meke!. 

MIN GEZKE

 Wexta min serê xwe ji xewê bilind kir, tariyê jî dikir pirtiyê xwe yê tarî li xwe bike. Du sê bawişk hatin min, bê ku rê li wan bigrim, mi du sê tir jî di ser bawîşk û tena xwe da ber da. Berî ku ez û avê xwe bişon, min xwe li hember eynika ku çav li a banê odeyê diqirpand tût û rût kir. Di bin çavan de min li nivîna xwe ya spî sar meze kir. Tilî û pêçiyên şimayî, berî dan newaloka bi epîlasyonê qusyayî. Didanê jorîn lêva jêrîn bi şewhet gezt. Tiqînî bi min ket. Bi qirpîna çav re min şimaqek bi tîn avêt tilora çepê. Bi meşa xwe ya kihêlî, di hewlîkê re min berî da "Kaniya Ereb Axa".

Bi çavek din çend gotin li ser Bêjanê

 Roman navê xwe ji karektera sereke a bi navê Bêjanê digre. Malbata Bêjanê li gor hesabê nivîskar di sala 1988'an de ji ber xizaniyê koçî navçeyeke bi navê Bazorê a Derya Tarî (kara denîz)ê dikin. Di êvar/şeva 20 adara 1991'ê de ji bilî karektera bi navê Çilkezî hemî endamên malbatê tên kuştin/qetil kirin. Çilkeziya hijdeh salî piştî kuştina malbatê xwe dispêre malbatek û dawiya dawî dikeve destê dozger û çil rojî bi tecawizê re rû bi rû dimîne. Bêjan bermahiya wê tecavûzê ye û li sêwîxaneyê mezîn bûye. Piştî ku ji sêwîxanê xilas dibe dibe polîs. Her çiqas nivîskar tam zelal nekiribe jî du sal berî Bêjan bikeve nav tevgera tolhildanê bi trajediya diya xwe dihese. Tolhildan di sala 2019'an de pêk tê. Bi kurtî romana me ev e.

"Kurdcîtîye Neke

Bêhna biharê bi derengî be jî bi ser me ketiye. Dora biraştina goşt vê hefteyê li ser Kevçiyê Neşûştî ye. Kevçiyê Neşûştî li çengeyê înşaatê ye ku tav li ser e, çar tuxle du du danî rex hev û darên ku berê şikandiye bi dûzen di nava wan de danî. Hinek tîner reşan ser daran, hesteyê xwe bi tevger kir. Bi bilindbûna alava agir re ji karê kirî qayil du sê gav ji agir dûr ket. Şewqeyê xwe danî ser mermerê pacê, rahişt têlefona xwe ya ku danîbû ser mermer, bi rêya kameraya têlefonê şikil da tûncika xwe, cixareya di nava lêvan de boçika xwe telsîmî didana kir, pîştî têr kêfa xwe ji xwe hilanî têlefon danî ciyê cî. Rahîşt poşeta komirê li ser dara danî.


Dema hilbûna dû xilas bû mermerê ku berê şûştibû li ser tuxleyan bi cî kir. Rahişt bacanên sor û pîvazên çend deqe berê min şûştibûn di ser rojnameya ku li ser maseyê hatibû raxistin gir gir hûr kir. Şeş piyaleyên mezîn li gor kursiyan rêz kir. Çû ji sarincê şûşeya şelxemê, dew û kolayê anî da ser maseyê. Goştê ji hêt û baskên mirîşkên zîretê pêk hatî li ser mermer sorkirî raxist. Çîzîn û qijeqij ji goşt û mermer bilind bû. Herçar hevalên mayî bi bilindbûn bêhna goşt re piştî xwe ji gemariya satenê şûştin bi galegal berî dan maseyê.
Tavê hilm û gulm bi ser axê xistiye. Navroj hatiye xwarin, cixare hatine pêxistin, şûşeyên çay dagirtîne, Tîktokçî li ekranê têlefonê vegeriyane.
Reso:
-Miheme te oya xwe da kî?
- Wele min da Reîs
- Ê te gûkî rind xwar.
- Kereker qise neke law. Reîs neba niha Tirka nîhabû me.
- Bi wî serê te ê kundir bikim qasî Reîsê te zirar daye me kesî ta niha kesî nedaye me.
- Xwe ji xwedê neke law çi zirara Reîs gîhîştîye me? Heta do kurmancî yasax bû. Em ji tirsan neweribûn biçûna cîkî.
- Derewan neke Ozal yasax rakir.
- Derew karê te ne oxlim. Mîna a niha tê bîra min di "doqsan durtê" da diya min nexweşbû me ji ber ku bi tirkî nizanîbû diya min nedibir ser doxtor. Ma a niha were ye? Wexta kesek bi tirkî nizanibe hema gazî tercûman dikin.
- Tişkî wer tune, derewan neke.
- Law were em bi hev re herin xestixaneya ... bi çavê serê xwe bibîne. Reîs meytewên kurmancî vekirin. Ne tenê îlkoxul heta Unîversîtejî vekir. Lê kes neçû loma Unîversîteya Artuxluyê qapamîş bû.
- Sergolik tu yanliş dizanî. Tişta tu dibêjî sêçmelî ders e, Artuxlî jî li waye li cîhê xwe. Ne ku kes nare oretmen tune ne oretmen. Mezelên me... cinazeyên me...
- Kurçîtîyê neke oxlim.
- Kurtçîtî çi ye .
- Irqçitî ye.
-....
-... Baranê Tîktokçî li Mihemed vegeriy bi tinaz: Wey min hêlik xwaro. Ka xêrka miriyê xwe ji me re jî bibêje tu van tiştên xweş ji ku elîmî? Berî Miheme bikelîme Ridvan go: A Haber.
Tîqînî bi masê ket.
Kevçiyê Neşûştiyê ku ji hersa dev li lêvên xwe kiribû, bi diêjkirina cixareya ku min ji bo wî vêxistî re, hinek bi ser xwe hat, lê hê jî perikên çavên wî mîna ava ku bayê rûyê wê di alisî, diricifîn. Berê xwe da Reso go:
- Ne min sedcarî ji te re go bi van dewaran re tartirmîş nebe. Ma tu nizanî deftera bênamûsan nayê xwendîn.

Kapola Hilbijartinê

- "Em ê demokrasiye...bînin".
- "Eger em herin, yanî em nebin wê welat perçe bibe".
Her du alî bêyî ku şûrê xwe ji ser stûyê me deynin bi bişirînên xwe yên xapînok dixwazin em deng û rêya xwe bidin wan.
Li ber derê Şînxaneyê pişta me li diwar, tav me û em jî cixareyê “dibirijînin”. Komên her du aliyan bi kurmaciya xwe ya “mîşlî”dev li canê hev kirine. Aliyek dîn, aliyê din dirustî, wekhevî...yê direqisînin. Kalê ku min li kêlekê cinû şikandîne bi bişirîna xwe ya xeybane erdê pêşiya xwe pîkol dike.


Wekî ku kalê ji xewa kûr teze hişyar bûbe ji nîşke ve radibe ser xwe. Piştî du sê gavan kapola xwe li hemberî her du koman di erdê de diçikilîne. Bi her du destan bi serê kapola xwe digire, bejna xwe ya tewiyayî bi ser wan de ditewîne. Bi dengê xwe yê fetisokî:
- Sed sal in em eynikê didin rûyê we, hûn li orta çavê xwe mêze dikin û dibêjin; ev ne ez im, ne em in. Tiştên niha hûn ji hev re dibêjin jî dipeytîne ku hûn gûyê eynî neqebê ne û hûn kîrê xwe û xiyêr jî ji hev dernaxînin. Loma, qisedana bi we re boş û bêfeyde ye. Qe nebe bihêlin bila ev miletê belengaz fatîheyek ji rihê cangoriyên xwe re bixwîne.